Indo slet meisje voor karweitje

indo slet meisje voor karweitje

Storm in de stad. Toen ik de deur uitging, werd me ­gevraagd of ik niet door straten met bomen wilde lopen en of ik niet beter een vergiet op kon zetten. Eenmaal op straat bleek het inderdaad stevig te waaien.

Wat wind mee had, zeilde over de weg, en wind tegen had een kop als een brulboei. Wat er helemaal niets mee te maken heeft, maar wel illustreert hoe je iemand totaal kunt vergeten, terwijl Netty Rosenfeld toch een van de aardigste mensen was, die ik gekend heb.

Haar man had een tijdje een verhouding met de actrice Christel Adelaar, die in Pipo de Clown de rol van zijn vrouw speelde. En toen die een keer bij haar op de stoep stond, riep Netty naar haar man: Trams reden niet meer in het ­kader van de storm en fietsen was me te link.

Ik bleef dus in eigen buurt. Toen ik bij Martyrium een krant kocht, zei mevrouw Martyrium: Ik bezorgde toen de krant op de Plesmanlaan en omgeving. Op een pleintje in het hart van de storm had ik mijn fiets met de Parooltassen tegen een lantaarnpaal gezet toen de fiets kantelde en mijn laatste honderd kranten in een windhoos terecht kwamen. Daar ben ik toen gaan aanbellen om ze terug te vragen. Veel niet-abonnees bleken erg aan hun krant gehecht. Bij Opsmuk, de Indianentooienwinkel van Saar en Peet in de Roelof Hartstraat die komende zomer helaas gaat sluiten, hadden we het, wegens omstandigheden, over begrafenisondernemers.

Want hij had nogal eens last van wanbetalers. Peet was op school toen hij over de dood van zijn groot­vader vernam en nam meteen een taxi naar Zaandam. Zondagmorgen vroeg hadden we de afspraak met de ­begrafenisman.

Hij droeg een zwart pak en een hoed en toen hij binnenkwam, zag ik meteen dat hij een kater had. En niet een beetje, nee, een onvervalste driesterrenkater, een klasse-exemplaar, neem dat van mij aan, want ik heb er verstand van. Ik heb katers gehad, dat wil je niet weten. In de binnentuin waar wij op uit kijken, was het een drukte van belang. Ik zat aan tafel en schreef een brief aan een vriendin die ik heb leren kennen in de zomer van De vakantieliefde van vorig jaar, voor wie ik naar Canet-Plage gekomen was, was voorbij en ik was in mijn dooie eentje naar het strand gegaan.

Nadat ik mijn handdoek in het zand had gelegd, zag ik dat er een eindje verderop onder een grote parasol drie meisjes zaten. Eentje in een blauw badpak, eentje met een zwarte strooien hoed op en een met hagelwitte tanden. Wat een leuke meisjes, dacht ik, maar zij zaten daar en ik stond hier en hoe ik hier in daar moest veranderen, wist ik niet. Daarom liep ik naar zee en dook in de golven. Toen ik weer opgedoken was en naar mijn handdoek liep, was hij verdwenen.

Het was het meisje in het blauwe badpak dat met mijn handdoek naar mij zwaaide als met een zakdoek naar een vertrekkend schip. In mijn jaarlijkse brief aan haar haalde ik herinneringen op aan haar vader, die Gauloises rookte in maispapier, aan de pingpongtafel in de tuin voor hun huis aan zee, aan Capri, de hond en aan de ­Canigou natuurlijk, die altijd toekeek.

Toen de brief in zijn enveloppe zat en ik die wilde adresseren, kon ik het adres niet vinden. Maar plotseling schoot me de agenda uit te binnen die ik altijd bewaard heb, en daar stond het, in mijn jongenshandschrift, Hortensiastraat De Leidsestraat was vroeger een sjieke winkelstraat met deftige herenmodezaken, boekenwinkels, theesalons, een tapijtenhandel, een platenzaak waar je op maandagmorgen moeders in de rij kon zien staan om voor hun zonen een kaartje te kopen voor het nachtconcert van Gerry Mulligan, juweliers, diverse schoenenwinkels, restaurant Bali en twee delicatessenwinkels.

Als ik op zaterdagmiddag door de Leidsestraat liep, dacht ik altijd dat er van alles ging gebeuren, maar er gebeurde nooit niks. Bij de sigarenwinkel vlak voorbij het KLM gebouw kocht ik een pakje sigaretten.

Als je ja zei, sneed hij met een pennenmesje het pakje open en tikte ­tegen de onderkant tot de sigaret naar buiten kwam, die ik tussen mijn lippen nam om me vervolgens voorover te buigen naar het gasvlammetje dat brandde op de toonbank. Als ik met de tram door de Leidsestraat rijd, kijk ik naar het verleden, maar ik zie het niet, behalve het korte ogenblik dat ik in de etalage van Eichholtz het Drostemannetje zie staan.

Toen mijn moeder haar blikjes Delmonte nog bij Eichholtz kocht, reden we een keer over een bergpas in Zwitserland, de Gotthard of de Brenner of zoiets. Ik lachte en ze lachten terug, ik zwaaide en zij zwaaiden terug. Toen ik door de draaideur naar binnenging, bedacht ik dat ik het pasje dat toegang geeft tot de studieruimte vergeten was. Ik meldde me dus bij de balie. Alles was spannend dat jaar en alles mocht, samen met een vriendje schrift na schrift vol tekenen met eitjes die uit een paaseierenfabriek kwamen bijvoorbeeld, of een boek van huis meebrengen en daar tijdens de leesles in lezen.

Wat niet mocht, was opscheppen. Ik had een vriendje waar ze thuis een poes hadden die op de wc ging. Dat vertelde hij een keer, maar mevrouw Besier was het daar niet mee eens, dat vond ze een vorm van opschepperij. Ik denk daar nog vaak aan. Ze was al dik in de tachtig toen ik haar een keer aan de telefoon kreeg. Ik weet wat ze ervan had gevonden, dat ik dit nu opgeschreven heb. Zoals ik af en toe doe, zat ik De reis om de wereld in 80 dagen te lezen. Zoals altijd ging Phileas Fogg zijn beroemde weddenschap aan, waarna hij zich ­samen met zijn kersverse bediende Passepartout naar Charing-Cross Station spoedt.

Zoals altijd geeft Fogg de twintig guineas die hij zojuist aan de whisttafel heeft gewonnen aan een behoeftige waarop hij samen met Passepartout naar de wachtkamer gaat. En daar lezen we: Ik voel wel eens heimwee naar het gasvlammetje op de toonbank van de sigarenwinkel of naar het geluid van een tennisbal geslagen door een houten racket, maar bovenal heb ik heimwee naar de steile wand, naar het geluid van de motoren die je op de kermis al van verre hoorde, naar de mannen op de motoren die eerst een voorzichtig rondje reden en dan, als ze iets harder gingen, hun motor tegen de steile wand op stuurden, steeds sneller en steeds hoger, tot ze vlak onder de rand ­reden en je ze zo zou kunnen aanraken.

Met losse handen reden ze hun rondjes, achterstevoren op hun motoren gezeten, met gevaar voor eigen leven, onverzekerd bovendien.

Want dat werd er aan het slot van de voorstelling altijd bij ­gezegd, waarna het muntjes ­regende in de piste. Op ons viermaandelijkse kopje thee, in Wildschut deze keer, dronken we koffie verkeerd en cappuccino, een en ander ­gebracht door een vermakelijk meisje dat ons toen we heel erg te lachen zaten, kwam vertellen dat ze iets in onze thee had gedaan.

Mijn vriend is van mijn leeftijd, maar dan iets ouder en ons theedrinken eindigt altijd met de ­mededeling dat hij het qua fietsen nu echt iets rustiger aan gaat doen. Aan het begin van het gesprek heeft hij dan verteld dat hij tijdens een tocht om het IJsselmeer ter hoogte van Stavoren met een snelheid van 70 in het uur een stevige smak heeft gemaakt. Stavoren lag deze keer in Amsterdam-Noord, in een bos bij het Noordhollands kanaal. Mijn vriend is blij dat hij nog dingen doet waardoor je in het ziekenhuis kan belanden, dus eigenlijk was dat ribbetje een tegenvaller.

We kregen het over straatnamen. Was ik al eens in de Internetstraat geweest, of op de Disketteweg? Kende ik het Orgeldraaierspad, en hoe was ik met de Snelfietsweg? Maar soms was ze zo ongeduldig dat ze tot toverspreuken overging om het huis een handje te helpen.

Ze heeft het me nooit verteld, maar ik geloof dat ze erin geloofde. Ik zou het ook graag doen, maar ik heb zoveel spullen om me heen verzameld, dat zelfs Sint Antonius er geen wijs uit weet. Maar wat het huis verliest, brengt het huis terug, soms zelfs dingen waarvan je niet wist dat je ze had. Gisteren was het een boekje van Siegfried van Praag met de titel De Eeuwige Plantage, zijn in geschreven herinneringen aan de Plantage waar hij zijn jeugd doorbracht.

Hij vertelt daarin, nooit geweten, dat de Plantage aan het einde van de negentiende eeuw een buurt was van kroegen en bordelen. In de tijd dat we in de Bosboom Toussaintstraat woonden, ging ik op werkdagen om kwart voor negen de deur uit om naar mijn werk te gaan.

Nadat ik de eindeloze trap was afgedaald, liep ik de straat in, waarna ik de Alberdingk Thijmstraat kon nemen om dan de Van Lennepkade af te lopen. Ik kon ook de De Genestetstraat ­nemen om vervolgens dezelfde kade af te lopen. De derde mogelijkheid was helemaal doorlopen naar het einde van de straat en dan meteen de Nassaukade op.

Onderweg groette ik kapper Cor, die al vrolijk te knippen stond, zwaaide ik naar de bereden polities die mij koutend tegemoet kwamen en maakte ik vaak een praatje met Martin Bril, die er altijd vroeg bij was. Het was een plezierig wandelingetje naar bus Op een gegeven ogenblik begon het me op te vallen dat ik vaak een zwangere vrouw zag, dat ik steeds vaker een zwangere vrouw zag en dat het verdomme wel leek of alle vrouwen zwanger waren.

Bleek dat er in de De Genestetstraat een geboortecentrum was neergestreken. Wanneer ik mijn huidige behuizing verlaat, zie ik mensen met wandelstokken en mensen op krukken, achter rollators en in rolstoelen.

Het zal, denk ik, iets te maken hebben met Medisch Centrum Roelof Hart dat, een paar jaar geleden alweer, het postkantoor heeft overgenomen. Mij hebben ze niet meer. Zie ik overal trambestuurders met hun conducteurs, dan veronderstel ik een remise, zie ik allemaal koksmutsen een koksschool, maar wat te denken van allemaal aluminium kokertjes als patronen op de stoep en in de goot?

Op het kleine stukje Olympiaplein achter het Van Heutszmonument telde ik er maar liefst dertien. Inmiddels ben ik er achter. Middelbare school in de buurt. Op weg naar zomaar een wandelingetje hield ik even halt voor café De Zeepost op de hoek Prins Hendrikkade-Oudezijds Kolk en bekeek de schitterende krulletters op de ruit. Dat weet u zo niet, maar de broer van mijn grootvaders zuster was de eerste krulletterschilder van Amsterdam en deze letters zijn nog van zijn hand.

Uit meen ik. Het al even fraaie zeilbootje in de vensterbank is gemaakt door zijn tante die bekend stond als Schele Greet. Bij de Oude Kerk liep ik de steeg met de kinderhoofdjes in die Oudekerksplein heet en waar lang geleden een kolenwinkel zat die in zijn etalage een enorm brok steenkool ­exposeerde.

Even later stond ik voor de Dolle Begijnensteeg. Volgens de overlevering was het in deze steeg dat wij, een stel kinderen uit de zesde klas van Erasmusschool onder wie Joke Vlietman en Hans van Bronkhorst, een emmer water over ons heen kregen toen we door de kier in het gordijn van een peeskamertje naar binnen stonden te loeren.

Eerder die middag waren we op het Rembrandtplein naar het Waterorgel geweest, een nu vergeten attractie, waarbij een orgel als het bespeeld werd in zijn pijpen gekleurd water omhoog stuwde, een symfonie van kleur en muziek zal ik maar zeggen. En daarna dus hup naar de dolle begijnen. Met Marcel van antiquariaat Feniks had ik het over de raadselachtige prijzen die je tegenwoordig betaalt voor de boeken van Hanny Michaelis. Haar dichtbundels die allemaal van voor zijn, kan je overal kopen, en voor een symbolisch bedrag.

Maar Verst verleden waarin ze over haar jeugd verhaalt, is vrijwel onvindbaar en als je het vindt onverwacht duur.

De vrouw ­begon te lachen en ging er meteen weer vandoor. Als je met haar in de auto zit en je zegt dat we rechts af moeten, gaat ze ongezien naar links, en omgekeerd.

Maar het gekke is dat je de boel niet recht kunt trekken door alles om te draaien. Om de een of andere reden gaat ze dan wel rechtsaf. Marcel dacht een tijdje na en zei toen dat hij het gevoel had in een sketch van Walden en Muyselaar te zijn beland.

Na een lange wandeling door de stad waren we hier toen neergestreken om op een belangrijk telefoontje te wachten aangaande dochter en klein grut, dat zich tijdens onze wandeling leek aan te kondigen in de vorm van een veelkleurige bal, gevonden in de Reestraat. Als het goed is, is de bal nog ergens. Als we zitten en een andere besteld hebben, wijst mijn geliefde me op de telefoon aan de muur achter ons. Het is een ouderwetse cafételefoon.

Je kon er mee bellen, maar niet gebeld worden. Zou hij het nog doen? Toen onze kleindochter een jaar of drie was, waren er nog telefooncellen in de stad. Als ze op de Elandsgracht de cel tegenover het hoofdbureau van politie in de ­gaten kreeg, moest ze altijd nodig met oma in Parijs bellen.

Wat na het inwerpen van de denkbeeldige muntjes altijd prima lukte. Na haar gesprek liepen we de Oude Kinkerbrug over de Singelgracht op waar we inmiddels verzamelde takken in het water gooiden om te kijken of ze aan de andere kant van de brug weer tevoorschijn kwamen.

Tien jaar geleden ­alweer? Toen onze portie calamares zich bij het bier en de wijn had ­gevoegd, kwam er een zwarte poes op de bar zitten die de pose aannam van de zwarte poes op het beroemde affiche van cabaret Le Chat Noir.

Op het Leidseplein reed de 5 net voor onze neus weg. Een goede reden, leek ons, om een kijkje te nemen bij het opgefriste Américain. We gingen de heerlijke draaideur door, stapten het café binnen en werden prompt tot staan gebracht door een vrouw die er geen misverstand over liet bestaan dat we in het gedeelte waar je iets kon drinken, niets te drinken zouden krijgen.

Dat de bar open was, hebben we voor kennisgeving aan genomen. Weer thuis zette ik de televisie aan, en meteen weer uit, want daar had je hem weer, De Stem, de geheimzinnige stem die in televisieland de boel aan het overnemen is. Wij kijken altijd naar Het Journaal, maar dat is verleden tijd, want enkele weken geleden was daar plotseling De Stem. De Stem komt erin als iemand iets zegt in een andere taal dan het Nederlands.

Eerst was de stem er alleen in Het Journaal, maar inmiddels doet hij ook series. Helemaal in zijn eentje leest hij alle stemmen voor. Als je bij het Centraal Station uit de 24 stapt, of uit de 4 of de 26, maakt niet uit, en je loopt in de richting van de hoofdingang dan zie je in de uitbouw van de eerste toren een deur zo groot als een staldeur.

Tot voor kort kon je hier vaak een groep Oost-Europese straatmuzikanten treffen die hem vooral op de klarinet stevig wisten te raken. De mannen op de brug over de Zwanenburgwal naar het Waterlooplein speelden misschien beter, maar het Centraal Station Ensemble had meer pit. Beide groepen zijn verdwenen, de Peruviaanse panfluiters achterna, denk ik.

Ik dacht meteen aan kroketten, maar toen ik dichterbij kwam, bleek het om een restauratiebedrijf te gaan. Er werd weer eens wat hersteld aan het station, een mens kijkt er van op.

Maar toen we de hoek om ­waren en door de enorme ruit die achter de staldeuren blijkt schuil te gaan naar binnen keken, bleef ik in stille verbazing staan. Wat ik zag was een prachtig houten plafond, dat was afgezet met vrolijke schilderijen van engeltjes of cherubijnen, het verschil is me nooit helemaal duidelijk geworden.

Iets wat ik graag eens zien zou willen. Bij banketbakker Arnold Cornelis in de Van Baerlestraat stond om te proeven een lekkernij op de toonbank waarvan ik me de naam niet herinnerde, maar die ik herkende en waarvan ik me de smaak meende te herinneren. Toen ik een hapje had genomen, wist ik dat ik me niet vergistte. Waar mijn moeder kaasvlinders kocht, weet ik niet meer, maar ze kocht ze op de zaterdagse expeditie die begon bij het Hammenhuis in de Sint ­Luciensteeg en die mijn vader en haar vervolgens naar een slager in de Jordaan voerde voor leverworst, naar een taartjeswinkel in de Maasstraat voor een bepaald soort droge gebakjes en dan nog ergens heen voor rauwe Gelderse.

De gedachte dat je bij een winkel meer dan een lekkernij zou kunnen kopen, hield mijn moeder voor ketterij. Die moesten door de velg gestoken worden en vastgeschroefd. De schemering is nog niet begonnen, maar er hangt een haast ­onzichtbare nevel ­boven de Zoutkeetsgracht die de schemering lijkt aan te kondigen. De gracht ligt er prachtig bij, stil en onaangedaan, het IJ nabij maar veraf tegelijk. Achter een groot raam staat een vrouw iets aan de lade uit een ladenkast te poetsen.

Haar werkplaats is in­gericht als een timmerbedrijf, maar ik denk dat ze zich meer met restauratie bezighoudt dan met timmeren. In haar vensterbank staat een houten vrachtwagentje, zo hartverscheurend mooi dat ik mijn neus tegen het venster druk als was ik Kruimeltje voor de etalage van de banketbakker.

Als de timmervrouw opkijkt, zwaai ik naar haar, waarop ze ­terugzwaait, mensen die ge-zwaaid worden, zwaaien altijd ­terug. Maar nee, dat weet ik niet. Aan de overkant van het water ligt een zeilschip, waarvan mast en fokkenstag met lichtjes zijn versierd. In de huizen branden kaarsendakjes en kerstbomen, in het donker is overal licht. We gaan ­onder het spoor door, steken de Haarlemmerstraat over en lopen richting Noordermarkt als we bij café Papeneiland langs een grote kerststal komen.

Jezus en Maria, os en ezel, de Wijzen uit het Oosten, het hele spul, achter glas, aan de Prinsengracht, met de Westertoren in de verte. Hoewel het dooide, was het spiegelglad op straat.

Je kon het zien, want niemand liep ­gewoon door de bagger die even eerder nog sneeuw was geweest, iedereen tilde zijn voeten op. Ondanks de dooi was het koud. Niet zo koud dat de stratenmakers hun werk mee naar huis namen, maar de verhuizer die op het ­Museumplein in zijn verhuis­wagen tussen de meubelen stond, liet weten dat hij met dit weer toch liever op het strand zat. Het Passage Kwartet in de passage onder het Rijks speelde, zoals gewoonlijk, de Lente van Vivaldi en behalve een accordeon klonk nu ook de schuiftrompet.

In het Concertgebouw zouden ze deze bezetting ook eens moeten proberen. Achter de ruit die de hal van het museum toont, stonden vijftien kinderen met kwasten gewapend achter een schildersezel in een halve cirkel om een model heen, dat op een stoel op een ­verhoginkje zat. Ze zag er uit als Jacoba van Beieren lustte geen ­eieren. Tussen de andere toeschouwers ontwaarde ik de man die zich indertijd bezig hield met het bestuderen van het bazenprobleem. Wat wilde zeggen, dat hij in ieder café vroeg wie hier de baas was, waarna er in vele gevallen verschrikkelijke vechtpartijen losbarstten met vliegende barkrukken en veel brekend glaswerk.

Een en ander uiteraard tot grote vreugde van de aanwezigen. Nadat ik hem in café de Ster had voorgesteld aan Karel van het Reve, vroeg Karel mij wat hij deed. Waarop ik zei dat hij het bazen­probleem bestudeerde. Alies uit Roelofsarendsveen die het onder het knippen vaak zo gezellig met mij praat, blijkt ­helemaal niet uit Roelofsarendveen te komen, maar uit Boekelo.

Of was het Dwingeloo, daar wil ik van af wezen, maar in ieder geval vertelde ze mij hoe een week eerder een bejaard echtpaar zomaar twee fietsen die voor de winkelruit stonden omver had gelopen. Ze stonden ernaar te kijken alsof ze bij Madame Tussauds stonden, echt van die museumpoetsers.

Mooi woord hè, het schoot er zo maar uit. Dat heb ik wel vaker, dat ik ineens een nieuw woord verzin. En dat woord blijf ik dan gebruiken, want ik wil in de Dikke Van Dale. Dat is het enige wat ik op mijn bucketlist heb staan. Hij deed iedere dag een bladzij. Bucketlijsten bestonden toen nog niet, maar de postbode wilde in Tel uit je winst van Theo Eerdmans, een quiz waar je duizend gulden winnen kon. Om de zaak te vergemakkelijken had hij de vragen die hem gesteld moesten worden, alsmede de antwoorden, alvast aan Eerdmans opgestuurd.

De postbode kwam vaak op kicksen naar de kroeg, want dat was zijn tweede grote ambitie, profvoetballer worden bij Santos. Maar dan moest hij wel trainen, vond Marie die hem daarom regelmatig veertig rondjes om het biljart liet rennen. Als ik mijn ogen sluit, hoor ik nog het geluid van zijn noppen op de granieten vloer. Tien dagen voor kerstmis kocht mijn moeder op de Bos en Lommer een piepklein kerstboompje dat ze thuis optuigde met echte kaarsje die iedere avond even branden mochten.

Echte kaarsjes was veel mooier, maar toch ging ik altijd naar de kerstboom van tante Corrie kijken met zijn gekleurde lichtjes, zijn engelenhaar en zijn kerstballen in alle kleuren. Bovendien brandde bij tante Corrie de kachel.

Als ons boompje stond, gingen we naar de bloemenmarkt op het Singel voor de jaarlijkse kerstbomenmarkt. Mijn ouders waren unaniem van mening dat de ­bomen daar veel te groot waren, maar dat ze mooi waren en heerlijk roken, daarover waren we het eens.

Het ritueel duurde totdat ik ik liever de kerstbomenversiering in het café ging inspecteren, waarbij de versiering bij Emmelot op de hoek van Lange Niezel en Oudezijds Voor altijd als winnaar uit de bus kwam. Piet had twee hele dagen nodig om de takken op te hangen, en weghalen was zoveel werk dat het vaak tot Pasen duurde.

Op de bloemenmarkt verkopen ze houten tulpen en in cafés kom ik niet meer, om deze tijd van het jaar ga ik naar de binnentuin tussen de Roelof Hart en Gerard Terborgh. De helleborus staat in bloei, maar ik kom voor de grote magnolia en zijn knoppen die opzwellen aan de kale takken.

Terug op straat, zo ter hoogte van de kerstbomenverkoper op het plein, kwam me een vrouw tegemoet die een grote tak magnolia bij zich had en zo voorjaar en toekomst met zich mee voerde. Ik was het café al voorbij toen ik zachtjes neuriënd op mijn schreden terugkeerde en alsnog naar binnen ging. De jongeman en de jonge vrouw die achter de tap stonden, droegen ­allebei een hagelwit overhemd en aan de bar zat een piepklein meisje voorover op haar ellenbogen ­geleund. Nadat ik een kruk had bezet, keek ik nog eens goed, maar het was inderdaad een meisje.

Een jaar of 5 zo te zien. Ze had een tekenschrift binnen handbereik en naast haar stond een van roze ballonnen gevouwen hondje. Ik bestelde een jonkie, waarna de jongeman in het witte overhemd een kelkje voor me neerzette en dat vol schonk, maar zonder kop erop, zoals ik merkte toen ik me voorover boog om het de Roomse borrel behandeling te geven. Zijn collega was inmiddels aan de bar gaan zitten met een kom erwtensoep die begeleid werd door twee plakken roggebrood met spek.

Aardappelen lust ze niet, maar ze is gek op broccoli, bloemkool, boerenkool, dat soort dingen. Jij bent er wel vaker geweest, maar zij niet. Mooie winkels verdwijnen sneller dan de koeien kalveren. Maar Vlieger zit er nog.

Ik word duizelig van geluk als ik binnenkom. Al die laadjes met al dat ­papier met al die namen, awagami ogura, byakka kinsunago, grafica 2,95, ingres 1. En die heerlijke enveloppen in alle kleuren. Bij het trappetje naar de bovenverdieping waar ze in verf doen, bekijk ik de vitrine met lang geleden door Vlieger uitgegeven boeken en prenten, A is een aapje, De kleine wees, Het kat en muisspel, maar dan moet ik er vandoor. Geen groter genoegen dan op de smalle stoep te staan terwijl de tram door de straat reed.

In de tram was het ritje door de Bakkerstraat al even spectaculair, vooral als het ­moment kwam dat je bocht om ging, want dat kon eigenlijk niet, zodat het ­altijd leek of je zo de Amstel in zou duiken. Uit een koffer verkocht hij kostuums aan boeren en buitenlui en daarbij deed hij het voorkomen dat er een pak bij was, dat hij eigenlijk niet verkopen wilde.

Omdat het anders en beter was dan de andere pakken die hij in zijn koffer had, terwijl ze alle vier precies hetzelfde waren. In de oorlog waren zijn ouders ondergedoken, in Driebergen. Ze werden verraden, maar ontsnapten uit het politiebureau. De rest van de oorlog zaten ze in een gat in de grond in een bos in de omgeving. Ik vraag me vaak af wie die verraders waren. Die hadden het, zoals we in de boeken van hun kinderen kunnen lezen, juist druk met het redden van ­Joden. Maar wie dan wel?

Ik geloof niet dat ik ooit een interview heb gelezen met iemand die vertelt hoe in de oorlog bij de ­buren ondergedoken Joden heeft aangegeven. Daarom hadden ze een primus, koffie en een doos suikerklontjes bij zich. Dat waren dan de suikerklontjes. Daar stonden drie biljarts. Ik biljartte met een kinderkeu.

Meneer de Laat gaf me een Heineken kistje. Anders kon ik er niet bij. Als Ajax verloor, werd het Hotel de Houten Lepel. Op het strand van Tel Aviv staan vier groen geverfde houten fietsen in vier maten.

Het zijn geen echte fietsen, maar je kan er wel op fietsen. Een eindje verderop stond een meisje met haar rug naar de hoge zee een selfie te maken. De golf die haar schoenen zouden overstromen, zag ze daarom niet aankomen.

Ze schrok, maar ze moest ook lachen. Sommige dingen zijn overal en altijd gelijk. Gisteren gingen we met de trein van Tel Aviv naar Akko. Zee en strand reisden mee. Geen mens te zien en af en toe wolken bougainville in vele kleuren. Ze waren geen dag ouder geworden. Tijdens de officiële opening lazerde de directrice van het ­museum van een trapje, sprak Freddy Hollander die alles geregeld had mooie woorden en keek Eberhard van der Laan vanaf een foto toe.

In mijn eigen toespraakje bleek ik zonder dat ik het in de gaten had van het Engels in het ­Nederlands te zijn verdwaald, maar de zaal leek dat niet te deren. Terug in Tel Aviv reden we naar de markthal aan de haven waar we ons in het restaurant boven de kramen met aardappelen en uien aan lekker eten wijdden.

Omdat ik op sjiek moest, moest ik naar Warenhuis het Wespennest voor een paar schoenen, een broek en een overhemd. Een jasje bleek ik gelukkig nog te hebben. Toen we de ingang in het oog kregen met daarachter de kramen met glitterende vrouwen die in geuren doen, wilde ik ervantussen. Maar ik vermande me, drukte de holte van mijn hand als een kapje over neus en mond en haastte mij richting roltrap. De arm van de cosmetica reikt ver, maar de eerste verdieping hebben ze nog niet overgenomen dus daar kon ik weer ademhalen.

Een broek is meestal veel gedoe, maar de tweede broek was raak deze keer. Schoenen hadden ze niet in mijn maat, maar het overhemd was perfect. De verkoopster dropte ons bij de kassa, waar we onder helse muziek aansloten bij een rijtje.

Mijn geliefde was aan het afrekenen toen de caissière me vroeg of ze me ergens mee kon helpen. Ik zei dat ik al geholpen werd. U keek zo kwaad naar ­elkaar. De baleinen uit mijn vaders overhemden waren altijd kwijt, herinnerde ik me. Waar ik ook ben in de stad, altijd vraag ik me af of ik hier wel eens bij iemand in huis ben geweest. Opmerkelijk vaak is dat niet het geval. In Zuid zijn hele buurten waar ik straat voor straat binnen ben geweest, bij vrienden, vriendinnen, of op feestjes.

Zoveel huizen als ik ken in Zuid, zo weinig ken ik er in Oost en ook in het Centrum heb ik niet veel van binnen gezien. Ik overdacht een en ander toen ik op weg was naar een teruggevonden vriend die in de Gasthuismolensteeg bleek te wonen. Het verlengde van de steeg, de Hartenstraat, had me wel eens ontvangen.

Voor enkele opmerkelijke dagen en nachten op een kamer boven een snackbar en met uitzicht op een restaurant, waar ik jaren later eens een tongetje ging eten met Jan Cremer. Toen ik mijn mes in de tong zette, bleek hij niet geheel ontdooid. Een kwartier later werd een nieuwe tong gebracht die toen ik aan zijn achterkant begon al eerder aangesneden bleek. Misschien niet mijn slechtste horecaervaring, maar het komt in de buurt.

Mijn teruggevonden vriend was in de tussentijd gedichten gaan schrijven, zevenregelige verzen, waarin hij de zee zichtbaar maakt. Inmiddels waren het er meer dan duizend. Ik kwam ogen en oren ­tekort en kon ze nauwelijks geloven. Van deze grenzen was de ­Admiraal de Ruijterweg de ­belangrijkste. Want de Admiraal de Ruijterweg was levensgevaarlijk, zoals mijn moeder nooit ­naliet te benadrukken.

Als je die overstak, was je eigenlijk al dood. Dat kwam door de trams die er reden, de Kikker en de Blauwe Tram naar Zandvoort. De Kikker was gevaarlijk, maar een tram. De Blauwe Tram was een trein en dus nog veel gevaarlijker. We mochten de Admiraal de Ruijterweg niet oversteken, maar nergens stond geschreven dat je er niet naar kijken mocht, en dat ­deden we dus.

Vanaf onze kant ­keken we naar de verboden overkant, waar niets te zien was, maar die ons toch trok, omdat hij verboden was. Met enige regelmaat denderde de Blauwe Tram voorbij. Daas van opwinding legden we een cent op de rails en wachtten af, in een portiek, want als de tram ontspoorde kon je maar ­beter niet te dicht in de buurt zijn. De Blauwe Tram reed over onze centen heen alsof ze er niet waren. De week daarop probeerden we het met stuivers, maar ook een stuiver was niet genoeg voor een ontsporing, zodat we uitweken naar de bouwterreinen achter de Hoofdweg.

Gewapend met twee planken staken we het eindeloze drijfzand over. We renden over de steigers van de nieuwbouw en aan het einde van de middag reden we met het lorrietreintje terug naar het Bos en Lommerplein. Vlaams Friteshuis Vleminckx op de hoek van de Voetboogsteeg en de Heiligeweg maakt volgens velen de lekkerste patat van de stad. In die mening kan ik me vinden en vandaar dat ik als ik trek heb in een patatje vaak aansluit bij de rij die vrijwel zo permanent is als die bij het Anne Frank huis.

Een niet gering pluspunt van Vleminckx is café Havelaar aan de overkant, waar je je patatje mag opeten met een biertje erbij. In het café stond de barkeeper glazen te spoelen. Terwijl hij mijn biertje tapte, zei hij dat ik hem bekend voorkwam. Waarop ik hem vertelde over een kennis in de kaasbusiness en met verstand van wegen die op de markt een ons paté wilde kopen. Het stuk dat de koopman vervolgens met zijn mes aanwees, was volgens mijn kaaskennis ruim twee ons, en dat zei hij ook. En dan vooral het gedeelte waarin meester Pennewip de versjes van zijn hoogbegaafde leerlingen ­nakijkt en zelfs corrigeert.

Ook het vers van Slachterskeesje raakt me, hoe vaak ik het ook lees, altijd diep in de ziel: Het meisje, ik denk dat ze een jaar of zeven was, droeg een blauwe jurk met sterretjes en had een bosje houten tulpjes bij zich, heel feestelijk. Ik zei dat ik haar zou waarschuwen en vroeg of ze naar een promotie ging. Maar nee, ze ging naar haar zuster. Dat vond ze niet erg, want dat was ze zelf ook zei ze, hoewel ze niet vroeg waar ik heen ging.

Op de hoek van de Pieter van der Does en de Admiralengracht, waar vroeger het zwembad was en nu een moskee is, kwam een groep meisjes aanlopen. De meisjes waren een jaar of tien en op het oorlogspad. De leider keek de gracht af en nadat ze had vastgesteld dat alles veilig was, geen vijand te zien, gaf ze het sein dat het groepje de Pieter van der Does kon verlaten en langs de gracht zijn weg kon vervolgen richting Erasmuspark, waar ongetwijfeld nieuwe avonturen wachtten.

Het is zestig jaar geleden dat wij jongens hier op oorlogspad waren. Er is veel veranderd in de buurt, de gracht is rechtgetrokken, het park is van een wildernis in een park veranderd, de landjes zijn gefatsoeneerd, maar je kan nog steeds zien dat dit een fijne buurt was om op te groeien en dat het dat waarschijnlijk nog steeds is.

Tussen het park en de sportvelden aan de Joos Banckersweg werd op een dag het rietland opgespoten. Niet veel later ontdekte Hans van Bronkhorst dat er kogels, echte kogels, in het zand te vinden waren. Wij jongens vonden dat behoorlijk eng, maar Hans van Bronkhorst niet.

Mijn oom Piet had geen auto en daarom gingen tante Gré en hij op zondag wel eens met ons mee voor een gezellig ritje over de oude Utrechtse weg of de nieuwe weg naar Den Haag.

Lekke band, radiator droog gekookt, benzine op, maar als we Amsterdam weer in zicht kregen, zei oom Piet: Want ik wist wat er komen ging. Mijn oom Piet zou zich tot de ­Chinees richten die ons naar een ­tafeltje bracht en iets zeggen als: Wij lekker eten op, ja?!

Het gekke was, dat de Chinees het heel gewoon leek te vinden. Vijf en zestig jaar later kan ik mijn schaamte nog navoelen. In dit boek zeggen de Engelsen en Chinezen dingen tegen elkaar als: Why for you say no can. Om met elkaar te kunnen praten, spraken ze Pidgin. Mijn oom Piet was er niet op uit de Chinees te kleineren. Hij sprak een taal. Als ik wil betalen, moet ik mijn vijf euro biljet in een gleuf steken, waarna het wisselgeld rinkelend in een bakje valt.

Dat is ook al net Parijs, waar je op deze manier je metrokaartjes koopt. Als ik met mijn stokbrood buiten sta, denk ik aan Lonneke, die hier op zaterdagmiddagen van lang ­geleden in een bloemenwinkel werkte.

Lonneke woonde aan de andere kant van de Bos en Lommer, in het buurtje rond de Wiltzanghlaan, waar de avontuurlijker leeftijdgenoten woonden. Aan ­onze kant van de Bos en Lommer waren we allemaal keurig en ­deden we alles zoals het hoort.

We gingen naar de middelbare school en naar de kapper en droegen trouw de kleren die onze moeders voor ons klaarlegden. Maar Lonneke en Ietske en Ria, die aan de andere kant woonden, hadden daar maling aan. Die gingen naar de mulo of de huishoudschool en lieten hun haar millimeteren of verfden het rood. Aan sport hadden ze een broertje dood en ze lazen geen boeken, maar schilderden hun ogen op en maakten schilderijen.

Lonneke drukte regelmatig bij ons op de bel en als ik dan naar beneden was gekomen, bleef ze voor de deur rustig een uurtje met me staan kletsen.

Toen ze bij de bloemenwinkel weg was, ging Lonneke trouwen en in Osdorp wonen. De laatste keer dat ik er was, was het er nog niet. Vrijwel ieder jaar fiets of wandel ik wel een keer naar het huis en denk dan aan de jonge Gerard Kornelis van het Reve die op zijn kamertje De Avonden zit te schrijven. Tijd om weer een keer op bedevaart te gaan, maar eerst langs de Gerard Revebrug om te kijken of ie nu Gerard Revebrug heet. Het moest weer eens op een koopje, net als met de loopplank in Nieuw-West die ze naar Karel van het Reve hebben vernoemd.

Bij Schilderskade 66, dat zich ­zoals iedereen weet op de hoek met Saffierstraat bevindt, stapte ik af en ging op zoek naar het ­gedenkteken. Ik keek omhoog, ik keek omlaag, ik ging de hoek om, de Saffierstraat in, maar nul komma niets, geen gedenkteken te bekennen. En plotseling was daar de twijfel. Was het mogelijk, zou het kunnen, had ik al die jaren een bedevaart naar het verkeerde huis gemaakt? Dat gedenkteken, dat blijkt er ook al veertien jaar te zitten.

We zouden naar de film, maar nadat mijn geliefde de ­deprimerende samenvattingen had voorgelezen, besloten we lijn 1 te nemen. In de 1 wordt de stad steeds groter. Bij de halte Johan Huizingalaan al kon ik er niet over uit dat ik hier helemaal gewoond had.

Wat een ongehoord eind fietsen moet dat zijn geweest, en bij deze halte ben je nog niet eens halverwege geloof ik. We wilden naar het eindpunt, dat zich naar mijn beste weten aan de Sloterplas bevond, maar zich uiteindelijk op Matterhorn bleek te bevinden, bij de Alpen.

Toen we uitgestapt waren, was er ter plekke helemaal niets, zodat we de eerste 1 terugnamen, om nu uit te stappen bij Meer en Vaart. De Sloterplas lag er prachtig bij. De fontein spoot zijn waterstraal zo hoog als ie kon en de plas was als een donkere spiegel. We staken over en liepen het winkelcentrum binnen. Prima winkelcentrum, ­alles bij de hand, van Etos tot Hema en fijn veel opticiens, precies zoals het hoort. Maar bij het Osdorperplein raakte de fut eruit. Mijn aandacht werd getrokken door een snoepjesboeket.

Prachtig, maar hoe heetten die snoepjes ook alweer? Nadat ik mijn vraag gesteld had, opende de vriendelijke verkoopster haar mond, maar geluid kwam er niet uit. Ze was haar stem kwijt, Daar stonden we dan, in Osdorp, bij Stam, en bijna Sinterklaas. Het schemert in de Spiegelstraat. Het blauwe uur is net begonnen en de achterlichtjes van de fietsen vlammen in het halfduister.

Bij iedere brug kijk ik de gracht af, over het rimpelende water, langs de bomen en de gevels. Mooie schemering, fijne stad. Ter hoogte van Heuvel besluit ik er een te nemen. Lang geleden dat ik hier voor het laatst was. Peter Vos leefde nog, want met hem heb ik toen zitten praten.

De jeugdige kastelein schenkt een borrel in. De andere klanten zitten aan het bier. Vanaf mijn barkruk zie ik aan de ene kant de feestverlichting in de Spiegelstraat en aan de andere de lichtjes in de bomen langs de Spiegelgracht. Alle Amerikanen die hier zitten, gaan vergezeld van een Aziatische vriendin, Thais, Philippijns, Indonesisch.

Wonderlijk, denk ik, maar zin me er verder in te verdiepen, heb ik niet. Het jonkie smaakt weer goed vandaag, zo goed zelfs dat ik overweeg een opvolgertje te nemen.

Gelukkig heb ik al betaald, dit om opstappen gemakkelijker te ­maken. De vier muzikanten zitten in de passage onder het Rijks, en het aardige is dat er een accordeon bij is. Het licht in de passage komt van de flitsende mobieltjes. Weer buiten kijk ik over de vlakte van het Museumplein, waar ze ­alweer druk bezig zijn het nep-­ophaalbruggetje over de ijsbaan op te bouwen.

Het is doodstil en door de stilte loop ik langs een kaarsrechte streep van witte tegels over het kaarsrechte pad dat het plein in tweeën deelt. Dat er op zaterdag niet warm gegeten werd, maar brood, een ­Amsterdamse gewoonte waarvan ik niet weet of die nog bestaat, was een van de dingen die de zaterdag tot de mooiste dag van de week maakte.

Op zaterdag ging de school om twaalf uur uit en het laatste uur werd er niet gewerkt, maar was er een wedstrijd hoofdrekenen of werd ons voorgelezen. Een saai verhaal vaak, maar dat maakte niet uit, want bij saaie verhalen kon je heerlijk wegdromen, wat bij een spannend verhaal een stuk moeilijker is.

Dan kwam het heerlijke ogenblik van de bel. Twaalf uur en vrij, de hele dag nog voor je. Als mijn ­vader uit zijn werk kwam, stond mijn moeder hem voor de deur op te wachten en terwijl hij de laatste trap beklom, zei ze: Om een uur kwam de leesmap. Heerlijk ogenblik dat je languit op je buik gelegen de nieuwe Robbedoes opensloeg om te kijken hoe het verder ging met Lucky Luke, de Baard en de Kale, Buck Danny en de cowboy van wie ik de naam vergeten ben.

Soms bakte mijn moeder zelfgemaakte kroketten die een heerlijke geur verspreidden in huis. En om acht uur hoefde ik niet naar bed, maar mocht ik ­samen met mijn vader en moeder naar de radio luisteren, naar De Veilingmeester en Cees de Lange met zijn koe en alles wat daarna kwam.

Omdat we iets te vieren hadden, zaten we in restaurant Amsterdam aan de haring, de oesters, de kroketjes, de krab en de kreeft en de Bourgueil. De drukte was als vanouds en de verhalen aan tafel mochten er zijn, zo zeer hadden we het naar onze zin dat we vast voor Kerstmis reserveerden. Dat niet, zei de vriendelijke serveerster, alles was eigenlijk hetzelfde, alleen veel drukker en met een heel grote kerstboom.

Neuriënd vertrok ik voor een plasje, waarvan ik zingend terugkeerde. Ik zong Marina, zoals Rocco Granata het zingt als hij het samen met Arno zingt, tenminste dat verbeeldde ik me. Zij zong Favourite Things, dat zong ze vaak, ook op straat, met als gevolg dat mensen haar vaak voor gek versleten. Waarin ik wel iets herkende. Eenmaal voorbij de tochtdeuren keerden we terug naar onze tafeltjes. Maar toen zij vertrok kwam ze nog even buurten.

Toen Fräulein Maria terugkwam van weggeweest en Favourite Things begon te zingen, je weet wel, keek ik de rij kinderen af, en verdomd, ik was de enige die zat te huilen. Toen we buiten kwamen, werd er een meisje doodgereden. Omdat ze op de stoep liep. Want op de stoep lopen, mochten we niet. Ik fietste langs het Sarphatipark toen me om de een of andere reden het Kronkelpad te binnen schoot. Meteen wendde ik de steven en ging het richting Weteringschans. Ik had het pad op de kaart gezien en was benieuwd of het kronkelde.

Het was niet gemakkelijk te vinden, maar uiteindelijk kreeg ik het in het vizier. Het ligt in het Weteringplantsoen langs de Singelgracht en kronkeltechnisch stelt het niet veel voor.

Eigenlijk is het vrijwel recht, zodat je je kunt afvragen waarom het Kronkelpad heet. En op dat moment zag ik het borstbeeld van Simon Carmiggelt staan. Mooi beeld, vooral Simons bril staat er prachtig op, maar daar gaat het nu niet om.

Waar het om gaat, is dat Carmiggelt hier vroeger woonde, aan het Eerste Weteringplantsoen, en dat hij daar zijn dagelijkse Kronkel schreef, en vandaar dus Kronkelpad, je moet er maar opkomen. Ik herinner me dat Tim Krabbé lang plannen heeft gesmeed om de Kronkel in dat busje een keer te vervangen door een Kronkel van eigen hand. Het was een fijn plan, maar er waren enige complicaties. Ik keek om me heen en spotte toen vlak bij het borstbeeld van Carmiggelt de bosjes waarin Annie M.

Schmidt en Renate Rubinstein zich verscholen hielden toen het beeld onthuld werd. Tiny, de weduwe van Carmiggelt leefde nog en had Renate die zo lang een verhouding met haar man had niet uitgenodigd. Daarom ging Renate toen maar in de bosjes zitten. Het is dit jaar vijftig jaar geleden dat De Vervalsers van Theo Kars verscheen.

Om het te vieren verschijnt vandaag een herdruk van de roman, waarin Kars de oplichterspraktijken ­beschrijft die er toe leidden dat hij twee jaar gevangenisstraf kreeg. Plus de tijd om zijn boek te schrijven. Voor de gelegenheid heb ik het herlezen en het beviel me zoals het me vijftig jaar geleden beviel. Kort na het verschijnen had ik een afspraak met Theo die toen op een kamer in de Reguliersdwarsstraat woonde.

Niet zonder trots liet hij me zijn boekenkast zien die erg klein was. Nadat we Montherlant, Vailland, Graham Greene besproken hadden, gingen we naar het Rembrandtplein waar hij me op het terras van Monico uitlegde hoe je het moest aanleggen een vrouw te verleiden. Hij had daar een tot in details uitgewerkt scenario voor, zo bleek.

Ik hoorde zijn uiteenzetting met een enige verbazing aan. Ik had altijd gedacht dat het allemaal van zelf ging. Je zag een leuk meisje, zij zag jou, je lachte eens naar elkaar en voor je het wist, was je waar je wezen wou.

Maar zo was het niet, zei Theo. Het ging er om de juiste dingen te zeggen en te doen. Zo moest je­ ­tegen meisjes zeggen dat je een hekel aan voetbal had.

Ik vroeg meiden vaak of ze zin hadden om zondag mee te gaan naar voetballen en daar zeiden ze zelden nee tegen, maar volgens Kars was dat dus fout. Hoe meiden reageerden op de bokswedstrijden die ik met ze ­bezocht, heb ik hem nooit verteld. Wegens kaastrek ging ik de Kaaswaag binnen waar Theo die van de kaas is achter de toonbank iets onduidelijks stond te rommelen. Ik heb vandaag al twee keer een natte rug gehaald.

Mijn oom, vertelde ik, was timmerman. Hij verbouwde Chinezen en peeskamers, in de Bloedstraat, de Monnikenstraat, de Barnde­steeg. Goede vraag voor iemand die altijd tussen de meisjes heeft gewoond. Hij was toen een jaar of Op zijn zevende of achtste had zijn vader hem een keer naar tante Gré gestuurd om haar haar boodschappen te brengen.

Gré zat op twee hoog in de Oude Nieuwstraat. Er lopen nog wel groepen, maar ze zijn niet meer zo groot en her en der signaleerde ik zelfs een toerist die het avontuur Amsterdam in gezinsverband had aangedurfd. Fietsen blijft ­gevaarlijk, maar de rijen bij de ­attracties zijn tot hanteerbare proporties geslonken, Japanse meisjes zijn met zijn tweeën en het ­immer boos kijkende rugzakmeisje is weer alleen.

We zijn er nog niet maar het gaat de goede kant op. Laatst was ik in de Javastraat die me na de Eerste Van Swinden een beetje tegenviel. Ik was toen op de fiets. Nu waren we weer in de ­Javastraat, maar te voet. De Java Bookshop bijvoorbeeld, toch een sieraad van de straat, was me geheel ontgaan. Om over de diverse viswinkels nog maar te zwijgen.

Bij El Pescado meen ik achterin de zaak zelfs ­tafeltjes te zien, tafeltjes die tot een zekerheid uitgroeien als ­iemand die in die streken vis staat schoon te maken ons wenkt om binnen te komen. Andere keer, ­besluiten we. Als we bij Bedford-Stuyvesant zijn neergestreken, waar de dienster haar debuut maakt, en dat doet ze goed, denk ik aan de illegale tafeltjes achterin de viswinkel van Jan op de hoek van de Damstraat en de Oudezijds Voor.

Jan serveerde daar illegale oesters en schonk daarbij nog veel illegalere witte wijn, wat smaakte zoals ­alleen verboden vruchten smaken kunnen.

De Javastraat neemt zijn einde bij het spoorviaduct. Daar staat Snackkar de Kale Man, een beter slot voor een straat laat zich niet denken. Het was druk voor de etalage van de fossielenwinkel op de hoek van de Eerste Jacob van Campenstraat en de Ruysdaelkade. Er stonden maar liefst drie mensen met hun neus tegen de ruit en met mij erbij werden dat er vier. Nadat twee liefhebbers ­waren opgekrast, bleef ik achter in het gezelschap van een dame die haar fiets aan haar hand hield.

Maar laatst is er een merel tegen mijn raam gevlogen en die kost dus niks. Hij ligt nog op het balkon, maar hij is hele­maal schoon. Nu moet ik ­alleen nog het koppie van het lijf scheiden.

Ik liep de Jacob van Campenstraat in, waar me een man tegemoet kwam die drie lege lijsten over zijn schouder had hangen. Op de door Christo ingepakte Pont Neuf in Parijs heb ik een man zien lopen die een ingepakt schilderij onder zijn arm had.

Dat is 32 jaar geleden, maar zoiets vergeet je niet. Vanuit de Frans Halsstraat kwam een wit busje aanrijden. Ik hield mijn pas in om het te laten passeren, maar het busje stopte voor me. De man achter het stuur rookte een shagje en gebaarde dat ik door kon lopen. Ik lachte en gebaarde iets vriendelijks terug. Ik poker graag, zolang het maar niet om geld gaat. Wie wil weten wat er mis kan gaan, kan te raden bij de ­Sopranos, waar ze als ze iemand te gronde willen richten vaak de ­pokertafel neerzetten.

Opmerkelijk dat mensen als ze winnen, willen doorspelen omdat ze aan het winnen zijn, en als ze verliezen, willen doorspelen om het verloren geld terug te winnen. Beide mogelijkheden leiden tot verlies. In een eindeloze pokernacht heb ik eens twee vrienden geheel maar dan ook geheel uitgeschud.

Toen we weer bij zinnen waren, heb ik ze alles teruggeven en het plechtige besluit genomen nooit meer om geld te spelen. En daar heb ik me aan gehouden. Maar zolang het om lucifers, schelpen of fiches gaat, poker ik graag. Op een dag viel er een uitnodiging in de bus van het Holland Casino Amsterdam.

Of ik mee wilde doen aan hun pokertoernooi voor journalisten. Dat wilde ik, en ik was niet de enige zo bleek toen ik op een herfstige middag voor het eerst van mijn leven het Casino betrad. Je zag het aan de manier waarop we onze kaarten vasthielden, naar de dealer keken of de fiches over de groene tafel schoven.

Met een paartje zevens blufte ik een hele tafel af om vervolgens door te gaan naar de finale. Waarin ik genadeloos onderuit werd gehaald door de correspondent van het Schager Sufferdje. Het einde van een mooie droom. Sinds rij ik met enige regelmaat de stad in of uit met de trein die me afhankelijk van in of uit richting Centraal Station voert of richting Zaanstreek. Ik heb het altijd een leuk ritje gevonden.

Als ik in de stad inkom, zit ik bij voorkeur rechts in de coupé en verheug ik me op het moment dat ik de toren van de Westerkerk zal zien. Ook de prachtige dubbele rij bomen op het Westergasterrein mag zich in alle seizoenen op mijn belangstelling verheugen.

Als ik de stad uit rij, zit ook aan de rechterkant. Vroeger keek ik dan vooral uit naar het welhaast ondeelbaar korte ogenblik dat je in een bocht de Hembrug zag liggen.

Ter hoogte van het Prinseneiland schreeuwt van alles om aandacht, het elegante ophaalbruggetje over de Prinseneilandsgracht, de pakhuizen, de scheepswerfjes, de smalle straten, maar ik kijk uit naar de achterkant van een gebouw, waarvan ik de voorkant nooit gevonden heb, al was maar omdat ik er nooit naar heb ­gezocht.

Op die achterkant, vlak onder de daklijst, staat met zwarte letters op een gele achtergrond: Van sommige woorden krijg je een smaak in je mond. Het eerste wat me opviel op de expositie Kijk Amsterdam in het Stadsarchief was dat het Amsterdam van zoals hier te zien veel meer op het Amsterdam van nu lijkt dan het Amsterdam van mijn jonge jaren.

Ga met Reinier Vinkeles op de Geldersekade staan en kijk in de richting van de Schreierstoren en je ziet dat je ziet wat hij zag. Hij zag het in , tweehonderdvijfenvijftig jaar geleden. Vijfenveertig jaar geleden kwam ik vaak op de Geldersekade. En buiten was het een zooitje, heel anders dan op de lieflijke prent van Vinkeles.

Toch is er een ding dat de prent met de Geldersekade van de jaren zeventig verbindt. De man die tegen een boom staat te wateren. Opmerkelijk zijn ook de vele begrafenisstoeten die voorbij trekken, en als je er eenmaal een gezien hebt, zie je ook overal honden ronddartelen. Of er inderdaad ­zoveel honden in de stad rondliepen, waag ik overigens te betwijfelen.

Ze lijken vaak aanwezig om wat vaart in de boel te brengen, want de mensen staan nogal eens stil. De poes komt er bekaaid af. Ik telde er maar een. Op een huiselijk tafereeltje van Jacob Cats ligt hij op een kussentje op een stoel naast het haardvuur heerlijk poes te wezen.

En straks weer muizenvangen. Lang geleden zat ik eens met Tom Egbers bij Wildschut. Het zal in zijn geweest, want we hadden het over De zwarte meteoor, het boek dat Egbers had geschreven over Steve Mokone, de uit Zuid-Afrika afkomstige voetballer met wie Heracles in kampioen werd. Van de tweede divisie, dat wel. De zwarte meteoor is het enige boek over een voetballer dat ik gelezen heb. Arie Rekelbast ken ik uit Arie Rekelbast: Piet Keizer is niet verzonnen en ik zou graag een boek over hem lezen, maar ik geloof niet dat het bestaat.

In Wildschut zat ik met Egbers te praten over dat wonderbaarlijke Almelose seizoen van Mokone toen er voor het raam een nog veel wonderbaarlijker gestalte opdook. Een man van middelbare leeftijd had zich vlak voor de ruit op zijn hurken laten zakken en sprong stuiterend op en neer, terwijl hij met een uitgestrekte arm naar ­Egbers wees.

Van de week zag ik Tom Egbers zitten bij Wildschut. Ik overwoog actie, maar zag er van af wegens oude knieën. In zijn boek Amsterdam bij gaslicht, met illustraties van Fiep Westendorp, beschrijft Maurits Dekker de spelletjes uit zijn jeugd en stelt anno vast dat ze allemaal verdwenen zijn.

Het gekke is dat ik die spelletjes anno allemaal gespeeld heb. Of heb zien spelen. Er waren nu eenmaal meidenspelletjes, waaraan je als jezelf respecterende jongen niet kon meedoen. Maar voor de rest herkende ik ­alles, van Schipper mag ik overvaren tot hoepelen, oorlogverklaren, landjepik, diefie-met-verlos en Spanjolen, een spel dat door Dekker overigens niet genoemd wordt.

Als ik door een stille straat loop, neem ik nog wel eens de stoep-rand. Met gespreide armen als was ik een koorddanser zet ik mijn ene voet voor de andere op het blauwe steen. Haal ik de hoek, dan komt het goed. Hij wist echt hoe hij een meisje moest verwenn Op de bewuste zaterag ging ik al op tijd naar Erwin zijn huis, het was geen mooi weer,het was nattig, de temperatuur was wel oke hoor.

Ik had een sportbroekje aan en een t-shirt, ik liep achterom het huis en de achterdeur was al van slot, ik stapte de keu Afgelopen zomer ben ik met mijn met mijn zeilboot op trektocht door Friesland en Groningen geweest.

Omdat ik wist dat mijn broer met zijn vrouw en kinderen in Terherne op een camping logeerde ben ik daar ook langs gegaan, maar dit was vooral om mijn nich Het leek een gewone treinrit.

Aan het einde van een gewone dag. Rond het tijdstip dat ik naar huis ga is het meestal redelijk rustig in de trein, zeker het laatste stuk van de rit, vanaf Tiel. De coupé was vrijwel uitgestorven, alleen half tegenover me za Hoi, hier ben ik en mijn naam is Jelle en mijn lul meet in erectie 20 cm lang 3 cm breed en ben gespierd het gaat ook over Naomi die is 3 jaar jonger dan mij 14 jaar dus is blond niet al te groot.

Ik kende haar van een chatsite , we hadden afgesproken Broer en zus, en wat er ook gebeuren kan. Bas kan het niet langer voor zich houden. Deel 1 Gauw naar huis, bah het was vies koud weer, en nog maar net september. Ook nog tegen de wind in, Bas baalde van dit klotenweer, gelukkig h Ik ben Frans en 17 jaar oud. Ik ben met mijn moeder al zeven jaar alleen doordat mijn vader met een bedrijfs ongeval om het leven is gekomen.

Mijn moeder is 38 jaar oude en een tengere vrouw. Ze is 1,73 lang en weegt 58 kg.. Zwemmen met mijn buurmeisje Al sinds ik ongeveer tien jaar geleden ernstige rugklachten had ga ik twee keer per week zwemmen Mijn vrouw zwemt niet graag dus ga ik meestal alleen, maar in de schoolvakanties gaat ons buurmeisje vaak mee.

Ik stond vol spanning te luisteren in de voortent van de caravan van mijn ouders. Het kraakte en ik zag somd het gordijntje wat opwaaien en zag mijn moeder liggen en zij werd geneukt door Ruud een vriend van mijn ouders. Ik had wel gedacht dat mijn moeder z Het was op een weekend dat mijn vriendin marja bleef slapen bij mijn vader en mij.

We waren toen 14 dus wisten ik niet echt veel beter. Nu dat ik 37 ben wel trouwens. Marja logeerde al jaren bij ons en ik wist dat zij wel eens naakt naar beneden liep en z Op een avondje stappen kwam ik, jongen van 21 jaar, een leuke rijpe vrouw,42jaar, tegen met een heerlijk lijf en fantastische borsten.

Ze had een mooie witte open blouse waarin haar borsten perfect naar voren kwamen en een rokje welke haar billen heerlij Het was die avond de zoveelste keer dat mijn moeder er over begon. We waren alleen thuis op de slaapkamer tv aan het kijken en ze had het weer over seks. Uiteraard zou ik goed uitkijken en zorgen dat alles veilig gebeurde. Toen ze vroeg of ik echt alles w Ik ben een meisje van Ik heb bruin haar, bruine ogen, ben 1m73 groot, weeg 57kg, en heb C Niet slecht, vind ik zelf.

Ik zal nu iets vertellen wat ik een maand geleden heb meegemaakt. Ik vinger me regelmatig en als ik er zin in heb ga ik alti Mijn moeder en ik waren een week alleen thuis, en ze kwam die avond mijn kamer binnen.

Ze vertelde dat ik als dank voor het feestje van laatst voor één keer iets seksueels met haar mocht doen. Ik kon eenmalig een k Ik myzelf eerst voorstellen.

Mijn naam is Muhamad Rasyid zij noemen my Mo. Dit verhaal gebeurde in I werkte voor een Amerikaanse olimaatschappij in Tarakan, een ijlandje in het Noorden van Kalimantan. Een van mijn kolegaas heeft een erg geile vrouw. Jacco had een knappe moeder. Eén van zijn vrienden was stapelgek op haar. Op een dag was hij bij Jacco en zijn moeder op visite. Hij bewonderde haar borsen die hij een klein beetje kon zien door het laag uitgesneden decolleté. Jack, zelf nog maar Hoi alle Al aantal jaar ga ik samen met me ouders en 2 oudere zussen op vakanties naar nudisten campings.

Ook gaat er altijd ander gezin mee wat bestaat ouders en hun 3 dochters. Ik zelf ben een jongen van 13 heb een zus van 15 en De andere 3 uit het Voor ik begin zou ik graag een paar dingen zeggen: Ik vond mijn eerste verhaal redelijk slecht, wat ik met dit verhaal goed hoop te maken, daar ik dit véél beter vind en ten tweede wil ik even zeggen dat dit uiteraard niet echt gebeurt is, Eeen tijdje geleden kwam mijn zoon Eric en mijn schoondochter Anita bij mij en vertelde dat ze een ander huis op het oog hadden niet zo ver van mij af en dat ze ook al kopers hadden voor het huis waar ze nu in wonen, maar zei Eric er is een probleem, in Naakt in de duinen, Een vriendin van me belde me op of ik morgen zin had om mee te gaan naar het strand.

Ik had niets te doen en vond het wel gezellig. Bij het strand aan gekomen liepen we langs het naakt strand, “Goh” zij ze, zullen we naar het naak Dit gebeurde nog maar 4 maanden terug en mijn ouders weten het nog steeds niet.

Ik ben 19 en mijn broer is 22 en 4 maanden terug zijn we verhuisd en moest ik met mijn broer op 1 kamer slapen. Het probleem was ook dat alleen de 2 persoons bedden van mijn o Het was warm vorige week en ik zat bij mijn vriendin thuis zij is er net 17 en ik ben er We zaten in de tuin ons te vervellen en dan zijn we maar beginnen kaarten.

Zij had een rokjes aan en een string met een topje zonder BH. We zaten te kaarten tot Op school, voor de lessen begonnen zat ik zoals gewoonlijk in de kantine. Nog een aantal jongens bij mij uit de klas zaten erbij.

En ook zoals gewoonlijk zaten er verschillende groepen meiden verspreidt door de kantine. Twee tafels verder zaten twee meide Ik lag die middag juist te zonnen in mijn beschutte tuin toen er werd aangebeld. Ik liep in mijn kleine zwembroek naar de deur en deed open. Voor mij stond Annelies, mijn jarige buurmeisje. Ze was gekleed in een heel kort spijkerrokje en een doorzichti Ik ben een geile dame van 37 jaar. Ik woon met mijn zoontje van 16 jaar alleen op een apartement.

Ik ben nu vier jaar gescheiden gelukkig. Alleen in het begin viel het niet mee om metzo,n knul alleen te blijven en op te voeden. Maar na een jaar met Hier een waargebeurt verhaal dat al weer enige tijd geleden gebeurt is. Inmiddels is mijn vriendin uit het verhaal mijn vrouw en hebben wij nog zéér veel geile momenten.

Het is zeker zo'n 6 jaar geleden dat dit gebeurde. Karl is mijn naam was toen Ik ben nu 48 jaar en al 7 jaar gescheiden gelukkig. Maar twee jaar voor dat we gingen scheiden moest mijnheer zonodig een hond nemen.

Ik had er helemaal geen trek in ,maar vooruit om geen ruzie te maken. Ik stelde gelijk wel voorwaarden dat hij de h Dokter Landers keek op zijn afsprakenlijst en zag dat hij nog maar 2 patienten had. Frans van 52 jaar en Simone van 33 jaar.

Je kunt al naar huis gaan Peggy , zei hij tegen zijn assistente. Prima dokter Landers dan hoef ik me vandaag niet te te haasten me Er is een prachtig zonnig weekend voorspeld, de hele Randstad bevolking trekt in de richting van het strand. Wij hadden zelf ook het plan om vandaag naar het naaktstrand te gaan maar als we 's morgens op de radio horen over die lange files wijzigen we het Lekker was dat die kwispelende jonge lul van haar zoon diep in haar kut.

Hij beukte haar gespannen dijen steeds verder open. Steeds dieper beukte zijn grote eikel naar binnen, op weg naar haar baarmoedermond. Op weg naar haar eileiders die vol verwachting Ik ben een oma van 62 jaar en al 12 jaar weduwe. Nu is er iets tussen ons gebeurd en dat wilo ik wel even kwijd. Ik zit er al zolang mee. Mijn kleinzoontje heb ik al van de kleuterschool bij mij.

Ik breng en haal hem van school en blijft dan bij mij t Paardje hop Sinds een paar jaar woon ik samen met mijn vriendin Sandra en haar twee dochters Maria van 14 en Hilde van Sandra is verpleegster en ik had haar leren op een feestje van Rob, mijn beste vriend. Sandra is nog steeds een mooie meid en alt Ik was een jongen van 17, Merel toen We kenden elkaar van de sportclub, en ik had wel belangstelling voor haar.

Het was een brunette, met mooie bruine ogen, nog wat kleine borstjes, maar niettemin al een beetje een vrouw. De rondgang stokte toen hij was aangekomen bij de aantrekkelijkste dame van zijn team.

Opeens hoor ik wat gerommel en gekreun achter de garages in de bosjes. Ik besloot te gaan kijken en zag hoe een marokaanse jongen van rond de 25 jaar gepijpt werd door een meisje ter Mijn vader was gek op mij,dat was al van het begin,ik mocht veel van hem en dat werd alleen maar meer nadt ik ouder werd en mijn figuur begon te groeien en ik heb een goed figuur.

Hij was altijd nieuwschierig en vrog dan ook vaak of ik al haartjes op mijn Hoi ik ben een knul van Ik heb nog een zus van Ik ben de jongste van de 2 kinderen die mijn moeder heeft.

Mijn moeder is in tegenstelling tot alle andere verhalen die je hier leest nog gelukkig getrouwd. Mijn zus woont nu alweer een paar jaar same Ik ga jullie een verhaal vertellen, het verhaal dat uitlegt hoe ik aan een baby kom op jarige leeftijd.

Maar eerst zal ik me even voorstellen: Ik heb donker blond lang haar, held Jasmijn was 14 jaar toen ze een zomerbaantje kreeg bij haar tante op de tennisclub.

Haar moeder had haar aangemoedigd om niet thuis te gaan zitten niets doen en had gezegd dat haar tante, Marleen, wel een extra hulpje kon gebruiken in het clubhuis van de Hoi, Ik ben Robin, en ik ben nu 20 jaar. Destijds was ik 11 jaar toen mijn ouders omkwamen bij een auto-ongeluk en de voogdij over mij werd toegewezen aan mijn tante Lies, de jarige zus van mijn moeder, het enige nog in leven zijnde familielid dat mij Esther en Hans hadden al ruim een jaar verkering.

Het was voor hun beiden de eerste relatie geweest die ze aangingen en het klikte eigenlijk gelijk toen ze elkaar ontmoetten op een schoolfeest. Esther was toen 16 jaar en zat in de vierde klas van het VWO. De assistentes waren al aan het opruimen toen Samira zich meldde, een uur te laat. Samira was een Het was een warme zomerdag ergens in juni. We hadden het rijk alleen en we zouden alleen maar leuke dingen gaan doen.

Ik ben Fabio, 18 jaar, een niet onknappe jongen, 1m78 en daar kwam waarschijnlijk nog iets bij , stoer gebouwd, ik had al de baardgroei van een volwassene en ik vond het wel tof om een sikje en snor te laten staan net als Orlando Bloom in Pirates of the Ik kwam naar huis en omhelsde mijn moeder.

Ze pakte mijn stevig vast en mijn pik kwam tegen haar zachte dijen aan. Ik kreeg een harde pik. Mijn moeder merkte dat en het past eigenlijk niet in onze turkse cultuur en geloof. Ze zei wat is dat. Ik ben een jongen van 19 jaar en woon samen met mijn ouders.

Mijn vader van 54 jaar en mijn moeder van 52 jaar. Ze zien er allebei nog goed uit. Mijn moeder met name is eigen Al heel lang heb ik panty's van mijn zus gedragen.

Meestal bruine 20 den panty's, als ook haar earobic maillots en andere dans tenus. Wij hadden thuis een grote zolder.

Deze was speciaal ingericht als dansruimte voor mijn getalanteerde zus Maike. Mama helpt een handje Hoi, ik ben Jeroen, voorbije lente 16 jaar geworden. Momenteel ben ik enkele dagjes ziek thuis, dus heb ik even de tijd om neer te pennen wat me deze zomer allemaal overkwam Ik denk er nog dagelijks aan terug, en hoop het z Het is alweer een jaar of vier geleden dat ik bij mijn tanteSylvia en oom Gerard op vacantie was.

Ging altijd tot mijn twaalfde jaar mee ,want zij woonde vlak bij strand,tien minuten met de auto. Het zijn naturisten en lopen graag in hun blote kont ,dat Hoi ik ben Janine en nu 20 jaar oud.

Ik denk er nog alle dagen aan en word dan super geil. Mijn broertje was toen 17 jaar en ik 16 jaar. Ik was erg sexueel actief en vingerde mij ook al en pr Hallo dit verhaal is ongeveer 21 jaar oud en waargebeurt niet iets waar ik direct trots op ben maar het is gebeurt mijn vrouw haar vriendin ik noem haar maar wilma kwam wel eens bij ons thuis niet echt mijn type ze was gescheiden en was wel slank en een Ik ben dertien jaar gescheiden, zesendertig jaar en ik heb een zoon, Bruno, van zeventien uit men huwelijk met Nico, een Antilliaan.

Dat is de reden dat Bruno licht gekleurd is. Ik had mij na mijn werk net achter in de tuin geïnstalleerd met een biertje, toen ze met haar vrolijke koppie boven de hoge schutting uitkwam. Ik wist dat ze ergens op moest staan om boven mijn schutting uit te Dit verhaal is allemaal begonnen op een warme zomerdag in april.

Mijn oom is een echte motor fan en mijn tante een beetje kunstzinnig typ met een lekkere dik kont en cup B. Ik vond al een tijdje heel geil! Terwijl ze toch al rond de 50 was. IK ben Harm en ben net 18 jaar geworden. Nu hebben wij naast op de galerij een turks stel gekregen. Ze wonen er al een paar jaar en ik heb haar nog nooit zonder hoofddoek gezien. Als ze met zijn tween zijn zeggen ze niks ,maar als zij alleen was dan Ik had er al vaak met Ellen , mijn vrouw, er over gehad dat een trio mij best leuk leek.

Waarom, vroeg zij dan vaak,nou het lijkt mij heerlijk om te zien hoe jij verwend wordt door een ander en wij kunnen je samen verwennen. Ik heb aan één lul genoeg,zei ze De kinderen fietsen altijd met elkaar naar school, en ga zo maar door. Mijn zusje heeft ook zo'n fiets groepje, alleen zij gaat al naar de middelbare school. Bij ons in de straat woont e Ik ben een jongen van 19 jaar.

En ik heb seks gehad met mijn buurjongen. Vandaar dat ik dus ook anoniem wil blijven Het gebeurde in de meivakantie.

Ik was vrij van school, en had het rijk 14 dagen voor me alleen. Hij was ook vrij van school Ik was bezig mijnhuiswerk te maken,maar dat lukte niet zo best. Ik had er mijn gedachten niet bij want ik had mijnvader die middag gezien terwijl hij zich aan het aftrekken was.

Ik was wat eerder thuis gekomen en toen ik de kamer binnen kwam zat hij een por Ik ken me schoonzus Paula al bijna 25 jaar maar sinds afgelopen zomer ben ik anders naar haar gaan kijken. Het was in juli van afgelopen zomer wij gingen met ze vijven op vakantie haar man en haar zoon en ik met me vrouw.

Ik had toen al wel wat gevoel Ik ben Arnold en ben 16 jaar net geworden. In mijn vacantie ga ik altijd naar mijn oom en tante toe ,die wonen vlak bij de zee. Het was warm weer en tante had met oom Fred afgesproken dat we naar het naakt strand zouden gaan ,waar ze altijd liggen. Het is zeer uitzonderlijk dat in een voetbalploeg van jarigen nog een meisje meespeelt, maar bij ons is dat het geval.

Nathalie speelt al jaren in onze ploeg en anders komen we simpelweg spelers te kort. Hoewel ze daarmee soms getreiterd wordt, is het Ik trainde al jaren bij een sportschool in de buurt maar ondertussen had ik zelf ook al een behoorlijk colectie aan trainings apparatuur bij elkaar gespaard en ik begon thuis uit mijn jas te groeien.

Mijn vader had gelukkig ruimte zat en omdat hij gestopt Maar terug naar Laura, Laura is een slank meisje bruin Op het zwembad Ik was net 18 geworden ik was op weg naar het zwembad.

Op de fiets dacht ik nog even terug naar die morgen waarop ik me drie keer had afgetrokken. Ik had geen vriendin, was nog maagd en dacht ieder moment van de dag aan seks. Ik kwam bij he Hoihoi, ben Annelies, ben 17, bijna 18 en trotse moeder van een meisje van 10 maanden. Zij is van me broer en mij. Zij zorgde er voor dat me broer en ik gingen neuken.

We doen vaak een triootje. En mama en ik genieten ook erg van el Ik kan mij voorstellen dat een aantal van jullie het volgende verhaal liever niet willen lezen. Althans, doen alsof je het niet wilt lezen in verband met grove anale sex Het gaat over mijn vriendin en haar moeder.

Nou zal ik jullie niet alles vertel Ik ben Patrick en ben 16 jaar. Ik ben het enige kind van moeder Ankie 44 en van vader Peter Ik mag dan wel enig kind zijn thuis maar ben echt geen v Ik was geslaagd voor mijn Mulo diploma en probeerde met wat sollicitatie brieven aan de bak te komen, maar kreeg de ene na de andere afwijzing, om moedeloos te worden. Ik zat maar thuis te niksen en geen geld op zak. Op een gegeven og Als 16 jarige heb je natuurlijk allang de meisjes van je leeftijd ontdekt.

Nee ik val lievere op oudere vrouwen, voor al de vrouwen die z Ongeveer twaalf was ik en ik zat in de zesde klas van de lagere school, toen ik begon met me af te trekken. Hoe ik het ontdekte weet ik niet meer. Wel dat ik het ontzettend lekker vond en het zo vaak als maar kon deed.

Als ik m'n lul niet gewoon te voorsc Al heel vroeg liet ik me met jongens in. Nog maar net elf jaar was ik toen ik me al hartstochtelijk liet zoenen door jongens, die daar zin in hadden. En als je zo vroeg bezig bent blijft 't natuurlijk niet bij zoenen. Al gauw voelde ik handen over mijn sn Het was een warme zomerdag.

Ik zat in de tuin wat te lezen toen ik plotseling de deurbel hoorde. Mij afvragend wie het zou kunnen zijn liep ik naar binnen en opende de voordeur. Het was Marieke, het meisje van de overkant. Ze was een jaar of 18 en had blo Ik ben nog erg sexueel actief en wil het liefst alle dagen geneukt worden Het is zo,n jaar of twintig dat ik mij eens door een hond had laten likken ,maar verder niets.

Nu dat ik al zo lang weduwe bent denk ik daar steeds Hallo, ik ben Nikki, een slanke blonde 33 jarige getrouwde vrouw, getrouwd met Tim 37 slank, blond en 1. We hebben het goed voor en met elkaar Met je schoonmoeder op vakantie naar Duitsland Enkele weken geleden ben ik bij toeval met mijn lieve schoonmoeder op vakantie gegaan. Deze is nu 56 jaar en is een leuke vlotte vrouw. Best wel groot en slank. Ze is al enkele jaren alleenstaand en al die ti Hoi, ik ben Nicky en ik ben 16 jaar en mijn verhaal speelt zich af in het 2e jaar op het voortgezet onderwijs.

De zomervakantie was helaas net afgelopen, dus je zou denken uit met de pret. Maar nee hoor, want in de 2e schoolweek gingen we met de klas op k Dit is mijn verhaal over hoe ik als burgerlijk mannetje die niet wist wat beffen was leerde om geil te worden van een spuitende kut en veel meer.

Dit echt gebeurd verhaal, het heet de moestuin omdat het daar begonnen is, tsja wat is Hallo ik ben Tom 16j en dit is het verhaal van mij en men geile stiefmoeder.

Men ouders zijn al een tijdje gescheiden en ik ben om de 2 weken bij mijn pa en stiefmoeder. Ik heb ook nog 2 stiefbroers maar dat doet er niet toe.

Judith kreunde luid terwijl ze haar onderlichaam omhoog wierp. Genotsgolven schoten door haar jonge lichaam en stuwden haar onverbiddelijk naar een hevig orgasme. Ze trok haar benen op en klemde het hoofd van haar één jaar oudere zus tussen haar dijen. Ik ben een jongen van Mijn kennissen, vrijwel familie, doen aan een vrije opvoeding.

Wat dit precies betekent leerde ik kennen toen ik meer bij hun over de vloer kwam. Zij zijn nudist en zij hebben een dochter Carmen van 16, bijna Dit avontuur begon allemaal op een zondagmorgen, midden in de zomervakantie.

Mijn ouders waren ’s ochtends vroeg, met mijn oom en tante een weekje op vakantie gegaan. Mijn twee nichtjes en ik bleven de hele week alleen thuis. Ik hoor de deur dichtslaan Alleen met de dochter van mijn vriendin Na een lange lange tijd vrijgezel te zijn geweest kwam ik eindelijk de ware tegen.

Maria kwam zelf net uit een mislukt huwelijk van waaruit ze twee kinderen had gekregen. Ofschoon ik bijna 50 ben en Maria bijna Ik ben Gijsbert, vader van Loesje en Mandy een tweeling van nu 17 jaar oud. Loes en Mandy worden al echte vrouwtjes. Hun tieten zijn enorm groot net zoals die van hun moeder en ze hebben geile kontjes.

Ik begluur ze al jaren als ze in bad gaan en soms ook Mijn ouders gingen een weekend weg en ik bleef met mijn zus alleen thuis. Zij is achtien jaar en ik negentien. Wij hebben altijd veel met elkaar opgetrokken en ik geilede best op haar.

Toen haar lichaam vrouwelijke vormen kreeg lag ik mij vaak 's avonds af t Hoi, ik zal me even voorstellen. Ik ben Jeroen en ben 18 jaar oud. Ik ben best wel knap, maar durf nooit echt naar een meisje te stappen. Verder ben ik al meer dan een jaar zonder meisje en was een week geleden nog maagd.

Een week geleden was ik een paar Het was een hete zomerdag en ik had net één week zomervakantie en het was de eerste dag van een lange leuke week alleen thuis. Mijn ouders waren met wat vrienden een weekje weg en ze vonden mij oud genoeg om alleen thuis te blijven. Omdat het zo heet was Ik zat heerlijk in de tuin van het zonnetje te genieten.

Er waren twee lessen uitgevallen,had een pilsje gepakt en zat wat te lezen. Mijn moeder was nog niet thuis maar zou zo wel van de tennisbaan komen. Zij was verbaasd dat ik er al was,ze kwam naar mij Dit gebeurde toen ik net 16 was en is echt gebeurd.

Ik deed een beetje aan sexting met een vriendin van mij die bi was en omdat ze ook een meisje was zat ik daar niet echt mee. Mijn oom die net gescheiden was, mijn neef en mijn familie waren die zater M'n zusje maakte zelf een einde aan de onzekerheid.

Ze richtte ineens haar hoofdje op. Terwijl haar lange blonde haren als een waterval over haar schouders omlaag vielen keek Els me aan van over haar schouder. Vorige week, was mijn moeder sinds lange tijd met een vriendin weer eens naar een bar geweest en ze kwam s'avonds om een uur of alleen 12 thuis zoals gewoonlijk. Mijn moeder is namelijk al sinds dat ik jong ben gescheiden van mijn vader. Danielle ging naar boven en liep mijn kamer in.

De vorige avond had ik me liggen aftrekken in bed en was daarna meteen in slaap gevallen. Dit met het gevolg dat ik nog naakt en met overal sli Omdat hij weinig rookte en dronk en veel aan sport deed had hij een atletisch lichaam, en hij kleedde zich voortreffelijk. Er waren dan ook genoeg vrouwen die een Dit is nu 5 jaar terug en ik vond het tijd dat ik het eens ging vertellen omdat het tog een last was. Ik houd van meisjes met kleine tietjes en dat is 1 van de redenen dat ik met al mijn nichtjes heb liggen neuken totdat ze grote tieten kregen met uitzon Ik ben karel en al twee jaar met lia getrouwd.

Haar moeder is een pracht wijf in het doen en laten. Ik houd veel van ze. Maat laatst gebeurde er iets dat mij erg geil maakte. Ik heb nooit het idee gehad om haar te neuken ,maar ze plaagde mij zo d Mijn moeder ging drie maand op reis. Naar lang aandringen van mijn vader ging zij op familiebezoek in Australië en omdat wij daar aardig wat familie hebben zitten besloot ze er gelijk maar drie maand naar toe te gaan. Wij beloofden goed voor elkaar te zorge Dochter moet seks examen doen.

Esmee en Hans, zijn een tweeling en over een paar weken worden ze achttien jaar. Hans heeft al een vriendinnetje en heeft met Ellen al seks ervaring, hij heeft zijn vriendinnetje al meerdere keren geneukt in al haar ga Wij Zijn Reeds 40 jaar getrouwd en hebben een herders hond waar we veel van houden,het beest is nu 8 jaar oud en heel erg vertrouwd met mij,van begin af aan als puppie was hij al heel aanhankelijk aan mij,hij groeide al snel op naar volwassenheid en als h Het valt voor een vrouw met grote seksuele behoeften zoals ik niet mee om zich te plooien in de dagelijkse tred van het huishouden.

Huisje, boompje, beestje is mooi, maar na drie jaar huwelijk en een bevalling achter de rug werden er minder bomen opgezet Hoi, ik ben 16 jaar en vertel jullie nu wat ik op een avond heb beleefd met mijn zus Ik zat in mijn kamer huiswerk te maken toen zij opeens binnen kwam. Ik vroeg wat ze wou en zij zocht naar een woordenboek.

Ze gelijk duikte in mijn boekenkast, toen Na een gymles stonden een aantal jongens altijd met hun pik te spelen ik zelf deed daar niet aan mee. Maar op een dag vroegen ze of ze mijn pik stijf mochten zien omdat ik als enige jongen al schaamhaar Ik wil mijn verhaal ook eens een keer kwijt,ik heb het alleen verteld aan een paar vriendinnen en zij geileden er ook lekker op.

Ik kom uit een gezin waar gezamelijke sex net zo normaal was als eten en drinken,dus wij deden het met elkaar. Je moest wel acht Hallo; Ik zat de diverse verhalen te lezen en besloot daarom om mijn eigen ervaring hier bij te zetten. Even over mezelf, ik ben 24 jaar woon sinds kort op mezelf en kom uit een gezin met 4 kinderen waarvan ikzelf er een ben.

Dit wil dus zeggen dat ik 3 z Sex met preutse schoonmoeder Een waargebeurt verhaal wat mij overkwam in de zomer van Ik was ongeveer 20 jaar en had verkering in Brabant met een meisje noem haar nu Sanne ook van 20 jaar. Hallo mijn naam is Wendy, en sinds kort beleef ik de meest geile dingen met mijn papa. Afgelopen zomer moest ik bij mijn vader gaan wonen. Mijn ouders zijn gescheiden en ik woonde altijd bij mijn moeder, maar dat ging totaal niet meer dus we We wilden nog wat huiswerk maken als voorbereiding op de proefwerkweek.

We zitten beide in dezelfde klas. We waren nog niet echt vriendinnen, maar hielpen elka Ik kan mij heel goed vinden in de brief van kik,waarin hij schrijft dat zijn vrouw een geile slet is,want mijn vrouw is dat ook. Dat ontdekte ik al snel nadat wij getrouwd waren. Zij werd extra geil wanneer ,in haar fantasie een derde paal er bij kwam om h Mijn moeder en ik..

Eén keer per kwartaal ga ik met mijn moeder uit eten om gezellig bij te kletsen en afgelopen vrijdagavond was het weer zover. Dit keer was mijn vader niet thuis, hij loopt één keer per jaar in Spanje een week of zeven.

Ik ben een vrouw van 36 jaar ,slank met niet te groten borsten. Net een handje vol,maar nog wel stevig. Zelf ben ik wel een geil type , maar niet zo dat ik met andere mannen omgaat. Nee ik vermaak mij thuis met mijn zoontje.

Dat komt dat hij het temper Een student heeft eindelijk de stoute schoenen aangedaan. Nooit eerder durfde hij een panty te kopen. Droeg altijd die van zijn zus.

Plots ziet hij een wat oudere man ook rondkijken. Mijn schoonzus heeft een beste baan en daar door moet zij regelmatig naar het buitenland. Laatst moest zij eerst een week naar China en daarop aansluitend een week naar Italië. Mijn broer zorgd dan niet zo best voor zich zelf en mijn schoonzus vroeg aan mi Een tijdje na mijn eerste kennismaking met neuken waren mams en ik alleen thuis. Paps was een paar dagen in het buitenland voor zijn werk. En ik sliep naakt bij mams.

Mijn hoerige tante III. Ik ontwaakte zaterdag middag tegen 12 uur uit een diepe slaap. Tevreden en gelukkig gingen mijn gedachten terug naar mijn tante.

Ik voelde me gelukkig met zo'n mooie volrijpe volwassen vrouw. Ik kon nog steeds niet begrijpen wat m Hallo, Ik ben Hans en ik ben nu 16 jaar oud. Ik woon alleen met mijn moeder want mijn vader en moeder zijn gescheiden. Mijn vader ging vreemd en ik weigerde nog bij hem te wonen. Mijn broertje en zusje pendelen om de week op en neer.

Mijn moeder is nie Mijn lekkere schoonzus Ik heb vele mooie ervaringen op het gebied van sex, maar dit is toch wel een van de mooiste “all time”. Kelly liep net naar de kamer, het was net half acht en ze had haar huiswerk af. Beneden aangekomen zag ze even in een flits, dat alleen haar vader in de kamer zat, ze liep naar de koelkast om een blikje cola te pakken.

Wat hoorde ze toch? Ik ben tim en ben nu 17 jaar. En samen met men nicht nu 17 mooi blond en mooie ronde borsten ook hebben we veel uitgespookt. Ik zag haar niet veel omdat ze nog al ver woonde. Men grootouders gingen wel eens op bezoek en dan ging ik wel is mee. Toen ik lang geleden een jaar of twintig was, had ik al een auto. In die tijd leidde ik een vriendinloos leven, hoewel de dames zeker hun aantrekkingskracht op mij hadden.

Soms ging ik op bezoek bij een tante van me, meestal ter gelegenheid van haar ver Vroeger kickte ik erop om mannen geil te maken met een onbeschoft kort rokje aan, maar sinds ik Ernst heb leren kennen is dat kinderspel geworden.

Laat ik eerst uitleggen dat ik eerzaam getrouwd ben, anders wordt het te ingewikkeld. Met ons huwelijk is Op mijn zeventiende ging ik nog een keertje logeren bij mijn oma en opa, zij wilde dat graag.

Vanaf mijn eerste jaar was ik heel vaak bij hun geweest, mijn ouders werkte beide en dan werd ik toevertrouwd aan mijn grootouders die alles in het werk stelde o Dit vorval speelde vorig jaar af toen het zo warm was. Onze buren hebben een zomerhuisje vij dichtbij in de bossen bij ons.

Het had wat achterstallig onderhoud en omdat de buurman niet zo handig is om met gereedschap om te gaan werd aan mij gevraagd om het Op een avond kwam mijn dochter van 23 plots thuis. Haar vriendje had het uitgemaakt. Ze huilde enorm en begreep niet waarom. Hij wil met mij naar bed zei ze en ik heb schrik papa zei ze. Natasja was een grote vrouw met bruin half lang haar. Ik nam haar in Ik zal beginnen met mezelf voor te stellen, mijn naam is Didier, maar iedereen uit mijn omgeving noemt me Didi, ik ben 23 jaar oud en heb een mooie relatie van 2 jaar met een pracht van een meisje van Ons Sexleven is perfect zoals het hoort, maar hier Ik zit op de bank.

Ze doet de knoop van haar broek los en er gaat een lichte aa Wanneer ik heerlijk met mijn vrouw aan het spelen was drukte ik regelmatig twee of drie vingers in haar kontje, daar genoot zij geweldig van. Zij vond dat zo heerlijk geil die spanning,zei ze en wanneer ik dan flink doorging en dan ook met haar klit speeld Mijn eerste dag als gast-docente verliep niet geheel gladjes.

Ik ben normaal jurist. Het zou de meest geile dag van mijn leven Toen ik 16 jaar was zat ik in mijn bed mijn huiswerk te doen, mijn ouders waren naar een tante van mij om te helpen met het inrichten van haar nieuwe winkel.

Ik hoorde mijn broer thuis komen hij was toen 18 jaar en hoorde hem de trap op komen, hij ging Mijn naam is Jan, ik ben 17 jaar en ik woon in een flat met mijn moeder want mijn vader is overleden. Op een dag kwam ik thuis en ik ging mijn huiswerk maken. Ik was wel een beetje geil dus ik haalde mijn lul uit mijn broek en begon me af te trekken Hoi, Ik heet Sander en ik ben 37 jaar oud. Afgelopen zomer was ik op vakantie in het buitenhuisje van mijn oom. Hij was er niet en ik kom het de hele vakantie gebruiken.

Het buitenhuisje ligt in een landelijk gebied met wat kleine dorpjes en ver van Vreemde ervaring Ik ben een man 48 jaar en leef in Nederland ik ben niet getrouwd.

Op een dag en ik op het internet en daar zie ik op een dating site een foto van een mooi jonge vrouw 34 jaar en wonende in de Oekraïne. Ik schrijf haar een kort briefje Ik ben Anneke, en twaalf jaar als mijn moeder sterft en ik alleen achterblijf met mijn vader. Het is voor ons beiden een zware tijd, maar uiteindelijk begint het verdriet een beetje te slijten.

Mijn vader leert Claire kennen, een gescheiden vrouw waarop h Ik ben 16, bijna 17 en ik zal het maar eerlijk vertellen, ik heb nog nooit geneukt, wel gezoend met jongens en me bij mijn tieten laten pakken en ik laat sommige jongens ook wel aan mijn kut voelen, lekker gevoel trouwens. Maar ja, ik vond het Het is vrijdagmiddag 3 uur en ik heb het helemaal gehad op mijn werk. Ik ben als vertegenwoordiger de hele week op pad geweest en ik besluit dat het mooi is geweest.

Ik bel even met mijn vrouw die ook nog aan het werk is bij de bank. Ze vertelt me dat het Je staat met een rokje in je hand en bedenkt hoe die je zal staan. Je moest wel zoeken om zo’n kort rokje te vinden, maar deze komt aardig in de buurt van wat ik verlang van je.

Je kijkt naar de prijs; niet duur, maar dat mag ook wel voor zo’n klein lapje Liesbeth is een 15 jarig meisje dat bij mij in de straat woont. Iedere keer als ze langs fietste keek ik naar haar en begon te fantaseren over hoe ik haar zou willen neuken.

Op een dag vernam ik dat Liesbeth alleen thuis bleef terwijl de rest van het gezi Hallo allemaal, mijn naam is Linde en ik wil jullie graag een waargebeurd verhaal vertellen. Ik ben een donkerblond meisje, lekker strak rond kontje die door veel jongens als geil word beschouwd, voor mijn leeftijd heb ik mooie grote borsten, Ik heb al twee jaar verkering met mijn lieve schat linda.

Zelf ben ik 22 jaar en zij is Ik heb hele lieve schoonouders ,alleen jammer dat mijn schoonvader diabeet is. Het is een schat van een man ,liever dan mijn eigen ouders. Maar nu schijnt het Laatst ging ik naar de fitness om mezelf eens lekker moe te maken en dan lekker naar de sauna te gaan. Nou hebben ze hier een complete spa, waarbij alleen het zwembad nog ontbreekt, en niet alleen maar een zweethokje, zoals bij veel fitnesscentra.

Het was in de zomer en de 18 jarige max en 16 jarige tim waren rustig bezig met een spelletje op hun spelcomputer toen hun 15 jarige zusje anja binnen kwam. Oh wat had ik daar toch weinig zin in Reneé is 17 jaar. Ze is sinds haar zevende bij het Hockey. Samen met de even oude Christianne haar beste vriendin. Deze heeft ze met hockey leren kennen en ze zijn al jaren bevriend.

Elke dinsdag avond gaan ze trainen. Christianne wacht dan op haar onder Best gezellig hoor, samen met vier andere mannen een nieuwe koeienstal bouwen. Maar met dit warme weer begint het toch verdacht veel op werken te lijken Dochter stelt nog meer Vragen Aan het kontje van Heleen zie mijn verhaal de vragen die dochters wel niet stellen zijn we die nacht niet meer aan toe gekomen.

We vielen alletwee innig in slaap. Die morgen werd ik wakker en voelde naast me; Heleentje w Ruben en ik zijn twee dikke vrienden. We zijn allebei 16 jaar en beiden ongeveer 1m85 groot We zitten in dezelfde klas en we spelen in dezelfde voetbalploeg. Na school ga ik altijd bij hem thuis op de Playstation spelen.

Ik denk zelf dat ik meer bij he Dit verhaal gaat over mijn seks relatie met m’n moeder. Ik en me moeder wonen samen vader overleden, geen broers en zussen. Me moeder licht soms naakt in de tuin huis staat alleen, niks in de buurt.

Toen ik terug kwam van school, was dit keer allee Het was al een tijdje duidelijk mijn vader geilde op mij. Ik was zeventien jaar en een komplete jonge vrouw. Mooi borsten,met al flinke tepels,mooie benen, strakke billen en kont en flink behaard.

En op een zaterdag kon het niet uitblijven. Mijn moeder zei da Met mijn 16 jarige nichtje Het was afgelopen zomer. Mijn schoonzusje was met haar 3 dochters bij ons op vakantie. Bij aankomst viel mij direct op dat Louise, net 16 jaar geworden, mij een kus gaf en daarmee bijna op mijn mond kuste. Ik keek haar di Mijn hoerige tante V Bij het ontwaken lag ik met mijn hoofd op een borst van mijn slavin Syl.

Ik ontwaarde een doordringende stront geur en constateerde dat de andere borst besmeurd was met een bruine geurende spul. Ik kon dit eerst met mijn slapende Deel 1 Het weerzien na zes jaar De rails denderde onder de trein door, Jop keek uit het raam.

Al ruim vier uur in de trein en Berlijn kwam in zicht. Het was ruim zes jaar geleden dat hij zijn dochter zag. Ja het was gek gegaan, als v Beide dames waren 16 jaar en konden het samen goed vinden. Ik kan niet meer dan proberen. Tosca pakte haar mobiel en draaide het nummer van haar ooms huis.

Ik was moe, ontzettend moe en mijn hele lichaam deed pijn. De afgelopen dagen had ik een trekking gedaan in het noorden van Thailand, net even buiten de stad Chang Mai. Ik keerde terug op mijn hotelkamer en zag een folder liggen over een massage mogelijkh Het was een prachtige dag geweest en Frieda en Corien hadden zich de hele dag vermaakt in het openlucht zwembad in hun woonplaats. Het was inmiddels al zes uur, hoog tijd om naar huis te gaan. Hun ouders zouden al zitten te wachten met het avondeten.

Het was een jaar of wat geleden toen mij het overkwam. Mijn schoonzus bleef bij ons logeren voor het eerst sinds ik samenwoonde met mijn vriendin, daar de logeerkamer nog niet helemaal klaar was hadden we besloten dat ze op onze kamer mocht komen liggen m Annalies mijn hoofdpersoon in dit verhaal was 16 jaar en had een vriendje. Ze had ook al verschillende keren met hem gecampt en zelfs al eens zich gedwongen uitgekleed en zich zelf moeten vingeren. Annalies had mooi bruin haar en had k Het was een rustige avond.

Mijn meester en ik zijn slavin hebben samen op de bank een film zitten kijken. Na de film kreeg ik plotseling van mijn meester de opdracht in inspectiehouding te gaan staan. Dat betekend broek en string uit, benen wijd, kontje Wij liepen in het bos terwijl de zon lekker scheen, daarom had Annie, mijn vrouw niet te veel aan.

Een topje, natuurlijk geen bh want ze pronkt graag met haar dikke tepels en ik geil daar wel op. Zij had haar favoriete wikkerokje aan zodat ik gemakkelijk Ik vond het niet erg dat twee lessen uitvielen. Het was lekker weer en ik nam mij voor om heerlijk in de tuin te gaan liggen in mijn bikini of mischien wel helemaal naakt, want achter de heg kan dat, omdat wij buitenaf wonen.

Mijn vader heeft een Het was ‘s nachts dat ik wakker werd van geluiden die ik niet één, twee,drie niet thuis kon brengen. Ik liep de slaapzaal op en zag dat er twee jongens bij elkaar in bed la Het was warm en ik was geil en omdat ik alleen thuis was kon gebruik maken van ons zwembad en dook er lekker naakt in. Ik had gedacht dat het water mijn geilheid wel weg zou spoelen maar dat was niet zo het nam alleen maar toe. Ik bsloot daarom mijn kutje t Hoi ik ben Antonio, ik ben 19 jaar en geboren in lido di jesolo vlakbij venetie in besloten mijn ouders dat ik zou gaan verhuizen naar Nederland om te gaan wonen bij mijn tante en oom.

De rede hiervan was dat ik hier een opleiding kon beginnen wat ni

..

Pik sex video leuke kutjes

Een goede vriend vertelde me onlangs dat hij in de Hongerwinter een keer tegen­over zijn moeder zat en toen de letters die hij zag begon te spellen: Toen de Hongerwinter afliep, was hij twee, dus voor het waarheidsgehalte van de anekdote kon hij niet instaan.

Ik leerde pas lezen toen ik op school zat, maar toen las ik ook alles wat los en vast zat. De eerstvolgende keer in de tram liet ik haar zien dat ik gelijk had. Het stond er inder­daad, de i was weggevallen en is niet meer teruggekeerd. Ook vanavond reed ik langs de Slatunèn­weg. Mijn toenmalige vriendin en ik konden overal ­ruzie over maken. Over schoenen, schepen, ­zegellak, kolen en koninginnen en waarom de zee kokend heet is en of varkens vleugels hebben.

Kwam ze thuis en vroeg ze: Gisteren hebben we ook al andijvie gegeten. Deze keer kwamen we van een feest op de Film Academie, waar ik haar woede had opgewekt door een snierende opmerking te ­maken over de befaamde concentratiekampfilmer Joris Ivens.

Ik had Joris er op een soort troon zien zitten met allemaal meisjes aan zijn voeten die in stille aanbieding naar hem opkeken. Een stuitend tafereel, vond ik. Maar dat was ze, laten we het voorzichtig formuleren, niet met me eens. Toen we in het vale morgenlicht van een late zomernacht door de ­Jacob van Lennepstraat naar huis liepen, laaide de ruzie weer op.

Ze gaf mij een schop en ik haar een zet, zij mij een klap en ik haar een schop. Ze begon te schelden en ik overwoog net tot terugschelden over te gaan, toen ik het gevoel kreeg dat we werden bekeken. De stokoude vrouw die op één hoog achter het raam in een grote fauteuil zat, had een brede glimlach op haar gelaat. Ik denk vaak aan haar zoals zij daar zat. Net Willemien, eenzaam maar wel met zijn drieën. Storm in de stad. Toen ik de deur uitging, werd me ­gevraagd of ik niet door straten met bomen wilde lopen en of ik niet beter een vergiet op kon zetten.

Eenmaal op straat bleek het inderdaad stevig te waaien. Wat wind mee had, zeilde over de weg, en wind tegen had een kop als een brulboei. Wat er helemaal niets mee te maken heeft, maar wel illustreert hoe je iemand totaal kunt vergeten, terwijl Netty Rosenfeld toch een van de aardigste mensen was, die ik gekend heb.

Haar man had een tijdje een verhouding met de actrice Christel Adelaar, die in Pipo de Clown de rol van zijn vrouw speelde. En toen die een keer bij haar op de stoep stond, riep Netty naar haar man: Trams reden niet meer in het ­kader van de storm en fietsen was me te link.

Ik bleef dus in eigen buurt. Toen ik bij Martyrium een krant kocht, zei mevrouw Martyrium: Ik bezorgde toen de krant op de Plesmanlaan en omgeving. Op een pleintje in het hart van de storm had ik mijn fiets met de Parooltassen tegen een lantaarnpaal gezet toen de fiets kantelde en mijn laatste honderd kranten in een windhoos terecht kwamen.

Daar ben ik toen gaan aanbellen om ze terug te vragen. Veel niet-abonnees bleken erg aan hun krant gehecht. Bij Opsmuk, de Indianentooienwinkel van Saar en Peet in de Roelof Hartstraat die komende zomer helaas gaat sluiten, hadden we het, wegens omstandigheden, over begrafenisondernemers. Want hij had nogal eens last van wanbetalers. Peet was op school toen hij over de dood van zijn groot­vader vernam en nam meteen een taxi naar Zaandam.

Zondagmorgen vroeg hadden we de afspraak met de ­begrafenisman. Hij droeg een zwart pak en een hoed en toen hij binnenkwam, zag ik meteen dat hij een kater had. En niet een beetje, nee, een onvervalste driesterrenkater, een klasse-exemplaar, neem dat van mij aan, want ik heb er verstand van.

Ik heb katers gehad, dat wil je niet weten. In de binnentuin waar wij op uit kijken, was het een drukte van belang. Ik zat aan tafel en schreef een brief aan een vriendin die ik heb leren kennen in de zomer van De vakantieliefde van vorig jaar, voor wie ik naar Canet-Plage gekomen was, was voorbij en ik was in mijn dooie eentje naar het strand gegaan.

Nadat ik mijn handdoek in het zand had gelegd, zag ik dat er een eindje verderop onder een grote parasol drie meisjes zaten. Eentje in een blauw badpak, eentje met een zwarte strooien hoed op en een met hagelwitte tanden. Wat een leuke meisjes, dacht ik, maar zij zaten daar en ik stond hier en hoe ik hier in daar moest veranderen, wist ik niet. Daarom liep ik naar zee en dook in de golven. Toen ik weer opgedoken was en naar mijn handdoek liep, was hij verdwenen.

Het was het meisje in het blauwe badpak dat met mijn handdoek naar mij zwaaide als met een zakdoek naar een vertrekkend schip. In mijn jaarlijkse brief aan haar haalde ik herinneringen op aan haar vader, die Gauloises rookte in maispapier, aan de pingpongtafel in de tuin voor hun huis aan zee, aan Capri, de hond en aan de ­Canigou natuurlijk, die altijd toekeek. Toen de brief in zijn enveloppe zat en ik die wilde adresseren, kon ik het adres niet vinden. Maar plotseling schoot me de agenda uit te binnen die ik altijd bewaard heb, en daar stond het, in mijn jongenshandschrift, Hortensiastraat De Leidsestraat was vroeger een sjieke winkelstraat met deftige herenmodezaken, boekenwinkels, theesalons, een tapijtenhandel, een platenzaak waar je op maandagmorgen moeders in de rij kon zien staan om voor hun zonen een kaartje te kopen voor het nachtconcert van Gerry Mulligan, juweliers, diverse schoenenwinkels, restaurant Bali en twee delicatessenwinkels.

Als ik op zaterdagmiddag door de Leidsestraat liep, dacht ik altijd dat er van alles ging gebeuren, maar er gebeurde nooit niks.

Bij de sigarenwinkel vlak voorbij het KLM gebouw kocht ik een pakje sigaretten. Als je ja zei, sneed hij met een pennenmesje het pakje open en tikte ­tegen de onderkant tot de sigaret naar buiten kwam, die ik tussen mijn lippen nam om me vervolgens voorover te buigen naar het gasvlammetje dat brandde op de toonbank. Als ik met de tram door de Leidsestraat rijd, kijk ik naar het verleden, maar ik zie het niet, behalve het korte ogenblik dat ik in de etalage van Eichholtz het Drostemannetje zie staan.

Toen mijn moeder haar blikjes Delmonte nog bij Eichholtz kocht, reden we een keer over een bergpas in Zwitserland, de Gotthard of de Brenner of zoiets. Ik lachte en ze lachten terug, ik zwaaide en zij zwaaiden terug. Toen ik door de draaideur naar binnenging, bedacht ik dat ik het pasje dat toegang geeft tot de studieruimte vergeten was.

Ik meldde me dus bij de balie. Alles was spannend dat jaar en alles mocht, samen met een vriendje schrift na schrift vol tekenen met eitjes die uit een paaseierenfabriek kwamen bijvoorbeeld, of een boek van huis meebrengen en daar tijdens de leesles in lezen.

Wat niet mocht, was opscheppen. Ik had een vriendje waar ze thuis een poes hadden die op de wc ging. Dat vertelde hij een keer, maar mevrouw Besier was het daar niet mee eens, dat vond ze een vorm van opschepperij. Ik denk daar nog vaak aan. Ze was al dik in de tachtig toen ik haar een keer aan de telefoon kreeg.

Ik weet wat ze ervan had gevonden, dat ik dit nu opgeschreven heb. Zoals ik af en toe doe, zat ik De reis om de wereld in 80 dagen te lezen.

Zoals altijd ging Phileas Fogg zijn beroemde weddenschap aan, waarna hij zich ­samen met zijn kersverse bediende Passepartout naar Charing-Cross Station spoedt. Zoals altijd geeft Fogg de twintig guineas die hij zojuist aan de whisttafel heeft gewonnen aan een behoeftige waarop hij samen met Passepartout naar de wachtkamer gaat.

En daar lezen we: Ik voel wel eens heimwee naar het gasvlammetje op de toonbank van de sigarenwinkel of naar het geluid van een tennisbal geslagen door een houten racket, maar bovenal heb ik heimwee naar de steile wand, naar het geluid van de motoren die je op de kermis al van verre hoorde, naar de mannen op de motoren die eerst een voorzichtig rondje reden en dan, als ze iets harder gingen, hun motor tegen de steile wand op stuurden, steeds sneller en steeds hoger, tot ze vlak onder de rand ­reden en je ze zo zou kunnen aanraken.

Met losse handen reden ze hun rondjes, achterstevoren op hun motoren gezeten, met gevaar voor eigen leven, onverzekerd bovendien. Want dat werd er aan het slot van de voorstelling altijd bij ­gezegd, waarna het muntjes ­regende in de piste. Op ons viermaandelijkse kopje thee, in Wildschut deze keer, dronken we koffie verkeerd en cappuccino, een en ander ­gebracht door een vermakelijk meisje dat ons toen we heel erg te lachen zaten, kwam vertellen dat ze iets in onze thee had gedaan.

Mijn vriend is van mijn leeftijd, maar dan iets ouder en ons theedrinken eindigt altijd met de ­mededeling dat hij het qua fietsen nu echt iets rustiger aan gaat doen. Aan het begin van het gesprek heeft hij dan verteld dat hij tijdens een tocht om het IJsselmeer ter hoogte van Stavoren met een snelheid van 70 in het uur een stevige smak heeft gemaakt.

Stavoren lag deze keer in Amsterdam-Noord, in een bos bij het Noordhollands kanaal. Mijn vriend is blij dat hij nog dingen doet waardoor je in het ziekenhuis kan belanden, dus eigenlijk was dat ribbetje een tegenvaller. We kregen het over straatnamen. Was ik al eens in de Internetstraat geweest, of op de Disketteweg? Kende ik het Orgeldraaierspad, en hoe was ik met de Snelfietsweg? Maar soms was ze zo ongeduldig dat ze tot toverspreuken overging om het huis een handje te helpen.

Ze heeft het me nooit verteld, maar ik geloof dat ze erin geloofde. Ik zou het ook graag doen, maar ik heb zoveel spullen om me heen verzameld, dat zelfs Sint Antonius er geen wijs uit weet. Maar wat het huis verliest, brengt het huis terug, soms zelfs dingen waarvan je niet wist dat je ze had.

Gisteren was het een boekje van Siegfried van Praag met de titel De Eeuwige Plantage, zijn in geschreven herinneringen aan de Plantage waar hij zijn jeugd doorbracht. Hij vertelt daarin, nooit geweten, dat de Plantage aan het einde van de negentiende eeuw een buurt was van kroegen en bordelen. In de tijd dat we in de Bosboom Toussaintstraat woonden, ging ik op werkdagen om kwart voor negen de deur uit om naar mijn werk te gaan.

Nadat ik de eindeloze trap was afgedaald, liep ik de straat in, waarna ik de Alberdingk Thijmstraat kon nemen om dan de Van Lennepkade af te lopen. Ik kon ook de De Genestetstraat ­nemen om vervolgens dezelfde kade af te lopen. De derde mogelijkheid was helemaal doorlopen naar het einde van de straat en dan meteen de Nassaukade op. Onderweg groette ik kapper Cor, die al vrolijk te knippen stond, zwaaide ik naar de bereden polities die mij koutend tegemoet kwamen en maakte ik vaak een praatje met Martin Bril, die er altijd vroeg bij was.

Het was een plezierig wandelingetje naar bus Op een gegeven ogenblik begon het me op te vallen dat ik vaak een zwangere vrouw zag, dat ik steeds vaker een zwangere vrouw zag en dat het verdomme wel leek of alle vrouwen zwanger waren. Bleek dat er in de De Genestetstraat een geboortecentrum was neergestreken. Wanneer ik mijn huidige behuizing verlaat, zie ik mensen met wandelstokken en mensen op krukken, achter rollators en in rolstoelen.

Het zal, denk ik, iets te maken hebben met Medisch Centrum Roelof Hart dat, een paar jaar geleden alweer, het postkantoor heeft overgenomen. Mij hebben ze niet meer. Zie ik overal trambestuurders met hun conducteurs, dan veronderstel ik een remise, zie ik allemaal koksmutsen een koksschool, maar wat te denken van allemaal aluminium kokertjes als patronen op de stoep en in de goot?

Op het kleine stukje Olympiaplein achter het Van Heutszmonument telde ik er maar liefst dertien. Inmiddels ben ik er achter. Middelbare school in de buurt. Op weg naar zomaar een wandelingetje hield ik even halt voor café De Zeepost op de hoek Prins Hendrikkade-Oudezijds Kolk en bekeek de schitterende krulletters op de ruit.

Dat weet u zo niet, maar de broer van mijn grootvaders zuster was de eerste krulletterschilder van Amsterdam en deze letters zijn nog van zijn hand. Uit meen ik. Het al even fraaie zeilbootje in de vensterbank is gemaakt door zijn tante die bekend stond als Schele Greet.

Bij de Oude Kerk liep ik de steeg met de kinderhoofdjes in die Oudekerksplein heet en waar lang geleden een kolenwinkel zat die in zijn etalage een enorm brok steenkool ­exposeerde. Even later stond ik voor de Dolle Begijnensteeg. Volgens de overlevering was het in deze steeg dat wij, een stel kinderen uit de zesde klas van Erasmusschool onder wie Joke Vlietman en Hans van Bronkhorst, een emmer water over ons heen kregen toen we door de kier in het gordijn van een peeskamertje naar binnen stonden te loeren.

Eerder die middag waren we op het Rembrandtplein naar het Waterorgel geweest, een nu vergeten attractie, waarbij een orgel als het bespeeld werd in zijn pijpen gekleurd water omhoog stuwde, een symfonie van kleur en muziek zal ik maar zeggen.

En daarna dus hup naar de dolle begijnen. Met Marcel van antiquariaat Feniks had ik het over de raadselachtige prijzen die je tegenwoordig betaalt voor de boeken van Hanny Michaelis.

Haar dichtbundels die allemaal van voor zijn, kan je overal kopen, en voor een symbolisch bedrag. Maar Verst verleden waarin ze over haar jeugd verhaalt, is vrijwel onvindbaar en als je het vindt onverwacht duur.

De vrouw ­begon te lachen en ging er meteen weer vandoor. Als je met haar in de auto zit en je zegt dat we rechts af moeten, gaat ze ongezien naar links, en omgekeerd. Maar het gekke is dat je de boel niet recht kunt trekken door alles om te draaien. Om de een of andere reden gaat ze dan wel rechtsaf. Marcel dacht een tijdje na en zei toen dat hij het gevoel had in een sketch van Walden en Muyselaar te zijn beland.

Na een lange wandeling door de stad waren we hier toen neergestreken om op een belangrijk telefoontje te wachten aangaande dochter en klein grut, dat zich tijdens onze wandeling leek aan te kondigen in de vorm van een veelkleurige bal, gevonden in de Reestraat. Als het goed is, is de bal nog ergens. Als we zitten en een andere besteld hebben, wijst mijn geliefde me op de telefoon aan de muur achter ons. Het is een ouderwetse cafételefoon.

Je kon er mee bellen, maar niet gebeld worden. Zou hij het nog doen? Toen onze kleindochter een jaar of drie was, waren er nog telefooncellen in de stad. Als ze op de Elandsgracht de cel tegenover het hoofdbureau van politie in de ­gaten kreeg, moest ze altijd nodig met oma in Parijs bellen. Wat na het inwerpen van de denkbeeldige muntjes altijd prima lukte.

Na haar gesprek liepen we de Oude Kinkerbrug over de Singelgracht op waar we inmiddels verzamelde takken in het water gooiden om te kijken of ze aan de andere kant van de brug weer tevoorschijn kwamen. Tien jaar geleden ­alweer? Toen onze portie calamares zich bij het bier en de wijn had ­gevoegd, kwam er een zwarte poes op de bar zitten die de pose aannam van de zwarte poes op het beroemde affiche van cabaret Le Chat Noir.

Op het Leidseplein reed de 5 net voor onze neus weg. Een goede reden, leek ons, om een kijkje te nemen bij het opgefriste Américain.

We gingen de heerlijke draaideur door, stapten het café binnen en werden prompt tot staan gebracht door een vrouw die er geen misverstand over liet bestaan dat we in het gedeelte waar je iets kon drinken, niets te drinken zouden krijgen. Dat de bar open was, hebben we voor kennisgeving aan genomen.

Weer thuis zette ik de televisie aan, en meteen weer uit, want daar had je hem weer, De Stem, de geheimzinnige stem die in televisieland de boel aan het overnemen is. Wij kijken altijd naar Het Journaal, maar dat is verleden tijd, want enkele weken geleden was daar plotseling De Stem.

De Stem komt erin als iemand iets zegt in een andere taal dan het Nederlands. Eerst was de stem er alleen in Het Journaal, maar inmiddels doet hij ook series. Helemaal in zijn eentje leest hij alle stemmen voor. Als je bij het Centraal Station uit de 24 stapt, of uit de 4 of de 26, maakt niet uit, en je loopt in de richting van de hoofdingang dan zie je in de uitbouw van de eerste toren een deur zo groot als een staldeur.

Tot voor kort kon je hier vaak een groep Oost-Europese straatmuzikanten treffen die hem vooral op de klarinet stevig wisten te raken.

De mannen op de brug over de Zwanenburgwal naar het Waterlooplein speelden misschien beter, maar het Centraal Station Ensemble had meer pit. Beide groepen zijn verdwenen, de Peruviaanse panfluiters achterna, denk ik. Ik dacht meteen aan kroketten, maar toen ik dichterbij kwam, bleek het om een restauratiebedrijf te gaan. Er werd weer eens wat hersteld aan het station, een mens kijkt er van op.

Maar toen we de hoek om ­waren en door de enorme ruit die achter de staldeuren blijkt schuil te gaan naar binnen keken, bleef ik in stille verbazing staan. Wat ik zag was een prachtig houten plafond, dat was afgezet met vrolijke schilderijen van engeltjes of cherubijnen, het verschil is me nooit helemaal duidelijk geworden.

Iets wat ik graag eens zien zou willen. Bij banketbakker Arnold Cornelis in de Van Baerlestraat stond om te proeven een lekkernij op de toonbank waarvan ik me de naam niet herinnerde, maar die ik herkende en waarvan ik me de smaak meende te herinneren. Toen ik een hapje had genomen, wist ik dat ik me niet vergistte. Waar mijn moeder kaasvlinders kocht, weet ik niet meer, maar ze kocht ze op de zaterdagse expeditie die begon bij het Hammenhuis in de Sint ­Luciensteeg en die mijn vader en haar vervolgens naar een slager in de Jordaan voerde voor leverworst, naar een taartjeswinkel in de Maasstraat voor een bepaald soort droge gebakjes en dan nog ergens heen voor rauwe Gelderse.

De gedachte dat je bij een winkel meer dan een lekkernij zou kunnen kopen, hield mijn moeder voor ketterij. Die moesten door de velg gestoken worden en vastgeschroefd.

De schemering is nog niet begonnen, maar er hangt een haast ­onzichtbare nevel ­boven de Zoutkeetsgracht die de schemering lijkt aan te kondigen. De gracht ligt er prachtig bij, stil en onaangedaan, het IJ nabij maar veraf tegelijk. Achter een groot raam staat een vrouw iets aan de lade uit een ladenkast te poetsen.

Haar werkplaats is in­gericht als een timmerbedrijf, maar ik denk dat ze zich meer met restauratie bezighoudt dan met timmeren. In haar vensterbank staat een houten vrachtwagentje, zo hartverscheurend mooi dat ik mijn neus tegen het venster druk als was ik Kruimeltje voor de etalage van de banketbakker.

Als de timmervrouw opkijkt, zwaai ik naar haar, waarop ze ­terugzwaait, mensen die ge-zwaaid worden, zwaaien altijd ­terug. Maar nee, dat weet ik niet. Aan de overkant van het water ligt een zeilschip, waarvan mast en fokkenstag met lichtjes zijn versierd. In de huizen branden kaarsendakjes en kerstbomen, in het donker is overal licht. We gaan ­onder het spoor door, steken de Haarlemmerstraat over en lopen richting Noordermarkt als we bij café Papeneiland langs een grote kerststal komen.

Jezus en Maria, os en ezel, de Wijzen uit het Oosten, het hele spul, achter glas, aan de Prinsengracht, met de Westertoren in de verte. Hoewel het dooide, was het spiegelglad op straat. Je kon het zien, want niemand liep ­gewoon door de bagger die even eerder nog sneeuw was geweest, iedereen tilde zijn voeten op. Ondanks de dooi was het koud. Niet zo koud dat de stratenmakers hun werk mee naar huis namen, maar de verhuizer die op het ­Museumplein in zijn verhuis­wagen tussen de meubelen stond, liet weten dat hij met dit weer toch liever op het strand zat.

Het Passage Kwartet in de passage onder het Rijks speelde, zoals gewoonlijk, de Lente van Vivaldi en behalve een accordeon klonk nu ook de schuiftrompet. In het Concertgebouw zouden ze deze bezetting ook eens moeten proberen.

Achter de ruit die de hal van het museum toont, stonden vijftien kinderen met kwasten gewapend achter een schildersezel in een halve cirkel om een model heen, dat op een stoel op een ­verhoginkje zat.

Ze zag er uit als Jacoba van Beieren lustte geen ­eieren. Tussen de andere toeschouwers ontwaarde ik de man die zich indertijd bezig hield met het bestuderen van het bazenprobleem. Wat wilde zeggen, dat hij in ieder café vroeg wie hier de baas was, waarna er in vele gevallen verschrikkelijke vechtpartijen losbarstten met vliegende barkrukken en veel brekend glaswerk.

Een en ander uiteraard tot grote vreugde van de aanwezigen. Nadat ik hem in café de Ster had voorgesteld aan Karel van het Reve, vroeg Karel mij wat hij deed. Waarop ik zei dat hij het bazen­probleem bestudeerde.

Alies uit Roelofsarendsveen die het onder het knippen vaak zo gezellig met mij praat, blijkt ­helemaal niet uit Roelofsarendveen te komen, maar uit Boekelo. Of was het Dwingeloo, daar wil ik van af wezen, maar in ieder geval vertelde ze mij hoe een week eerder een bejaard echtpaar zomaar twee fietsen die voor de winkelruit stonden omver had gelopen.

Ze stonden ernaar te kijken alsof ze bij Madame Tussauds stonden, echt van die museumpoetsers. Mooi woord hè, het schoot er zo maar uit. Dat heb ik wel vaker, dat ik ineens een nieuw woord verzin.

En dat woord blijf ik dan gebruiken, want ik wil in de Dikke Van Dale. Dat is het enige wat ik op mijn bucketlist heb staan. Hij deed iedere dag een bladzij. Bucketlijsten bestonden toen nog niet, maar de postbode wilde in Tel uit je winst van Theo Eerdmans, een quiz waar je duizend gulden winnen kon.

Om de zaak te vergemakkelijken had hij de vragen die hem gesteld moesten worden, alsmede de antwoorden, alvast aan Eerdmans opgestuurd. De postbode kwam vaak op kicksen naar de kroeg, want dat was zijn tweede grote ambitie, profvoetballer worden bij Santos.

Maar dan moest hij wel trainen, vond Marie die hem daarom regelmatig veertig rondjes om het biljart liet rennen. Als ik mijn ogen sluit, hoor ik nog het geluid van zijn noppen op de granieten vloer. Tien dagen voor kerstmis kocht mijn moeder op de Bos en Lommer een piepklein kerstboompje dat ze thuis optuigde met echte kaarsje die iedere avond even branden mochten. Echte kaarsjes was veel mooier, maar toch ging ik altijd naar de kerstboom van tante Corrie kijken met zijn gekleurde lichtjes, zijn engelenhaar en zijn kerstballen in alle kleuren.

Bovendien brandde bij tante Corrie de kachel. Als ons boompje stond, gingen we naar de bloemenmarkt op het Singel voor de jaarlijkse kerstbomenmarkt. Mijn ouders waren unaniem van mening dat de ­bomen daar veel te groot waren, maar dat ze mooi waren en heerlijk roken, daarover waren we het eens. Het ritueel duurde totdat ik ik liever de kerstbomenversiering in het café ging inspecteren, waarbij de versiering bij Emmelot op de hoek van Lange Niezel en Oudezijds Voor altijd als winnaar uit de bus kwam.

Piet had twee hele dagen nodig om de takken op te hangen, en weghalen was zoveel werk dat het vaak tot Pasen duurde. Op de bloemenmarkt verkopen ze houten tulpen en in cafés kom ik niet meer, om deze tijd van het jaar ga ik naar de binnentuin tussen de Roelof Hart en Gerard Terborgh.

De helleborus staat in bloei, maar ik kom voor de grote magnolia en zijn knoppen die opzwellen aan de kale takken. Terug op straat, zo ter hoogte van de kerstbomenverkoper op het plein, kwam me een vrouw tegemoet die een grote tak magnolia bij zich had en zo voorjaar en toekomst met zich mee voerde.

Ik was het café al voorbij toen ik zachtjes neuriënd op mijn schreden terugkeerde en alsnog naar binnen ging. De jongeman en de jonge vrouw die achter de tap stonden, droegen ­allebei een hagelwit overhemd en aan de bar zat een piepklein meisje voorover op haar ellenbogen ­geleund.

Nadat ik een kruk had bezet, keek ik nog eens goed, maar het was inderdaad een meisje. Een jaar of 5 zo te zien. Ze had een tekenschrift binnen handbereik en naast haar stond een van roze ballonnen gevouwen hondje. Ik bestelde een jonkie, waarna de jongeman in het witte overhemd een kelkje voor me neerzette en dat vol schonk, maar zonder kop erop, zoals ik merkte toen ik me voorover boog om het de Roomse borrel behandeling te geven.

Zijn collega was inmiddels aan de bar gaan zitten met een kom erwtensoep die begeleid werd door twee plakken roggebrood met spek. Aardappelen lust ze niet, maar ze is gek op broccoli, bloemkool, boerenkool, dat soort dingen. Jij bent er wel vaker geweest, maar zij niet. Mooie winkels verdwijnen sneller dan de koeien kalveren. Maar Vlieger zit er nog.

Ik word duizelig van geluk als ik binnenkom. Al die laadjes met al dat ­papier met al die namen, awagami ogura, byakka kinsunago, grafica 2,95, ingres 1. En die heerlijke enveloppen in alle kleuren. Bij het trappetje naar de bovenverdieping waar ze in verf doen, bekijk ik de vitrine met lang geleden door Vlieger uitgegeven boeken en prenten, A is een aapje, De kleine wees, Het kat en muisspel, maar dan moet ik er vandoor. Geen groter genoegen dan op de smalle stoep te staan terwijl de tram door de straat reed.

In de tram was het ritje door de Bakkerstraat al even spectaculair, vooral als het ­moment kwam dat je bocht om ging, want dat kon eigenlijk niet, zodat het ­altijd leek of je zo de Amstel in zou duiken. Uit een koffer verkocht hij kostuums aan boeren en buitenlui en daarbij deed hij het voorkomen dat er een pak bij was, dat hij eigenlijk niet verkopen wilde. Omdat het anders en beter was dan de andere pakken die hij in zijn koffer had, terwijl ze alle vier precies hetzelfde waren. In de oorlog waren zijn ouders ondergedoken, in Driebergen.

Ze werden verraden, maar ontsnapten uit het politiebureau. De rest van de oorlog zaten ze in een gat in de grond in een bos in de omgeving. Ik vraag me vaak af wie die verraders waren. Die hadden het, zoals we in de boeken van hun kinderen kunnen lezen, juist druk met het redden van ­Joden.

Maar wie dan wel? Ik geloof niet dat ik ooit een interview heb gelezen met iemand die vertelt hoe in de oorlog bij de ­buren ondergedoken Joden heeft aangegeven. Daarom hadden ze een primus, koffie en een doos suikerklontjes bij zich. Dat waren dan de suikerklontjes. Daar stonden drie biljarts. Ik biljartte met een kinderkeu. Meneer de Laat gaf me een Heineken kistje. Anders kon ik er niet bij. Als Ajax verloor, werd het Hotel de Houten Lepel.

Op het strand van Tel Aviv staan vier groen geverfde houten fietsen in vier maten. Het zijn geen echte fietsen, maar je kan er wel op fietsen. Een eindje verderop stond een meisje met haar rug naar de hoge zee een selfie te maken. De golf die haar schoenen zouden overstromen, zag ze daarom niet aankomen. Ze schrok, maar ze moest ook lachen. Sommige dingen zijn overal en altijd gelijk.

Gisteren gingen we met de trein van Tel Aviv naar Akko. Zee en strand reisden mee. Geen mens te zien en af en toe wolken bougainville in vele kleuren. Ze waren geen dag ouder geworden.

Tijdens de officiële opening lazerde de directrice van het ­museum van een trapje, sprak Freddy Hollander die alles geregeld had mooie woorden en keek Eberhard van der Laan vanaf een foto toe.

In mijn eigen toespraakje bleek ik zonder dat ik het in de gaten had van het Engels in het ­Nederlands te zijn verdwaald, maar de zaal leek dat niet te deren. Terug in Tel Aviv reden we naar de markthal aan de haven waar we ons in het restaurant boven de kramen met aardappelen en uien aan lekker eten wijdden.

Omdat ik op sjiek moest, moest ik naar Warenhuis het Wespennest voor een paar schoenen, een broek en een overhemd. Een jasje bleek ik gelukkig nog te hebben. Toen we de ingang in het oog kregen met daarachter de kramen met glitterende vrouwen die in geuren doen, wilde ik ervantussen.

Maar ik vermande me, drukte de holte van mijn hand als een kapje over neus en mond en haastte mij richting roltrap. De arm van de cosmetica reikt ver, maar de eerste verdieping hebben ze nog niet overgenomen dus daar kon ik weer ademhalen.

Een broek is meestal veel gedoe, maar de tweede broek was raak deze keer. Schoenen hadden ze niet in mijn maat, maar het overhemd was perfect. De verkoopster dropte ons bij de kassa, waar we onder helse muziek aansloten bij een rijtje. Mijn geliefde was aan het afrekenen toen de caissière me vroeg of ze me ergens mee kon helpen.

Ik zei dat ik al geholpen werd. U keek zo kwaad naar ­elkaar. De baleinen uit mijn vaders overhemden waren altijd kwijt, herinnerde ik me. Waar ik ook ben in de stad, altijd vraag ik me af of ik hier wel eens bij iemand in huis ben geweest.

Opmerkelijk vaak is dat niet het geval. In Zuid zijn hele buurten waar ik straat voor straat binnen ben geweest, bij vrienden, vriendinnen, of op feestjes. Zoveel huizen als ik ken in Zuid, zo weinig ken ik er in Oost en ook in het Centrum heb ik niet veel van binnen gezien. Ik overdacht een en ander toen ik op weg was naar een teruggevonden vriend die in de Gasthuismolensteeg bleek te wonen. Het verlengde van de steeg, de Hartenstraat, had me wel eens ontvangen.

Voor enkele opmerkelijke dagen en nachten op een kamer boven een snackbar en met uitzicht op een restaurant, waar ik jaren later eens een tongetje ging eten met Jan Cremer. Toen ik mijn mes in de tong zette, bleek hij niet geheel ontdooid. Een kwartier later werd een nieuwe tong gebracht die toen ik aan zijn achterkant begon al eerder aangesneden bleek. Misschien niet mijn slechtste horecaervaring, maar het komt in de buurt. Mijn teruggevonden vriend was in de tussentijd gedichten gaan schrijven, zevenregelige verzen, waarin hij de zee zichtbaar maakt.

Inmiddels waren het er meer dan duizend. Ik kwam ogen en oren ­tekort en kon ze nauwelijks geloven. Van deze grenzen was de ­Admiraal de Ruijterweg de ­belangrijkste. Want de Admiraal de Ruijterweg was levensgevaarlijk, zoals mijn moeder nooit ­naliet te benadrukken. Als je die overstak, was je eigenlijk al dood.

Dat kwam door de trams die er reden, de Kikker en de Blauwe Tram naar Zandvoort. De Kikker was gevaarlijk, maar een tram. De Blauwe Tram was een trein en dus nog veel gevaarlijker.

We mochten de Admiraal de Ruijterweg niet oversteken, maar nergens stond geschreven dat je er niet naar kijken mocht, en dat ­deden we dus. Vanaf onze kant ­keken we naar de verboden overkant, waar niets te zien was, maar die ons toch trok, omdat hij verboden was. Met enige regelmaat denderde de Blauwe Tram voorbij. Daas van opwinding legden we een cent op de rails en wachtten af, in een portiek, want als de tram ontspoorde kon je maar ­beter niet te dicht in de buurt zijn.

De Blauwe Tram reed over onze centen heen alsof ze er niet waren. De week daarop probeerden we het met stuivers, maar ook een stuiver was niet genoeg voor een ontsporing, zodat we uitweken naar de bouwterreinen achter de Hoofdweg. Gewapend met twee planken staken we het eindeloze drijfzand over. We renden over de steigers van de nieuwbouw en aan het einde van de middag reden we met het lorrietreintje terug naar het Bos en Lommerplein.

Vlaams Friteshuis Vleminckx op de hoek van de Voetboogsteeg en de Heiligeweg maakt volgens velen de lekkerste patat van de stad. In die mening kan ik me vinden en vandaar dat ik als ik trek heb in een patatje vaak aansluit bij de rij die vrijwel zo permanent is als die bij het Anne Frank huis.

Een niet gering pluspunt van Vleminckx is café Havelaar aan de overkant, waar je je patatje mag opeten met een biertje erbij. In het café stond de barkeeper glazen te spoelen. Terwijl hij mijn biertje tapte, zei hij dat ik hem bekend voorkwam. Waarop ik hem vertelde over een kennis in de kaasbusiness en met verstand van wegen die op de markt een ons paté wilde kopen.

Het stuk dat de koopman vervolgens met zijn mes aanwees, was volgens mijn kaaskennis ruim twee ons, en dat zei hij ook. En dan vooral het gedeelte waarin meester Pennewip de versjes van zijn hoogbegaafde leerlingen ­nakijkt en zelfs corrigeert. Ook het vers van Slachterskeesje raakt me, hoe vaak ik het ook lees, altijd diep in de ziel: Het meisje, ik denk dat ze een jaar of zeven was, droeg een blauwe jurk met sterretjes en had een bosje houten tulpjes bij zich, heel feestelijk. Ik zei dat ik haar zou waarschuwen en vroeg of ze naar een promotie ging.

Maar nee, ze ging naar haar zuster. Dat vond ze niet erg, want dat was ze zelf ook zei ze, hoewel ze niet vroeg waar ik heen ging. Op de hoek van de Pieter van der Does en de Admiralengracht, waar vroeger het zwembad was en nu een moskee is, kwam een groep meisjes aanlopen. De meisjes waren een jaar of tien en op het oorlogspad. De leider keek de gracht af en nadat ze had vastgesteld dat alles veilig was, geen vijand te zien, gaf ze het sein dat het groepje de Pieter van der Does kon verlaten en langs de gracht zijn weg kon vervolgen richting Erasmuspark, waar ongetwijfeld nieuwe avonturen wachtten.

Het is zestig jaar geleden dat wij jongens hier op oorlogspad waren. Er is veel veranderd in de buurt, de gracht is rechtgetrokken, het park is van een wildernis in een park veranderd, de landjes zijn gefatsoeneerd, maar je kan nog steeds zien dat dit een fijne buurt was om op te groeien en dat het dat waarschijnlijk nog steeds is. Tussen het park en de sportvelden aan de Joos Banckersweg werd op een dag het rietland opgespoten.

Niet veel later ontdekte Hans van Bronkhorst dat er kogels, echte kogels, in het zand te vinden waren. Wij jongens vonden dat behoorlijk eng, maar Hans van Bronkhorst niet. Mijn oom Piet had geen auto en daarom gingen tante Gré en hij op zondag wel eens met ons mee voor een gezellig ritje over de oude Utrechtse weg of de nieuwe weg naar Den Haag.

Lekke band, radiator droog gekookt, benzine op, maar als we Amsterdam weer in zicht kregen, zei oom Piet: Want ik wist wat er komen ging. Mijn oom Piet zou zich tot de ­Chinees richten die ons naar een ­tafeltje bracht en iets zeggen als: Wij lekker eten op, ja?! Het gekke was, dat de Chinees het heel gewoon leek te vinden. Vijf en zestig jaar later kan ik mijn schaamte nog navoelen.

In dit boek zeggen de Engelsen en Chinezen dingen tegen elkaar als: Why for you say no can. Om met elkaar te kunnen praten, spraken ze Pidgin. Mijn oom Piet was er niet op uit de Chinees te kleineren.

Hij sprak een taal. Als ik wil betalen, moet ik mijn vijf euro biljet in een gleuf steken, waarna het wisselgeld rinkelend in een bakje valt. Dat is ook al net Parijs, waar je op deze manier je metrokaartjes koopt.

Als ik met mijn stokbrood buiten sta, denk ik aan Lonneke, die hier op zaterdagmiddagen van lang ­geleden in een bloemenwinkel werkte. Lonneke woonde aan de andere kant van de Bos en Lommer, in het buurtje rond de Wiltzanghlaan, waar de avontuurlijker leeftijdgenoten woonden.

Aan ­onze kant van de Bos en Lommer waren we allemaal keurig en ­deden we alles zoals het hoort. We gingen naar de middelbare school en naar de kapper en droegen trouw de kleren die onze moeders voor ons klaarlegden. Maar Lonneke en Ietske en Ria, die aan de andere kant woonden, hadden daar maling aan. Die gingen naar de mulo of de huishoudschool en lieten hun haar millimeteren of verfden het rood.

Aan sport hadden ze een broertje dood en ze lazen geen boeken, maar schilderden hun ogen op en maakten schilderijen. Lonneke drukte regelmatig bij ons op de bel en als ik dan naar beneden was gekomen, bleef ze voor de deur rustig een uurtje met me staan kletsen.

Toen ze bij de bloemenwinkel weg was, ging Lonneke trouwen en in Osdorp wonen. De laatste keer dat ik er was, was het er nog niet.

Vrijwel ieder jaar fiets of wandel ik wel een keer naar het huis en denk dan aan de jonge Gerard Kornelis van het Reve die op zijn kamertje De Avonden zit te schrijven. Tijd om weer een keer op bedevaart te gaan, maar eerst langs de Gerard Revebrug om te kijken of ie nu Gerard Revebrug heet. Het moest weer eens op een koopje, net als met de loopplank in Nieuw-West die ze naar Karel van het Reve hebben vernoemd. Bij Schilderskade 66, dat zich ­zoals iedereen weet op de hoek met Saffierstraat bevindt, stapte ik af en ging op zoek naar het ­gedenkteken.

Ik keek omhoog, ik keek omlaag, ik ging de hoek om, de Saffierstraat in, maar nul komma niets, geen gedenkteken te bekennen. En plotseling was daar de twijfel.

Was het mogelijk, zou het kunnen, had ik al die jaren een bedevaart naar het verkeerde huis gemaakt? Dat gedenkteken, dat blijkt er ook al veertien jaar te zitten. We zouden naar de film, maar nadat mijn geliefde de ­deprimerende samenvattingen had voorgelezen, besloten we lijn 1 te nemen. In de 1 wordt de stad steeds groter. Bij de halte Johan Huizingalaan al kon ik er niet over uit dat ik hier helemaal gewoond had. Wat een ongehoord eind fietsen moet dat zijn geweest, en bij deze halte ben je nog niet eens halverwege geloof ik.

We wilden naar het eindpunt, dat zich naar mijn beste weten aan de Sloterplas bevond, maar zich uiteindelijk op Matterhorn bleek te bevinden, bij de Alpen.

Toen we uitgestapt waren, was er ter plekke helemaal niets, zodat we de eerste 1 terugnamen, om nu uit te stappen bij Meer en Vaart. De Sloterplas lag er prachtig bij.

De fontein spoot zijn waterstraal zo hoog als ie kon en de plas was als een donkere spiegel. We staken over en liepen het winkelcentrum binnen. Prima winkelcentrum, ­alles bij de hand, van Etos tot Hema en fijn veel opticiens, precies zoals het hoort.

Maar bij het Osdorperplein raakte de fut eruit. Mijn aandacht werd getrokken door een snoepjesboeket. Prachtig, maar hoe heetten die snoepjes ook alweer? Nadat ik mijn vraag gesteld had, opende de vriendelijke verkoopster haar mond, maar geluid kwam er niet uit. Ze was haar stem kwijt, Daar stonden we dan, in Osdorp, bij Stam, en bijna Sinterklaas.

Het schemert in de Spiegelstraat. Het blauwe uur is net begonnen en de achterlichtjes van de fietsen vlammen in het halfduister.

Bij iedere brug kijk ik de gracht af, over het rimpelende water, langs de bomen en de gevels. Mooie schemering, fijne stad. Ter hoogte van Heuvel besluit ik er een te nemen. Lang geleden dat ik hier voor het laatst was. Peter Vos leefde nog, want met hem heb ik toen zitten praten. De jeugdige kastelein schenkt een borrel in. De andere klanten zitten aan het bier. Vanaf mijn barkruk zie ik aan de ene kant de feestverlichting in de Spiegelstraat en aan de andere de lichtjes in de bomen langs de Spiegelgracht.

Alle Amerikanen die hier zitten, gaan vergezeld van een Aziatische vriendin, Thais, Philippijns, Indonesisch. Wonderlijk, denk ik, maar zin me er verder in te verdiepen, heb ik niet. Het jonkie smaakt weer goed vandaag, zo goed zelfs dat ik overweeg een opvolgertje te nemen.

Gelukkig heb ik al betaald, dit om opstappen gemakkelijker te ­maken. De vier muzikanten zitten in de passage onder het Rijks, en het aardige is dat er een accordeon bij is.

Het licht in de passage komt van de flitsende mobieltjes. Weer buiten kijk ik over de vlakte van het Museumplein, waar ze ­alweer druk bezig zijn het nep-­ophaalbruggetje over de ijsbaan op te bouwen. Het is doodstil en door de stilte loop ik langs een kaarsrechte streep van witte tegels over het kaarsrechte pad dat het plein in tweeën deelt. Dat er op zaterdag niet warm gegeten werd, maar brood, een ­Amsterdamse gewoonte waarvan ik niet weet of die nog bestaat, was een van de dingen die de zaterdag tot de mooiste dag van de week maakte.

Op zaterdag ging de school om twaalf uur uit en het laatste uur werd er niet gewerkt, maar was er een wedstrijd hoofdrekenen of werd ons voorgelezen. Een saai verhaal vaak, maar dat maakte niet uit, want bij saaie verhalen kon je heerlijk wegdromen, wat bij een spannend verhaal een stuk moeilijker is. Dan kwam het heerlijke ogenblik van de bel. Twaalf uur en vrij, de hele dag nog voor je. Als mijn ­vader uit zijn werk kwam, stond mijn moeder hem voor de deur op te wachten en terwijl hij de laatste trap beklom, zei ze: Om een uur kwam de leesmap.

Heerlijk ogenblik dat je languit op je buik gelegen de nieuwe Robbedoes opensloeg om te kijken hoe het verder ging met Lucky Luke, de Baard en de Kale, Buck Danny en de cowboy van wie ik de naam vergeten ben. Soms bakte mijn moeder zelfgemaakte kroketten die een heerlijke geur verspreidden in huis. En om acht uur hoefde ik niet naar bed, maar mocht ik ­samen met mijn vader en moeder naar de radio luisteren, naar De Veilingmeester en Cees de Lange met zijn koe en alles wat daarna kwam.

Omdat we iets te vieren hadden, zaten we in restaurant Amsterdam aan de haring, de oesters, de kroketjes, de krab en de kreeft en de Bourgueil. De drukte was als vanouds en de verhalen aan tafel mochten er zijn, zo zeer hadden we het naar onze zin dat we vast voor Kerstmis reserveerden.

Dat niet, zei de vriendelijke serveerster, alles was eigenlijk hetzelfde, alleen veel drukker en met een heel grote kerstboom. Neuriënd vertrok ik voor een plasje, waarvan ik zingend terugkeerde. Ik zong Marina, zoals Rocco Granata het zingt als hij het samen met Arno zingt, tenminste dat verbeeldde ik me. Zij zong Favourite Things, dat zong ze vaak, ook op straat, met als gevolg dat mensen haar vaak voor gek versleten.

Waarin ik wel iets herkende. Eenmaal voorbij de tochtdeuren keerden we terug naar onze tafeltjes. Maar toen zij vertrok kwam ze nog even buurten. Toen Fräulein Maria terugkwam van weggeweest en Favourite Things begon te zingen, je weet wel, keek ik de rij kinderen af, en verdomd, ik was de enige die zat te huilen.

Toen we buiten kwamen, werd er een meisje doodgereden. Omdat ze op de stoep liep. Want op de stoep lopen, mochten we niet. Ik fietste langs het Sarphatipark toen me om de een of andere reden het Kronkelpad te binnen schoot. Meteen wendde ik de steven en ging het richting Weteringschans.

Ik had het pad op de kaart gezien en was benieuwd of het kronkelde. Het was niet gemakkelijk te vinden, maar uiteindelijk kreeg ik het in het vizier. Het ligt in het Weteringplantsoen langs de Singelgracht en kronkeltechnisch stelt het niet veel voor. Eigenlijk is het vrijwel recht, zodat je je kunt afvragen waarom het Kronkelpad heet.

En op dat moment zag ik het borstbeeld van Simon Carmiggelt staan. Mooi beeld, vooral Simons bril staat er prachtig op, maar daar gaat het nu niet om. Waar het om gaat, is dat Carmiggelt hier vroeger woonde, aan het Eerste Weteringplantsoen, en dat hij daar zijn dagelijkse Kronkel schreef, en vandaar dus Kronkelpad, je moet er maar opkomen.

Ik herinner me dat Tim Krabbé lang plannen heeft gesmeed om de Kronkel in dat busje een keer te vervangen door een Kronkel van eigen hand. Het was een fijn plan, maar er waren enige complicaties. Ik keek om me heen en spotte toen vlak bij het borstbeeld van Carmiggelt de bosjes waarin Annie M. Schmidt en Renate Rubinstein zich verscholen hielden toen het beeld onthuld werd. Tiny, de weduwe van Carmiggelt leefde nog en had Renate die zo lang een verhouding met haar man had niet uitgenodigd.

Daarom ging Renate toen maar in de bosjes zitten. Het is dit jaar vijftig jaar geleden dat De Vervalsers van Theo Kars verscheen. Om het te vieren verschijnt vandaag een herdruk van de roman, waarin Kars de oplichterspraktijken ­beschrijft die er toe leidden dat hij twee jaar gevangenisstraf kreeg. Plus de tijd om zijn boek te schrijven. Voor de gelegenheid heb ik het herlezen en het beviel me zoals het me vijftig jaar geleden beviel.

Kort na het verschijnen had ik een afspraak met Theo die toen op een kamer in de Reguliersdwarsstraat woonde. Niet zonder trots liet hij me zijn boekenkast zien die erg klein was. Nadat we Montherlant, Vailland, Graham Greene besproken hadden, gingen we naar het Rembrandtplein waar hij me op het terras van Monico uitlegde hoe je het moest aanleggen een vrouw te verleiden. Hij had daar een tot in details uitgewerkt scenario voor, zo bleek. Ik hoorde zijn uiteenzetting met een enige verbazing aan.

Ik had altijd gedacht dat het allemaal van zelf ging. Je zag een leuk meisje, zij zag jou, je lachte eens naar elkaar en voor je het wist, was je waar je wezen wou. Maar zo was het niet, zei Theo. Het ging er om de juiste dingen te zeggen en te doen. Zo moest je­ ­tegen meisjes zeggen dat je een hekel aan voetbal had. Ik vroeg meiden vaak of ze zin hadden om zondag mee te gaan naar voetballen en daar zeiden ze zelden nee tegen, maar volgens Kars was dat dus fout.

Hoe meiden reageerden op de bokswedstrijden die ik met ze ­bezocht, heb ik hem nooit verteld. Wegens kaastrek ging ik de Kaaswaag binnen waar Theo die van de kaas is achter de toonbank iets onduidelijks stond te rommelen.

Ik heb vandaag al twee keer een natte rug gehaald. Mijn oom, vertelde ik, was timmerman. Hij verbouwde Chinezen en peeskamers, in de Bloedstraat, de Monnikenstraat, de Barnde­steeg.

Goede vraag voor iemand die altijd tussen de meisjes heeft gewoond. Hij was toen een jaar of Op zijn zevende of achtste had zijn vader hem een keer naar tante Gré gestuurd om haar haar boodschappen te brengen. Gré zat op twee hoog in de Oude Nieuwstraat. Er lopen nog wel groepen, maar ze zijn niet meer zo groot en her en der signaleerde ik zelfs een toerist die het avontuur Amsterdam in gezinsverband had aangedurfd.

Fietsen blijft ­gevaarlijk, maar de rijen bij de ­attracties zijn tot hanteerbare proporties geslonken, Japanse meisjes zijn met zijn tweeën en het ­immer boos kijkende rugzakmeisje is weer alleen.

We zijn er nog niet maar het gaat de goede kant op. Laatst was ik in de Javastraat die me na de Eerste Van Swinden een beetje tegenviel. Ik was toen op de fiets. Nu waren we weer in de ­Javastraat, maar te voet. De Java Bookshop bijvoorbeeld, toch een sieraad van de straat, was me geheel ontgaan.

Om over de diverse viswinkels nog maar te zwijgen. Bij El Pescado meen ik achterin de zaak zelfs ­tafeltjes te zien, tafeltjes die tot een zekerheid uitgroeien als ­iemand die in die streken vis staat schoon te maken ons wenkt om binnen te komen. Andere keer, ­besluiten we. Als we bij Bedford-Stuyvesant zijn neergestreken, waar de dienster haar debuut maakt, en dat doet ze goed, denk ik aan de illegale tafeltjes achterin de viswinkel van Jan op de hoek van de Damstraat en de Oudezijds Voor.

Jan serveerde daar illegale oesters en schonk daarbij nog veel illegalere witte wijn, wat smaakte zoals ­alleen verboden vruchten smaken kunnen. De Javastraat neemt zijn einde bij het spoorviaduct. Daar staat Snackkar de Kale Man, een beter slot voor een straat laat zich niet denken. Het was druk voor de etalage van de fossielenwinkel op de hoek van de Eerste Jacob van Campenstraat en de Ruysdaelkade. Er stonden maar liefst drie mensen met hun neus tegen de ruit en met mij erbij werden dat er vier.

Nadat twee liefhebbers ­waren opgekrast, bleef ik achter in het gezelschap van een dame die haar fiets aan haar hand hield. Maar laatst is er een merel tegen mijn raam gevlogen en die kost dus niks. Hij ligt nog op het balkon, maar hij is hele­maal schoon. Nu moet ik ­alleen nog het koppie van het lijf scheiden.

Ik liep de Jacob van Campenstraat in, waar me een man tegemoet kwam die drie lege lijsten over zijn schouder had hangen. Op de door Christo ingepakte Pont Neuf in Parijs heb ik een man zien lopen die een ingepakt schilderij onder zijn arm had.

Dat is 32 jaar geleden, maar zoiets vergeet je niet. Vanuit de Frans Halsstraat kwam een wit busje aanrijden. Ik hield mijn pas in om het te laten passeren, maar het busje stopte voor me. De man achter het stuur rookte een shagje en gebaarde dat ik door kon lopen.

Ik lachte en gebaarde iets vriendelijks terug. Ik poker graag, zolang het maar niet om geld gaat. Wie wil weten wat er mis kan gaan, kan te raden bij de ­Sopranos, waar ze als ze iemand te gronde willen richten vaak de ­pokertafel neerzetten. Opmerkelijk dat mensen als ze winnen, willen doorspelen omdat ze aan het winnen zijn, en als ze verliezen, willen doorspelen om het verloren geld terug te winnen.

Beide mogelijkheden leiden tot verlies. In een eindeloze pokernacht heb ik eens twee vrienden geheel maar dan ook geheel uitgeschud. Toen we weer bij zinnen waren, heb ik ze alles teruggeven en het plechtige besluit genomen nooit meer om geld te spelen. En daar heb ik me aan gehouden. Maar zolang het om lucifers, schelpen of fiches gaat, poker ik graag. Op een dag viel er een uitnodiging in de bus van het Holland Casino Amsterdam. Of ik mee wilde doen aan hun pokertoernooi voor journalisten.

Dat wilde ik, en ik was niet de enige zo bleek toen ik op een herfstige middag voor het eerst van mijn leven het Casino betrad. Je zag het aan de manier waarop we onze kaarten vasthielden, naar de dealer keken of de fiches over de groene tafel schoven. Met een paartje zevens blufte ik een hele tafel af om vervolgens door te gaan naar de finale. Waarin ik genadeloos onderuit werd gehaald door de correspondent van het Schager Sufferdje. Het einde van een mooie droom. Sinds rij ik met enige regelmaat de stad in of uit met de trein die me afhankelijk van in of uit richting Centraal Station voert of richting Zaanstreek.

Ik heb het altijd een leuk ritje gevonden. Als ik in de stad inkom, zit ik bij voorkeur rechts in de coupé en verheug ik me op het moment dat ik de toren van de Westerkerk zal zien. Ook de prachtige dubbele rij bomen op het Westergasterrein mag zich in alle seizoenen op mijn belangstelling verheugen. Als ik de stad uit rij, zit ook aan de rechterkant. Vroeger keek ik dan vooral uit naar het welhaast ondeelbaar korte ogenblik dat je in een bocht de Hembrug zag liggen.

Ter hoogte van het Prinseneiland schreeuwt van alles om aandacht, het elegante ophaalbruggetje over de Prinseneilandsgracht, de pakhuizen, de scheepswerfjes, de smalle straten, maar ik kijk uit naar de achterkant van een gebouw, waarvan ik de voorkant nooit gevonden heb, al was maar omdat ik er nooit naar heb ­gezocht.

Op die achterkant, vlak onder de daklijst, staat met zwarte letters op een gele achtergrond: Van sommige woorden krijg je een smaak in je mond. Het eerste wat me opviel op de expositie Kijk Amsterdam in het Stadsarchief was dat het Amsterdam van zoals hier te zien veel meer op het Amsterdam van nu lijkt dan het Amsterdam van mijn jonge jaren. Ga met Reinier Vinkeles op de Geldersekade staan en kijk in de richting van de Schreierstoren en je ziet dat je ziet wat hij zag.

Hij zag het in , tweehonderdvijfenvijftig jaar geleden. Vijfenveertig jaar geleden kwam ik vaak op de Geldersekade. En buiten was het een zooitje, heel anders dan op de lieflijke prent van Vinkeles. Toch is er een ding dat de prent met de Geldersekade van de jaren zeventig verbindt.

De man die tegen een boom staat te wateren. Opmerkelijk zijn ook de vele begrafenisstoeten die voorbij trekken, en als je er eenmaal een gezien hebt, zie je ook overal honden ronddartelen. Of er inderdaad ­zoveel honden in de stad rondliepen, waag ik overigens te betwijfelen. Ze lijken vaak aanwezig om wat vaart in de boel te brengen, want de mensen staan nogal eens stil.

De poes komt er bekaaid af. Ik telde er maar een. Mijn jonge moeder Mijn moeder was net 17 toen ik werd geboren. Een uit de hand gelopen examenfeest was de reden van mijn bestaan. Wie mijn vader was heeft tijden geduurd voor haar om er achter te komen. Ze leidde in die tijd een nogal wild bestaan.

Het was ergens in november op een feest van de voetbalvereniging. Susan, mijn vrouw van 39 jaar, en ik waren er al redelijk vroeg. Susan zag er oogverblindend uit. Een strak zwart jurkje met een laag decolletee, waar haar borsten ongelooflijk lekker in ui Het was een warme zomerdag, mijn pa was naar de basket met mijn kleinere broer en zus.

En ik zat dus alleen thuis met mijn moeder. Ik ben intussen 16 jaar en heb amper liefjes gehad die met men pik wilden spelen. Daarom lag ik soms 's middags op men kamer In een tent kan zich soms heel wat afspelen. Onder een tentgewaad ook. Sinds enkele maanden woont er bij mij in de flat een orthodoxe islamitische familie uit Marokko. Moeder en dochter zijn goed verborgen onder een lange hoofddoek en een soort tentgewaad Ik had al een tijdje staan kijken naar dat lekkere jonge meisje in het zwembad.

Ze zwom heen en weer, en af en toe bleef ze midden in het water staan. Ze had een kleine bikini aan, zo klein dat haar schaambeen bijna zichtbaar werd. Als ik een beetje dicht Dat overkwam mij vorig jaar. Ik woon nog bij mijn ouders in,mijn vader is vaak lang weg en vindt het wel prettig dat ik dan in huis ben. Wij wonen in een flat op de bovenste verdieping en hebben daar ook een groot balkon waar wij naakt kunnen zonnen want i Ik had als werk een telefonische functie op een kantoor in een dorp verderop.

Ik werkte er pas sinds 3 weken. Dus ik moest alles nog een beetje verkennen en ik moest nog kennis gaan maken met mijn nieuwe collega's. Maar aangezien ik altijd spontaan ben en Lieke fietste huilend naar huis. Ze moest onmiddellijk uit haar kast al haar bh’s en slipjes ophalen en die naar Kees brengen. Ze moest wel anders zouden de foto’s die ze hadden van haar papa hadden in de krant zetten. Haar papa was de burgemeester dus Li Ik ben nu net 18 geworden maar dit gebeurde 2 jaar terug.

Mijn broer is 5 jaar ouder dan ik trouwens. Ik kwam thuis van school en ik wist dat mijn vader al naar zijn werk was want hij had avond dienst. Boven hoorde ik iets kraken en ik dacht dat mijn b Margie was met haar ouders en haar broertje Joris op vakantie. Haar ouders deden een middagslaapje en Joris die zestien was, bouwde een zandkasteel. Zij verveelde zich, termeer haar vriend David geen vrij had kunnen krijgen. Zij peste haar broer door teg Mijn naam is An ik ben een tiener meisje van achttien jaar op mijn twaalfde heeft mijn moeder ons verlaten ik ben bij mijn vader gebleven.

Hij verzorgde mij goed maar hij had ook een drukke zaak en de tijd was erg krap voor hem. Ik zal me eerst even voorstellen. Ik ben Petra, 26 jaar en ben een heel normale vrouw. Ik ben heel gelukkig getrouwd, heb een plezierig seksleven en alles gaat eigenlijk goed. Afgelopen week is er iets gebeurd wat ik graag wil vertellen.

Hallo ik ben Ivo een jongen van 18 jaar en ik heb een Manon zusje van net Wij kunnen het altijd heel goed met elkaar vinden. Mijn zusje zit nog op de Basischool groep 8 en ik zit op de middelbare school 2de klas. Onze vader en moeder zijn vaak nie Het was erg warm die dag, Joost veegde het zweet van zijn voorhoofd. Joost was 16 en nog erg klein voor zijn leeftijd, niet dat hij zich klein voelde, hij was een echt haantje wel veel praatjes maar een klein hartje.

Sinds een week heeft mijn man nietéén maar twee geile kutjes tot zijn beschikking om die heerlijk te verwennen want Ester,onze dochter van achtien doet ook mee. Mijn man Henk kwam haar laatst tegen toen ze uit de badkamer kwam. Ester had alleen een string a Ik ben opgevoed op de boerderij waar niet moeilijk werd gedaan met sex,ik denk dat ,dat komt omdat woij dicht bij de natuurr leven an daar hoort ook sex bij. Ik werd daar al vroeg bij bepaald omdat de hengst op bezoek kwam bij de merrie die tochtig was ,bi Hi, ik ben Carla en ik wil jullie laten delen in een ervaring die toch wel mijn sexleven veranderd heeft.

Ik ben een gescheiden vrouw van midden dertig, vol slank, zoals dat heet en helaas iets te kleine borsten. Dat heeft echter het voordeel dat ik ei Om wat duidelijkheid te scheppen eerst een korte uitleg hoe alles in elkaar steekt. Ik ben een jongen van 19 ten tijde toen dit verhaal zich afspeelde en mijn zusje was toen 14 jaar. Uiteraard zag ik mijn zusje eerst niet als het geile zusje die Hallo , dit is een deels waargebeurd verhaal , maar om het extra spannend te maken heb ik er wat aan toegevoegd.

Dit overkwam mij vorige jaar en wanneer ik daar een terug denk wordt ik weer bere geil. Mijn vader was met de de bus op een reis met een gezelschap naar het zuiden van Italië en bleef drie weken weg.

Dat was een reis die hij over nam van een collega die zi Ik ben Xanxa en ik ben 16 jaar oud, ik ben erg volwassen voor mijn leeftijd en begon dan ook al redelijk vroeg met experimenteren. Op mijn 15e verjaardag was ik al ontmaagd door mijn ex-vriend en sinds dien doe ik maar al te graag aan seks. Ik heb dan ook Het was nogal warm die middag toen ik van school kwam en besloot onmiddellijk naar mijn kamer te gaan om iets frisser aan te trekken.

Ik deed mijn kleren uit en stond enkel in mijn slipje in mijn kast te zoeken naar een topje. Ik vond meteen wat ik zocht, Sinds mijn scheiding ben ik nu helemaal tot rust gekomen. Mijn ex ging er vandoor met een veel jongere secretaresse en liet mij achter met mijn zoon.

Ik zie er volgens vrienden en bekenden nog goed uit. Ben ook trots op mezelf. Heb een lekker figuur met e Het was een hete warme zomerdag, ik lag in de tuin met mijn dochter Karin te zonnen.

Mijn dochter lag tegen over mij haar benen iets gespreid. Ik zag haar bolle schaamlipjes aftekenen in haar bikinibroekje. Het viel me op dat haar kruisje een vochtige plek h Na lang wikken en wegen heb ik in overleg met mijn lieve zoon besloten om de volgende bekentenis op te schrijven.

Ik ben een moeder van 49 jaar en heet Ellen. Mijn zoon Rob is nu 18 jaar en we hebben inmiddels samen een dochtertje Annabelle van 4 jaar. Onze dochter Debbie is al vele jaren actief op seksueel gebied.

Al in groep 8 van de basisschool stond ze regelmatig te tongen met jongens van de naastgelegen VMBO school. We hebben haar vrij opgevoed en nooit geheimzinnig over sex gedaan. BBQ Op een dag vroeg mijn tante of ik een weekendje op m’n nichtjes wou passen, het betreffende weekend was geen probleem voor mij dus ik stemde toe. Normaal gesproken zie ik mijn nichtjes alleen met de kerst en de zomer, wanneer de hele familie bij el Het is zes jaar geleden dat het gebeurde. Het was op een groot feest dat ik daar aan de praat raakte met een leuk vrouwtje van zo,n 43 jaar.

Na wat complimentjes gemaakt te hebben fleurde ze helemaal op. Nou dat vind ik nu eens leuk dat zo,n j Ik ben Corrie en nu 56 jaar. Ik kreeg mijn zoon op twintig jarige leeftijd en anderhalf erna mijn dochter. Ik voede mijn kinderen vrij op , en we waren echt niet preuts of zo. We gingen samen met de kinderen in bad, en je weet hoe kinderen zijn. Mijn hoerige tante IV Ik ontwaakte als eerste uit onze sluimerende slaap. Met een tepel in mijn mond waaraan ik weer heerlijk aan zat te sabbelen.

Ik begon naar haar kut te zoeken en begon daar met mijn vinger in te wroeten. Ze ontwaakte uit haar lichte s Ik had nooit gedacht dat onze eerste bezoek aan Nel en Hans zo uit zou pakken. Het was een enerverende en spannende geile avond geworden. Het was onze eerste ervaring met ongeplande partnerruil. We hadden het er nog nooit over gehad, maar het overkwam mij Ja dat is mij overkomen en ik heb er heerlijk van genoten zo jonge god van 18 over je heen.

Hij ging op kamer wonenen en als moeder ga je natuurlijk helpen. Met wat vrienden bracht hij zijn spullen naar de kamers en ik hielp met het schoonmaken van de kaste Hoi, ik ben Corrie. Ik ben een geil brugpiepertje, die vorige week in slaagde om m’n vader te verleiden.

Al geruime tijd fantaseerde ik over mijn ontmaagding, maar werd tegengehouden door de verschillende belevingen ervan. Nu het gebeurt is en pappie en i Midden in de nacht word ik wakker. Ik kijk slaperig op mijn wekker en zie dat het bijna 4 uur 's nachts is. Ik draai me om in mijn bed, zodat ik op mijn buik komt te liggen. Ik voel dat ik een stijve heb. Ik beweeg mijn heupen zachtjes heen en weer over h Zusje moet neuken Al heel lang, vanaf mijn 12e heb ik sterke sexuele gevoelens.

De oorzaak weet ik niet, maar mijn zus zou hier best mee te maken kunnen hebben. Omdat zij in de kamer naast mij sliep, zag en hoord eik natuurlijk alles. Zij was 4 jaar oude Dierlijk Ik had mij na mijn werk net achter in de tuin geïnstalleerd met een biertje, toen ze met haar vrolijke koppie boven de hoge schutting uitkwam. Ik wist dat ze ergens op m Het begon allemaal op een dagje internetten, na een tijdje kwam ik bij een stelletje contactadvertenties.

Hier was ook de mogelijkheid om advertenties te zetten, nou heb ik met vrouwen wel de nodige ervaring maar met mannen had ik het nog nooit gedaan. Ik ben Peter en was net 11 jaar toen het begon. Ik moet zeggen dat ik een behoorlijke christelijke opvoeding heb gehad, over seks wist ik echt helemaal niets, daar werd thuis en op school niet overgesproken.

Mijn ouders hadden een klein schoenmakerswinke Het was een warme zomer, ik 14 was op vakantie met mijn ouders en mijn oom en tante en mijn neefje van 4 en mijn nichtje van Na een tijdje zwemmen gingen Sandra en ik een stukje lopen over het stra Veel mensen zullen zeggen dat ik een perverse vrouw ben, een slet. Ze zullen mij met de vinger wijzen omdat ik met mijn neefje naar bed ga - een volmaakte minnaar die mij veel beter doet klaarkomen dan mijn eigen man.

Hoewel hij achttien is en ik zesen Afgelopen zomer belde mijn broer, die twee straten verderop woont, mij op een zondagmiddag. Zijn auto was defect en hij moest die avond naar zijn werk omdat hij nachtdienst had. Hij vroeg of hij mijn auto mocht lenen. Dat was voor mij geen probleem, omdat Toen ik nog een jong meisje was, ging ik al tijd met mijn moeder in de grote vakantie op vakantie naar het huisje van oom Frans.

Oom Frans was een leuke oom. Altijd waren we welkom, ondanks de vroege scheiding van mijn moeder en vader en het feit dat mijn Langzaam werd ik wakker op de tafel. Ik voelde hoe mijn polsen aan de hoeken strak waren vastgebonden met touw. Ik panikeerde toen ik vaststelde dat ook mijn enkels en benen wijd open waren gebonden. Ik kon geen millimeter meer bewegen. In mijn mond was e Eerst wil iedereen bedanken die mij mailtjes stuurt,naar aanleiding van mijn verhalen.

Deel 4 Ik lag bloot onder de dekens terwijl mijn zus Nadia en mijn nichtjes Zina en Hanan in mijn kamer zaten en aan het praten waren wanneer we naar het strand kunnen Ik ben Kai uit Leuven.

In mijn vorige verhaal konden jullie lezen hoe ik reeds op jonge leeftijd met mijn zus speelde. Wel daarnaast had ik nog een grote fantasie. Seks met men moeder.

Al van zeer jong droomde ik hiervan. Er ging dan o Haar man Frank 48 liep vanuit de keuken naar haar toe met 2 glazen cola. Op een avond kwam ik redelijk moe van het werk en besloot om me eens lekker te douchen en te scheren. Hierbij vergat ik natuurlijk niet om ook mijn pik en mijn zak te voorzien van een flinke scheerbeurt. Dit hou ik regelmatig goed bij, beter dan mijn kin.

Hetgeen ik hier ga neerschrijven is echt gebeurt. Een hele tijd terug wel, dus moet mij baseren op oude herinneringen. Doordat het echt gebeurt is, is het mss wel minder hard en ruw als de andere verhalen die je hier leest maar ik hoop toch dat jullie er Door al die nachtdiensten was er de afgelo Na het lezen van de vele verhalen zal ik mijn ervaringen op papier zetten.

Omdat mijn beleveningen echt zijn gebeurd gebruik ik schuilnamen voor de personen die er in voorkomen. Het begon allemaal zo'n 4 jaar geleden, ik was 24 en had net mijn eerste Mijn zus was net 17 jaar geworden toen ze op een avond naar mijn kamer toe kwam en vroeg of ze even met me mocht praten.

Onze ouders waren weg en ze wilde iets in vertrouwen kwijt. Wim begon ze,ik denk dat ik op meiden val! Het hoge woord was er uit. Ik ging op een zaterdagmiddag met mijn zus naar het zwembad. Mijn zus Ilse is bijna 19 en ik ben 16 jr. Ik vond mezelf echt al een hele bink maar de bezoekers vielen tegen. Mijn zus bleef bij mij in de buurt en na ongeveer 1,5 uur besloten we terug naar huis Ik lag met mijn vrouw heerlijk op onze zonneterras,natuurlijk naakt en dat liep altijd uit op een geile neuk beurt.

Ik had al gevoelt dat haar kutje al lekker nat was en ik wist dat,wanneer ik er even mee zou gaan spelen het kutje goed zou soppen van haar Pappa zei dat wat mijn vriendje kan,…… Het was zaterdagavond en mijn vriendje Jason en ik gingen lekker stappen. We hadden nog niet zo lang verkering maar hij was het meest geile vriendje dat ik gehad had. Hij wist echt hoe hij een meisje moest verwenn Op de bewuste zaterag ging ik al op tijd naar Erwin zijn huis, het was geen mooi weer,het was nattig, de temperatuur was wel oke hoor.

Ik had een sportbroekje aan en een t-shirt, ik liep achterom het huis en de achterdeur was al van slot, ik stapte de keu Afgelopen zomer ben ik met mijn met mijn zeilboot op trektocht door Friesland en Groningen geweest.

Omdat ik wist dat mijn broer met zijn vrouw en kinderen in Terherne op een camping logeerde ben ik daar ook langs gegaan, maar dit was vooral om mijn nich Het leek een gewone treinrit. Aan het einde van een gewone dag. Rond het tijdstip dat ik naar huis ga is het meestal redelijk rustig in de trein, zeker het laatste stuk van de rit, vanaf Tiel.

De coupé was vrijwel uitgestorven, alleen half tegenover me za Hoi, hier ben ik en mijn naam is Jelle en mijn lul meet in erectie 20 cm lang 3 cm breed en ben gespierd het gaat ook over Naomi die is 3 jaar jonger dan mij 14 jaar dus is blond niet al te groot. Ik kende haar van een chatsite , we hadden afgesproken Broer en zus, en wat er ook gebeuren kan.

Bas kan het niet langer voor zich houden. Deel 1 Gauw naar huis, bah het was vies koud weer, en nog maar net september. Ook nog tegen de wind in, Bas baalde van dit klotenweer, gelukkig h Ik ben Frans en 17 jaar oud. Ik ben met mijn moeder al zeven jaar alleen doordat mijn vader met een bedrijfs ongeval om het leven is gekomen. Mijn moeder is 38 jaar oude en een tengere vrouw. Ze is 1,73 lang en weegt 58 kg..

Zwemmen met mijn buurmeisje Al sinds ik ongeveer tien jaar geleden ernstige rugklachten had ga ik twee keer per week zwemmen Mijn vrouw zwemt niet graag dus ga ik meestal alleen, maar in de schoolvakanties gaat ons buurmeisje vaak mee.

Ik stond vol spanning te luisteren in de voortent van de caravan van mijn ouders. Het kraakte en ik zag somd het gordijntje wat opwaaien en zag mijn moeder liggen en zij werd geneukt door Ruud een vriend van mijn ouders. Ik had wel gedacht dat mijn moeder z Het was op een weekend dat mijn vriendin marja bleef slapen bij mijn vader en mij.

We waren toen 14 dus wisten ik niet echt veel beter. Nu dat ik 37 ben wel trouwens. Marja logeerde al jaren bij ons en ik wist dat zij wel eens naakt naar beneden liep en z Op een avondje stappen kwam ik, jongen van 21 jaar, een leuke rijpe vrouw,42jaar, tegen met een heerlijk lijf en fantastische borsten. Ze had een mooie witte open blouse waarin haar borsten perfect naar voren kwamen en een rokje welke haar billen heerlij Het was die avond de zoveelste keer dat mijn moeder er over begon.

We waren alleen thuis op de slaapkamer tv aan het kijken en ze had het weer over seks. Uiteraard zou ik goed uitkijken en zorgen dat alles veilig gebeurde. Toen ze vroeg of ik echt alles w Ik ben een meisje van Ik heb bruin haar, bruine ogen, ben 1m73 groot, weeg 57kg, en heb C Niet slecht, vind ik zelf. Ik zal nu iets vertellen wat ik een maand geleden heb meegemaakt. Ik vinger me regelmatig en als ik er zin in heb ga ik alti Mijn moeder en ik waren een week alleen thuis, en ze kwam die avond mijn kamer binnen.

Ze vertelde dat ik als dank voor het feestje van laatst voor één keer iets seksueels met haar mocht doen. Ik kon eenmalig een k Ik myzelf eerst voorstellen. Mijn naam is Muhamad Rasyid zij noemen my Mo. Dit verhaal gebeurde in I werkte voor een Amerikaanse olimaatschappij in Tarakan, een ijlandje in het Noorden van Kalimantan. Een van mijn kolegaas heeft een erg geile vrouw. Jacco had een knappe moeder.

Eén van zijn vrienden was stapelgek op haar. Op een dag was hij bij Jacco en zijn moeder op visite. Hij bewonderde haar borsen die hij een klein beetje kon zien door het laag uitgesneden decolleté. Jack, zelf nog maar Hoi alle Al aantal jaar ga ik samen met me ouders en 2 oudere zussen op vakanties naar nudisten campings. Ook gaat er altijd ander gezin mee wat bestaat ouders en hun 3 dochters. Ik zelf ben een jongen van 13 heb een zus van 15 en De andere 3 uit het Voor ik begin zou ik graag een paar dingen zeggen: Ik vond mijn eerste verhaal redelijk slecht, wat ik met dit verhaal goed hoop te maken, daar ik dit véél beter vind en ten tweede wil ik even zeggen dat dit uiteraard niet echt gebeurt is, Eeen tijdje geleden kwam mijn zoon Eric en mijn schoondochter Anita bij mij en vertelde dat ze een ander huis op het oog hadden niet zo ver van mij af en dat ze ook al kopers hadden voor het huis waar ze nu in wonen, maar zei Eric er is een probleem, in Naakt in de duinen, Een vriendin van me belde me op of ik morgen zin had om mee te gaan naar het strand.

Ik had niets te doen en vond het wel gezellig. Bij het strand aan gekomen liepen we langs het naakt strand, “Goh” zij ze, zullen we naar het naak Dit gebeurde nog maar 4 maanden terug en mijn ouders weten het nog steeds niet. Ik ben 19 en mijn broer is 22 en 4 maanden terug zijn we verhuisd en moest ik met mijn broer op 1 kamer slapen. Het probleem was ook dat alleen de 2 persoons bedden van mijn o Het was warm vorige week en ik zat bij mijn vriendin thuis zij is er net 17 en ik ben er We zaten in de tuin ons te vervellen en dan zijn we maar beginnen kaarten.

Zij had een rokjes aan en een string met een topje zonder BH. We zaten te kaarten tot Op school, voor de lessen begonnen zat ik zoals gewoonlijk in de kantine. Nog een aantal jongens bij mij uit de klas zaten erbij.

En ook zoals gewoonlijk zaten er verschillende groepen meiden verspreidt door de kantine. Twee tafels verder zaten twee meide Ik lag die middag juist te zonnen in mijn beschutte tuin toen er werd aangebeld. Ik liep in mijn kleine zwembroek naar de deur en deed open. Voor mij stond Annelies, mijn jarige buurmeisje.

Ze was gekleed in een heel kort spijkerrokje en een doorzichti Ik ben een geile dame van 37 jaar. Ik woon met mijn zoontje van 16 jaar alleen op een apartement.

Ik ben nu vier jaar gescheiden gelukkig. Alleen in het begin viel het niet mee om metzo,n knul alleen te blijven en op te voeden. Maar na een jaar met Hier een waargebeurt verhaal dat al weer enige tijd geleden gebeurt is. Inmiddels is mijn vriendin uit het verhaal mijn vrouw en hebben wij nog zéér veel geile momenten.

Het is zeker zo'n 6 jaar geleden dat dit gebeurde. Karl is mijn naam was toen Ik ben nu 48 jaar en al 7 jaar gescheiden gelukkig. Maar twee jaar voor dat we gingen scheiden moest mijnheer zonodig een hond nemen. Ik had er helemaal geen trek in ,maar vooruit om geen ruzie te maken. Ik stelde gelijk wel voorwaarden dat hij de h Dokter Landers keek op zijn afsprakenlijst en zag dat hij nog maar 2 patienten had.

Frans van 52 jaar en Simone van 33 jaar. Je kunt al naar huis gaan Peggy , zei hij tegen zijn assistente. Prima dokter Landers dan hoef ik me vandaag niet te te haasten me Er is een prachtig zonnig weekend voorspeld, de hele Randstad bevolking trekt in de richting van het strand. Wij hadden zelf ook het plan om vandaag naar het naaktstrand te gaan maar als we 's morgens op de radio horen over die lange files wijzigen we het Lekker was dat die kwispelende jonge lul van haar zoon diep in haar kut.

Hij beukte haar gespannen dijen steeds verder open. Steeds dieper beukte zijn grote eikel naar binnen, op weg naar haar baarmoedermond. Op weg naar haar eileiders die vol verwachting Ik ben een oma van 62 jaar en al 12 jaar weduwe. Nu is er iets tussen ons gebeurd en dat wilo ik wel even kwijd. Ik zit er al zolang mee. Mijn kleinzoontje heb ik al van de kleuterschool bij mij. Ik breng en haal hem van school en blijft dan bij mij t Paardje hop Sinds een paar jaar woon ik samen met mijn vriendin Sandra en haar twee dochters Maria van 14 en Hilde van Sandra is verpleegster en ik had haar leren op een feestje van Rob, mijn beste vriend.

Sandra is nog steeds een mooie meid en alt Ik was een jongen van 17, Merel toen We kenden elkaar van de sportclub, en ik had wel belangstelling voor haar. Het was een brunette, met mooie bruine ogen, nog wat kleine borstjes, maar niettemin al een beetje een vrouw.

De rondgang stokte toen hij was aangekomen bij de aantrekkelijkste dame van zijn team. Opeens hoor ik wat gerommel en gekreun achter de garages in de bosjes. Ik besloot te gaan kijken en zag hoe een marokaanse jongen van rond de 25 jaar gepijpt werd door een meisje ter Mijn vader was gek op mij,dat was al van het begin,ik mocht veel van hem en dat werd alleen maar meer nadt ik ouder werd en mijn figuur begon te groeien en ik heb een goed figuur.

Hij was altijd nieuwschierig en vrog dan ook vaak of ik al haartjes op mijn Hoi ik ben een knul van Ik heb nog een zus van Ik ben de jongste van de 2 kinderen die mijn moeder heeft. Mijn moeder is in tegenstelling tot alle andere verhalen die je hier leest nog gelukkig getrouwd. Mijn zus woont nu alweer een paar jaar same Ik ga jullie een verhaal vertellen, het verhaal dat uitlegt hoe ik aan een baby kom op jarige leeftijd. Maar eerst zal ik me even voorstellen: Ik heb donker blond lang haar, held Jasmijn was 14 jaar toen ze een zomerbaantje kreeg bij haar tante op de tennisclub.

Haar moeder had haar aangemoedigd om niet thuis te gaan zitten niets doen en had gezegd dat haar tante, Marleen, wel een extra hulpje kon gebruiken in het clubhuis van de Hoi, Ik ben Robin, en ik ben nu 20 jaar.

Destijds was ik 11 jaar toen mijn ouders omkwamen bij een auto-ongeluk en de voogdij over mij werd toegewezen aan mijn tante Lies, de jarige zus van mijn moeder, het enige nog in leven zijnde familielid dat mij Esther en Hans hadden al ruim een jaar verkering. Het was voor hun beiden de eerste relatie geweest die ze aangingen en het klikte eigenlijk gelijk toen ze elkaar ontmoetten op een schoolfeest.

Esther was toen 16 jaar en zat in de vierde klas van het VWO. De assistentes waren al aan het opruimen toen Samira zich meldde, een uur te laat. Samira was een Het was een warme zomerdag ergens in juni. We hadden het rijk alleen en we zouden alleen maar leuke dingen gaan doen. Ik ben Fabio, 18 jaar, een niet onknappe jongen, 1m78 en daar kwam waarschijnlijk nog iets bij , stoer gebouwd, ik had al de baardgroei van een volwassene en ik vond het wel tof om een sikje en snor te laten staan net als Orlando Bloom in Pirates of the Ik kwam naar huis en omhelsde mijn moeder.

Ze pakte mijn stevig vast en mijn pik kwam tegen haar zachte dijen aan. Ik kreeg een harde pik. Mijn moeder merkte dat en het past eigenlijk niet in onze turkse cultuur en geloof. Ze zei wat is dat.

Ik ben een jongen van 19 jaar en woon samen met mijn ouders. Mijn vader van 54 jaar en mijn moeder van 52 jaar. Ze zien er allebei nog goed uit. Mijn moeder met name is eigen Al heel lang heb ik panty's van mijn zus gedragen.

Meestal bruine 20 den panty's, als ook haar earobic maillots en andere dans tenus. Wij hadden thuis een grote zolder. Deze was speciaal ingericht als dansruimte voor mijn getalanteerde zus Maike.

Mama helpt een handje Hoi, ik ben Jeroen, voorbije lente 16 jaar geworden. Momenteel ben ik enkele dagjes ziek thuis, dus heb ik even de tijd om neer te pennen wat me deze zomer allemaal overkwam Ik denk er nog dagelijks aan terug, en hoop het z Het is alweer een jaar of vier geleden dat ik bij mijn tanteSylvia en oom Gerard op vacantie was. Ging altijd tot mijn twaalfde jaar mee ,want zij woonde vlak bij strand,tien minuten met de auto.

Het zijn naturisten en lopen graag in hun blote kont ,dat Hoi ik ben Janine en nu 20 jaar oud. Ik denk er nog alle dagen aan en word dan super geil. Mijn broertje was toen 17 jaar en ik 16 jaar. Ik was erg sexueel actief en vingerde mij ook al en pr Hallo dit verhaal is ongeveer 21 jaar oud en waargebeurt niet iets waar ik direct trots op ben maar het is gebeurt mijn vrouw haar vriendin ik noem haar maar wilma kwam wel eens bij ons thuis niet echt mijn type ze was gescheiden en was wel slank en een Ik ben dertien jaar gescheiden, zesendertig jaar en ik heb een zoon, Bruno, van zeventien uit men huwelijk met Nico, een Antilliaan.

Dat is de reden dat Bruno licht gekleurd is. Ik had mij na mijn werk net achter in de tuin geïnstalleerd met een biertje, toen ze met haar vrolijke koppie boven de hoge schutting uitkwam.

Ik wist dat ze ergens op moest staan om boven mijn schutting uit te Dit verhaal is allemaal begonnen op een warme zomerdag in april. Mijn oom is een echte motor fan en mijn tante een beetje kunstzinnig typ met een lekkere dik kont en cup B. Ik vond al een tijdje heel geil! Terwijl ze toch al rond de 50 was. IK ben Harm en ben net 18 jaar geworden.

Nu hebben wij naast op de galerij een turks stel gekregen. Ze wonen er al een paar jaar en ik heb haar nog nooit zonder hoofddoek gezien. Als ze met zijn tween zijn zeggen ze niks ,maar als zij alleen was dan Ik had er al vaak met Ellen , mijn vrouw, er over gehad dat een trio mij best leuk leek. Waarom, vroeg zij dan vaak,nou het lijkt mij heerlijk om te zien hoe jij verwend wordt door een ander en wij kunnen je samen verwennen.

Ik heb aan één lul genoeg,zei ze De kinderen fietsen altijd met elkaar naar school, en ga zo maar door. Mijn zusje heeft ook zo'n fiets groepje, alleen zij gaat al naar de middelbare school. Bij ons in de straat woont e Ik ben een jongen van 19 jaar. En ik heb seks gehad met mijn buurjongen.

Vandaar dat ik dus ook anoniem wil blijven Het gebeurde in de meivakantie. Ik was vrij van school, en had het rijk 14 dagen voor me alleen. Hij was ook vrij van school Ik was bezig mijnhuiswerk te maken,maar dat lukte niet zo best. Ik had er mijn gedachten niet bij want ik had mijnvader die middag gezien terwijl hij zich aan het aftrekken was. Ik was wat eerder thuis gekomen en toen ik de kamer binnen kwam zat hij een por Ik ken me schoonzus Paula al bijna 25 jaar maar sinds afgelopen zomer ben ik anders naar haar gaan kijken.

Het was in juli van afgelopen zomer wij gingen met ze vijven op vakantie haar man en haar zoon en ik met me vrouw. Ik had toen al wel wat gevoel Ik ben Arnold en ben 16 jaar net geworden.

In mijn vacantie ga ik altijd naar mijn oom en tante toe ,die wonen vlak bij de zee. Het was warm weer en tante had met oom Fred afgesproken dat we naar het naakt strand zouden gaan ,waar ze altijd liggen. Het is zeer uitzonderlijk dat in een voetbalploeg van jarigen nog een meisje meespeelt, maar bij ons is dat het geval. Nathalie speelt al jaren in onze ploeg en anders komen we simpelweg spelers te kort.

Hoewel ze daarmee soms getreiterd wordt, is het Ik trainde al jaren bij een sportschool in de buurt maar ondertussen had ik zelf ook al een behoorlijk colectie aan trainings apparatuur bij elkaar gespaard en ik begon thuis uit mijn jas te groeien. Mijn vader had gelukkig ruimte zat en omdat hij gestopt Maar terug naar Laura, Laura is een slank meisje bruin Op het zwembad Ik was net 18 geworden ik was op weg naar het zwembad.

Op de fiets dacht ik nog even terug naar die morgen waarop ik me drie keer had afgetrokken. Ik had geen vriendin, was nog maagd en dacht ieder moment van de dag aan seks. Ik kwam bij he Hoihoi, ben Annelies, ben 17, bijna 18 en trotse moeder van een meisje van 10 maanden.

Zij is van me broer en mij. Zij zorgde er voor dat me broer en ik gingen neuken. We doen vaak een triootje. En mama en ik genieten ook erg van el Ik kan mij voorstellen dat een aantal van jullie het volgende verhaal liever niet willen lezen. Althans, doen alsof je het niet wilt lezen in verband met grove anale sex Het gaat over mijn vriendin en haar moeder. Nou zal ik jullie niet alles vertel Ik ben Patrick en ben 16 jaar.

Ik ben het enige kind van moeder Ankie 44 en van vader Peter Ik mag dan wel enig kind zijn thuis maar ben echt geen v Ik was geslaagd voor mijn Mulo diploma en probeerde met wat sollicitatie brieven aan de bak te komen, maar kreeg de ene na de andere afwijzing, om moedeloos te worden. Ik zat maar thuis te niksen en geen geld op zak.

Op een gegeven og Als 16 jarige heb je natuurlijk allang de meisjes van je leeftijd ontdekt. Nee ik val lievere op oudere vrouwen, voor al de vrouwen die z Ongeveer twaalf was ik en ik zat in de zesde klas van de lagere school, toen ik begon met me af te trekken. Hoe ik het ontdekte weet ik niet meer. Wel dat ik het ontzettend lekker vond en het zo vaak als maar kon deed. Als ik m'n lul niet gewoon te voorsc Al heel vroeg liet ik me met jongens in.

Nog maar net elf jaar was ik toen ik me al hartstochtelijk liet zoenen door jongens, die daar zin in hadden. En als je zo vroeg bezig bent blijft 't natuurlijk niet bij zoenen. Al gauw voelde ik handen over mijn sn Het was een warme zomerdag. Ik zat in de tuin wat te lezen toen ik plotseling de deurbel hoorde. Mij afvragend wie het zou kunnen zijn liep ik naar binnen en opende de voordeur.

Het was Marieke, het meisje van de overkant. Ze was een jaar of 18 en had blo Ik ben nog erg sexueel actief en wil het liefst alle dagen geneukt worden Het is zo,n jaar of twintig dat ik mij eens door een hond had laten likken ,maar verder niets. Nu dat ik al zo lang weduwe bent denk ik daar steeds Hallo, ik ben Nikki, een slanke blonde 33 jarige getrouwde vrouw, getrouwd met Tim 37 slank, blond en 1. We hebben het goed voor en met elkaar Met je schoonmoeder op vakantie naar Duitsland Enkele weken geleden ben ik bij toeval met mijn lieve schoonmoeder op vakantie gegaan.

Deze is nu 56 jaar en is een leuke vlotte vrouw. Best wel groot en slank. Ze is al enkele jaren alleenstaand en al die ti Hoi, ik ben Nicky en ik ben 16 jaar en mijn verhaal speelt zich af in het 2e jaar op het voortgezet onderwijs. De zomervakantie was helaas net afgelopen, dus je zou denken uit met de pret. Maar nee hoor, want in de 2e schoolweek gingen we met de klas op k Dit is mijn verhaal over hoe ik als burgerlijk mannetje die niet wist wat beffen was leerde om geil te worden van een spuitende kut en veel meer.

Dit echt gebeurd verhaal, het heet de moestuin omdat het daar begonnen is, tsja wat is Hallo ik ben Tom 16j en dit is het verhaal van mij en men geile stiefmoeder. Men ouders zijn al een tijdje gescheiden en ik ben om de 2 weken bij mijn pa en stiefmoeder. Ik heb ook nog 2 stiefbroers maar dat doet er niet toe. Judith kreunde luid terwijl ze haar onderlichaam omhoog wierp.

Genotsgolven schoten door haar jonge lichaam en stuwden haar onverbiddelijk naar een hevig orgasme. Ze trok haar benen op en klemde het hoofd van haar één jaar oudere zus tussen haar dijen. Ik ben een jongen van Mijn kennissen, vrijwel familie, doen aan een vrije opvoeding.

Wat dit precies betekent leerde ik kennen toen ik meer bij hun over de vloer kwam. Zij zijn nudist en zij hebben een dochter Carmen van 16, bijna Dit avontuur begon allemaal op een zondagmorgen, midden in de zomervakantie.

Mijn ouders waren ’s ochtends vroeg, met mijn oom en tante een weekje op vakantie gegaan. Mijn twee nichtjes en ik bleven de hele week alleen thuis. Ik hoor de deur dichtslaan Alleen met de dochter van mijn vriendin Na een lange lange tijd vrijgezel te zijn geweest kwam ik eindelijk de ware tegen. Maria kwam zelf net uit een mislukt huwelijk van waaruit ze twee kinderen had gekregen.

Ofschoon ik bijna 50 ben en Maria bijna Ik ben Gijsbert, vader van Loesje en Mandy een tweeling van nu 17 jaar oud. Loes en Mandy worden al echte vrouwtjes. Hun tieten zijn enorm groot net zoals die van hun moeder en ze hebben geile kontjes. Ik begluur ze al jaren als ze in bad gaan en soms ook Mijn ouders gingen een weekend weg en ik bleef met mijn zus alleen thuis.

Zij is achtien jaar en ik negentien. Wij hebben altijd veel met elkaar opgetrokken en ik geilede best op haar. Toen haar lichaam vrouwelijke vormen kreeg lag ik mij vaak 's avonds af t Hoi, ik zal me even voorstellen. Ik ben Jeroen en ben 18 jaar oud.

Ik ben best wel knap, maar durf nooit echt naar een meisje te stappen. Verder ben ik al meer dan een jaar zonder meisje en was een week geleden nog maagd. Een week geleden was ik een paar Het was een hete zomerdag en ik had net één week zomervakantie en het was de eerste dag van een lange leuke week alleen thuis. Mijn ouders waren met wat vrienden een weekje weg en ze vonden mij oud genoeg om alleen thuis te blijven.

Omdat het zo heet was Ik zat heerlijk in de tuin van het zonnetje te genieten. Er waren twee lessen uitgevallen,had een pilsje gepakt en zat wat te lezen. Mijn moeder was nog niet thuis maar zou zo wel van de tennisbaan komen. Zij was verbaasd dat ik er al was,ze kwam naar mij Dit gebeurde toen ik net 16 was en is echt gebeurd.

Ik deed een beetje aan sexting met een vriendin van mij die bi was en omdat ze ook een meisje was zat ik daar niet echt mee. Mijn oom die net gescheiden was, mijn neef en mijn familie waren die zater M'n zusje maakte zelf een einde aan de onzekerheid. Ze richtte ineens haar hoofdje op. Terwijl haar lange blonde haren als een waterval over haar schouders omlaag vielen keek Els me aan van over haar schouder.

Vorige week, was mijn moeder sinds lange tijd met een vriendin weer eens naar een bar geweest en ze kwam s'avonds om een uur of alleen 12 thuis zoals gewoonlijk. Mijn moeder is namelijk al sinds dat ik jong ben gescheiden van mijn vader. Danielle ging naar boven en liep mijn kamer in. De vorige avond had ik me liggen aftrekken in bed en was daarna meteen in slaap gevallen.

Dit met het gevolg dat ik nog naakt en met overal sli Omdat hij weinig rookte en dronk en veel aan sport deed had hij een atletisch lichaam, en hij kleedde zich voortreffelijk. Er waren dan ook genoeg vrouwen die een Dit is nu 5 jaar terug en ik vond het tijd dat ik het eens ging vertellen omdat het tog een last was. Ik houd van meisjes met kleine tietjes en dat is 1 van de redenen dat ik met al mijn nichtjes heb liggen neuken totdat ze grote tieten kregen met uitzon Ik ben karel en al twee jaar met lia getrouwd.

Haar moeder is een pracht wijf in het doen en laten. Ik houd veel van ze. Maat laatst gebeurde er iets dat mij erg geil maakte.

Ik heb nooit het idee gehad om haar te neuken ,maar ze plaagde mij zo d Mijn moeder ging drie maand op reis. Naar lang aandringen van mijn vader ging zij op familiebezoek in Australië en omdat wij daar aardig wat familie hebben zitten besloot ze er gelijk maar drie maand naar toe te gaan. Wij beloofden goed voor elkaar te zorge Dochter moet seks examen doen. Esmee en Hans, zijn een tweeling en over een paar weken worden ze achttien jaar.

Hans heeft al een vriendinnetje en heeft met Ellen al seks ervaring, hij heeft zijn vriendinnetje al meerdere keren geneukt in al haar ga Wij Zijn Reeds 40 jaar getrouwd en hebben een herders hond waar we veel van houden,het beest is nu 8 jaar oud en heel erg vertrouwd met mij,van begin af aan als puppie was hij al heel aanhankelijk aan mij,hij groeide al snel op naar volwassenheid en als h Het valt voor een vrouw met grote seksuele behoeften zoals ik niet mee om zich te plooien in de dagelijkse tred van het huishouden.

Huisje, boompje, beestje is mooi, maar na drie jaar huwelijk en een bevalling achter de rug werden er minder bomen opgezet Hoi, ik ben 16 jaar en vertel jullie nu wat ik op een avond heb beleefd met mijn zus Ik zat in mijn kamer huiswerk te maken toen zij opeens binnen kwam. Ik vroeg wat ze wou en zij zocht naar een woordenboek.

Ze gelijk duikte in mijn boekenkast, toen Na een gymles stonden een aantal jongens altijd met hun pik te spelen ik zelf deed daar niet aan mee. Maar op een dag vroegen ze of ze mijn pik stijf mochten zien omdat ik als enige jongen al schaamhaar Ik wil mijn verhaal ook eens een keer kwijt,ik heb het alleen verteld aan een paar vriendinnen en zij geileden er ook lekker op. Ik kom uit een gezin waar gezamelijke sex net zo normaal was als eten en drinken,dus wij deden het met elkaar.

Je moest wel acht Hallo; Ik zat de diverse verhalen te lezen en besloot daarom om mijn eigen ervaring hier bij te zetten. Even over mezelf, ik ben 24 jaar woon sinds kort op mezelf en kom uit een gezin met 4 kinderen waarvan ikzelf er een ben.

Dit wil dus zeggen dat ik 3 z Sex met preutse schoonmoeder Een waargebeurt verhaal wat mij overkwam in de zomer van




indo slet meisje voor karweitje

Storm in de stad. Toen ik de deur uitging, werd me ­gevraagd of ik niet door straten met bomen wilde lopen en of ik niet beter een vergiet op kon zetten. Eenmaal op straat bleek het inderdaad stevig te waaien. Wat wind mee had, zeilde over de weg, en wind tegen had een kop als een brulboei. Wat er helemaal niets mee te maken heeft, maar wel illustreert hoe je iemand totaal kunt vergeten, terwijl Netty Rosenfeld toch een van de aardigste mensen was, die ik gekend heb.

Haar man had een tijdje een verhouding met de actrice Christel Adelaar, die in Pipo de Clown de rol van zijn vrouw speelde. En toen die een keer bij haar op de stoep stond, riep Netty naar haar man: Trams reden niet meer in het ­kader van de storm en fietsen was me te link. Ik bleef dus in eigen buurt. Toen ik bij Martyrium een krant kocht, zei mevrouw Martyrium: Ik bezorgde toen de krant op de Plesmanlaan en omgeving.

Op een pleintje in het hart van de storm had ik mijn fiets met de Parooltassen tegen een lantaarnpaal gezet toen de fiets kantelde en mijn laatste honderd kranten in een windhoos terecht kwamen. Daar ben ik toen gaan aanbellen om ze terug te vragen.

Veel niet-abonnees bleken erg aan hun krant gehecht. Bij Opsmuk, de Indianentooienwinkel van Saar en Peet in de Roelof Hartstraat die komende zomer helaas gaat sluiten, hadden we het, wegens omstandigheden, over begrafenisondernemers.

Want hij had nogal eens last van wanbetalers. Peet was op school toen hij over de dood van zijn groot­vader vernam en nam meteen een taxi naar Zaandam. Zondagmorgen vroeg hadden we de afspraak met de ­begrafenisman. Hij droeg een zwart pak en een hoed en toen hij binnenkwam, zag ik meteen dat hij een kater had. En niet een beetje, nee, een onvervalste driesterrenkater, een klasse-exemplaar, neem dat van mij aan, want ik heb er verstand van. Ik heb katers gehad, dat wil je niet weten.

In de binnentuin waar wij op uit kijken, was het een drukte van belang. Ik zat aan tafel en schreef een brief aan een vriendin die ik heb leren kennen in de zomer van De vakantieliefde van vorig jaar, voor wie ik naar Canet-Plage gekomen was, was voorbij en ik was in mijn dooie eentje naar het strand gegaan. Nadat ik mijn handdoek in het zand had gelegd, zag ik dat er een eindje verderop onder een grote parasol drie meisjes zaten.

Eentje in een blauw badpak, eentje met een zwarte strooien hoed op en een met hagelwitte tanden. Wat een leuke meisjes, dacht ik, maar zij zaten daar en ik stond hier en hoe ik hier in daar moest veranderen, wist ik niet. Daarom liep ik naar zee en dook in de golven. Toen ik weer opgedoken was en naar mijn handdoek liep, was hij verdwenen. Het was het meisje in het blauwe badpak dat met mijn handdoek naar mij zwaaide als met een zakdoek naar een vertrekkend schip.

In mijn jaarlijkse brief aan haar haalde ik herinneringen op aan haar vader, die Gauloises rookte in maispapier, aan de pingpongtafel in de tuin voor hun huis aan zee, aan Capri, de hond en aan de ­Canigou natuurlijk, die altijd toekeek. Toen de brief in zijn enveloppe zat en ik die wilde adresseren, kon ik het adres niet vinden. Maar plotseling schoot me de agenda uit te binnen die ik altijd bewaard heb, en daar stond het, in mijn jongenshandschrift, Hortensiastraat De Leidsestraat was vroeger een sjieke winkelstraat met deftige herenmodezaken, boekenwinkels, theesalons, een tapijtenhandel, een platenzaak waar je op maandagmorgen moeders in de rij kon zien staan om voor hun zonen een kaartje te kopen voor het nachtconcert van Gerry Mulligan, juweliers, diverse schoenenwinkels, restaurant Bali en twee delicatessenwinkels.

Als ik op zaterdagmiddag door de Leidsestraat liep, dacht ik altijd dat er van alles ging gebeuren, maar er gebeurde nooit niks. Bij de sigarenwinkel vlak voorbij het KLM gebouw kocht ik een pakje sigaretten.

Als je ja zei, sneed hij met een pennenmesje het pakje open en tikte ­tegen de onderkant tot de sigaret naar buiten kwam, die ik tussen mijn lippen nam om me vervolgens voorover te buigen naar het gasvlammetje dat brandde op de toonbank. Als ik met de tram door de Leidsestraat rijd, kijk ik naar het verleden, maar ik zie het niet, behalve het korte ogenblik dat ik in de etalage van Eichholtz het Drostemannetje zie staan.

Toen mijn moeder haar blikjes Delmonte nog bij Eichholtz kocht, reden we een keer over een bergpas in Zwitserland, de Gotthard of de Brenner of zoiets. Ik lachte en ze lachten terug, ik zwaaide en zij zwaaiden terug.

Toen ik door de draaideur naar binnenging, bedacht ik dat ik het pasje dat toegang geeft tot de studieruimte vergeten was. Ik meldde me dus bij de balie. Alles was spannend dat jaar en alles mocht, samen met een vriendje schrift na schrift vol tekenen met eitjes die uit een paaseierenfabriek kwamen bijvoorbeeld, of een boek van huis meebrengen en daar tijdens de leesles in lezen. Wat niet mocht, was opscheppen.

Ik had een vriendje waar ze thuis een poes hadden die op de wc ging. Dat vertelde hij een keer, maar mevrouw Besier was het daar niet mee eens, dat vond ze een vorm van opschepperij. Ik denk daar nog vaak aan. Ze was al dik in de tachtig toen ik haar een keer aan de telefoon kreeg.

Ik weet wat ze ervan had gevonden, dat ik dit nu opgeschreven heb. Zoals ik af en toe doe, zat ik De reis om de wereld in 80 dagen te lezen. Zoals altijd ging Phileas Fogg zijn beroemde weddenschap aan, waarna hij zich ­samen met zijn kersverse bediende Passepartout naar Charing-Cross Station spoedt.

Zoals altijd geeft Fogg de twintig guineas die hij zojuist aan de whisttafel heeft gewonnen aan een behoeftige waarop hij samen met Passepartout naar de wachtkamer gaat.

En daar lezen we: Ik voel wel eens heimwee naar het gasvlammetje op de toonbank van de sigarenwinkel of naar het geluid van een tennisbal geslagen door een houten racket, maar bovenal heb ik heimwee naar de steile wand, naar het geluid van de motoren die je op de kermis al van verre hoorde, naar de mannen op de motoren die eerst een voorzichtig rondje reden en dan, als ze iets harder gingen, hun motor tegen de steile wand op stuurden, steeds sneller en steeds hoger, tot ze vlak onder de rand ­reden en je ze zo zou kunnen aanraken.

Met losse handen reden ze hun rondjes, achterstevoren op hun motoren gezeten, met gevaar voor eigen leven, onverzekerd bovendien. Want dat werd er aan het slot van de voorstelling altijd bij ­gezegd, waarna het muntjes ­regende in de piste.

Op ons viermaandelijkse kopje thee, in Wildschut deze keer, dronken we koffie verkeerd en cappuccino, een en ander ­gebracht door een vermakelijk meisje dat ons toen we heel erg te lachen zaten, kwam vertellen dat ze iets in onze thee had gedaan. Mijn vriend is van mijn leeftijd, maar dan iets ouder en ons theedrinken eindigt altijd met de ­mededeling dat hij het qua fietsen nu echt iets rustiger aan gaat doen. Aan het begin van het gesprek heeft hij dan verteld dat hij tijdens een tocht om het IJsselmeer ter hoogte van Stavoren met een snelheid van 70 in het uur een stevige smak heeft gemaakt.

Stavoren lag deze keer in Amsterdam-Noord, in een bos bij het Noordhollands kanaal. Mijn vriend is blij dat hij nog dingen doet waardoor je in het ziekenhuis kan belanden, dus eigenlijk was dat ribbetje een tegenvaller.

We kregen het over straatnamen. Was ik al eens in de Internetstraat geweest, of op de Disketteweg? Kende ik het Orgeldraaierspad, en hoe was ik met de Snelfietsweg? Maar soms was ze zo ongeduldig dat ze tot toverspreuken overging om het huis een handje te helpen.

Ze heeft het me nooit verteld, maar ik geloof dat ze erin geloofde. Ik zou het ook graag doen, maar ik heb zoveel spullen om me heen verzameld, dat zelfs Sint Antonius er geen wijs uit weet. Maar wat het huis verliest, brengt het huis terug, soms zelfs dingen waarvan je niet wist dat je ze had. Gisteren was het een boekje van Siegfried van Praag met de titel De Eeuwige Plantage, zijn in geschreven herinneringen aan de Plantage waar hij zijn jeugd doorbracht. Hij vertelt daarin, nooit geweten, dat de Plantage aan het einde van de negentiende eeuw een buurt was van kroegen en bordelen.

In de tijd dat we in de Bosboom Toussaintstraat woonden, ging ik op werkdagen om kwart voor negen de deur uit om naar mijn werk te gaan. Nadat ik de eindeloze trap was afgedaald, liep ik de straat in, waarna ik de Alberdingk Thijmstraat kon nemen om dan de Van Lennepkade af te lopen. Ik kon ook de De Genestetstraat ­nemen om vervolgens dezelfde kade af te lopen. De derde mogelijkheid was helemaal doorlopen naar het einde van de straat en dan meteen de Nassaukade op.

Onderweg groette ik kapper Cor, die al vrolijk te knippen stond, zwaaide ik naar de bereden polities die mij koutend tegemoet kwamen en maakte ik vaak een praatje met Martin Bril, die er altijd vroeg bij was.

Het was een plezierig wandelingetje naar bus Op een gegeven ogenblik begon het me op te vallen dat ik vaak een zwangere vrouw zag, dat ik steeds vaker een zwangere vrouw zag en dat het verdomme wel leek of alle vrouwen zwanger waren.

Bleek dat er in de De Genestetstraat een geboortecentrum was neergestreken. Wanneer ik mijn huidige behuizing verlaat, zie ik mensen met wandelstokken en mensen op krukken, achter rollators en in rolstoelen.

Het zal, denk ik, iets te maken hebben met Medisch Centrum Roelof Hart dat, een paar jaar geleden alweer, het postkantoor heeft overgenomen. Mij hebben ze niet meer. Zie ik overal trambestuurders met hun conducteurs, dan veronderstel ik een remise, zie ik allemaal koksmutsen een koksschool, maar wat te denken van allemaal aluminium kokertjes als patronen op de stoep en in de goot? Op het kleine stukje Olympiaplein achter het Van Heutszmonument telde ik er maar liefst dertien.

Inmiddels ben ik er achter. Middelbare school in de buurt. Op weg naar zomaar een wandelingetje hield ik even halt voor café De Zeepost op de hoek Prins Hendrikkade-Oudezijds Kolk en bekeek de schitterende krulletters op de ruit. Dat weet u zo niet, maar de broer van mijn grootvaders zuster was de eerste krulletterschilder van Amsterdam en deze letters zijn nog van zijn hand. Uit meen ik. Het al even fraaie zeilbootje in de vensterbank is gemaakt door zijn tante die bekend stond als Schele Greet.

Bij de Oude Kerk liep ik de steeg met de kinderhoofdjes in die Oudekerksplein heet en waar lang geleden een kolenwinkel zat die in zijn etalage een enorm brok steenkool ­exposeerde.

Even later stond ik voor de Dolle Begijnensteeg. Volgens de overlevering was het in deze steeg dat wij, een stel kinderen uit de zesde klas van Erasmusschool onder wie Joke Vlietman en Hans van Bronkhorst, een emmer water over ons heen kregen toen we door de kier in het gordijn van een peeskamertje naar binnen stonden te loeren. Eerder die middag waren we op het Rembrandtplein naar het Waterorgel geweest, een nu vergeten attractie, waarbij een orgel als het bespeeld werd in zijn pijpen gekleurd water omhoog stuwde, een symfonie van kleur en muziek zal ik maar zeggen.

En daarna dus hup naar de dolle begijnen. Met Marcel van antiquariaat Feniks had ik het over de raadselachtige prijzen die je tegenwoordig betaalt voor de boeken van Hanny Michaelis. Haar dichtbundels die allemaal van voor zijn, kan je overal kopen, en voor een symbolisch bedrag. Maar Verst verleden waarin ze over haar jeugd verhaalt, is vrijwel onvindbaar en als je het vindt onverwacht duur. De vrouw ­begon te lachen en ging er meteen weer vandoor.

Als je met haar in de auto zit en je zegt dat we rechts af moeten, gaat ze ongezien naar links, en omgekeerd. Maar het gekke is dat je de boel niet recht kunt trekken door alles om te draaien. Om de een of andere reden gaat ze dan wel rechtsaf. Marcel dacht een tijdje na en zei toen dat hij het gevoel had in een sketch van Walden en Muyselaar te zijn beland. Na een lange wandeling door de stad waren we hier toen neergestreken om op een belangrijk telefoontje te wachten aangaande dochter en klein grut, dat zich tijdens onze wandeling leek aan te kondigen in de vorm van een veelkleurige bal, gevonden in de Reestraat.

Als het goed is, is de bal nog ergens. Als we zitten en een andere besteld hebben, wijst mijn geliefde me op de telefoon aan de muur achter ons. Het is een ouderwetse cafételefoon. Je kon er mee bellen, maar niet gebeld worden. Zou hij het nog doen? Toen onze kleindochter een jaar of drie was, waren er nog telefooncellen in de stad. Als ze op de Elandsgracht de cel tegenover het hoofdbureau van politie in de ­gaten kreeg, moest ze altijd nodig met oma in Parijs bellen.

Wat na het inwerpen van de denkbeeldige muntjes altijd prima lukte. Na haar gesprek liepen we de Oude Kinkerbrug over de Singelgracht op waar we inmiddels verzamelde takken in het water gooiden om te kijken of ze aan de andere kant van de brug weer tevoorschijn kwamen.

Tien jaar geleden ­alweer? Toen onze portie calamares zich bij het bier en de wijn had ­gevoegd, kwam er een zwarte poes op de bar zitten die de pose aannam van de zwarte poes op het beroemde affiche van cabaret Le Chat Noir. Op het Leidseplein reed de 5 net voor onze neus weg. Een goede reden, leek ons, om een kijkje te nemen bij het opgefriste Américain.

We gingen de heerlijke draaideur door, stapten het café binnen en werden prompt tot staan gebracht door een vrouw die er geen misverstand over liet bestaan dat we in het gedeelte waar je iets kon drinken, niets te drinken zouden krijgen.

Dat de bar open was, hebben we voor kennisgeving aan genomen. Weer thuis zette ik de televisie aan, en meteen weer uit, want daar had je hem weer, De Stem, de geheimzinnige stem die in televisieland de boel aan het overnemen is.

Wij kijken altijd naar Het Journaal, maar dat is verleden tijd, want enkele weken geleden was daar plotseling De Stem. De Stem komt erin als iemand iets zegt in een andere taal dan het Nederlands. Eerst was de stem er alleen in Het Journaal, maar inmiddels doet hij ook series. Helemaal in zijn eentje leest hij alle stemmen voor.

Als je bij het Centraal Station uit de 24 stapt, of uit de 4 of de 26, maakt niet uit, en je loopt in de richting van de hoofdingang dan zie je in de uitbouw van de eerste toren een deur zo groot als een staldeur. Tot voor kort kon je hier vaak een groep Oost-Europese straatmuzikanten treffen die hem vooral op de klarinet stevig wisten te raken.

De mannen op de brug over de Zwanenburgwal naar het Waterlooplein speelden misschien beter, maar het Centraal Station Ensemble had meer pit. Beide groepen zijn verdwenen, de Peruviaanse panfluiters achterna, denk ik. Ik dacht meteen aan kroketten, maar toen ik dichterbij kwam, bleek het om een restauratiebedrijf te gaan.

Er werd weer eens wat hersteld aan het station, een mens kijkt er van op. Maar toen we de hoek om ­waren en door de enorme ruit die achter de staldeuren blijkt schuil te gaan naar binnen keken, bleef ik in stille verbazing staan. Wat ik zag was een prachtig houten plafond, dat was afgezet met vrolijke schilderijen van engeltjes of cherubijnen, het verschil is me nooit helemaal duidelijk geworden.

Iets wat ik graag eens zien zou willen. Bij banketbakker Arnold Cornelis in de Van Baerlestraat stond om te proeven een lekkernij op de toonbank waarvan ik me de naam niet herinnerde, maar die ik herkende en waarvan ik me de smaak meende te herinneren. Toen ik een hapje had genomen, wist ik dat ik me niet vergistte. Waar mijn moeder kaasvlinders kocht, weet ik niet meer, maar ze kocht ze op de zaterdagse expeditie die begon bij het Hammenhuis in de Sint ­Luciensteeg en die mijn vader en haar vervolgens naar een slager in de Jordaan voerde voor leverworst, naar een taartjeswinkel in de Maasstraat voor een bepaald soort droge gebakjes en dan nog ergens heen voor rauwe Gelderse.

De gedachte dat je bij een winkel meer dan een lekkernij zou kunnen kopen, hield mijn moeder voor ketterij. Die moesten door de velg gestoken worden en vastgeschroefd. De schemering is nog niet begonnen, maar er hangt een haast ­onzichtbare nevel ­boven de Zoutkeetsgracht die de schemering lijkt aan te kondigen. De gracht ligt er prachtig bij, stil en onaangedaan, het IJ nabij maar veraf tegelijk. Achter een groot raam staat een vrouw iets aan de lade uit een ladenkast te poetsen.

Haar werkplaats is in­gericht als een timmerbedrijf, maar ik denk dat ze zich meer met restauratie bezighoudt dan met timmeren. In haar vensterbank staat een houten vrachtwagentje, zo hartverscheurend mooi dat ik mijn neus tegen het venster druk als was ik Kruimeltje voor de etalage van de banketbakker.

Als de timmervrouw opkijkt, zwaai ik naar haar, waarop ze ­terugzwaait, mensen die ge-zwaaid worden, zwaaien altijd ­terug. Maar nee, dat weet ik niet. Aan de overkant van het water ligt een zeilschip, waarvan mast en fokkenstag met lichtjes zijn versierd.

In de huizen branden kaarsendakjes en kerstbomen, in het donker is overal licht. We gaan ­onder het spoor door, steken de Haarlemmerstraat over en lopen richting Noordermarkt als we bij café Papeneiland langs een grote kerststal komen.

Jezus en Maria, os en ezel, de Wijzen uit het Oosten, het hele spul, achter glas, aan de Prinsengracht, met de Westertoren in de verte. Hoewel het dooide, was het spiegelglad op straat. Je kon het zien, want niemand liep ­gewoon door de bagger die even eerder nog sneeuw was geweest, iedereen tilde zijn voeten op. Ondanks de dooi was het koud. Niet zo koud dat de stratenmakers hun werk mee naar huis namen, maar de verhuizer die op het ­Museumplein in zijn verhuis­wagen tussen de meubelen stond, liet weten dat hij met dit weer toch liever op het strand zat.

Het Passage Kwartet in de passage onder het Rijks speelde, zoals gewoonlijk, de Lente van Vivaldi en behalve een accordeon klonk nu ook de schuiftrompet. In het Concertgebouw zouden ze deze bezetting ook eens moeten proberen.

Achter de ruit die de hal van het museum toont, stonden vijftien kinderen met kwasten gewapend achter een schildersezel in een halve cirkel om een model heen, dat op een stoel op een ­verhoginkje zat. Ze zag er uit als Jacoba van Beieren lustte geen ­eieren. Tussen de andere toeschouwers ontwaarde ik de man die zich indertijd bezig hield met het bestuderen van het bazenprobleem.

Wat wilde zeggen, dat hij in ieder café vroeg wie hier de baas was, waarna er in vele gevallen verschrikkelijke vechtpartijen losbarstten met vliegende barkrukken en veel brekend glaswerk. Een en ander uiteraard tot grote vreugde van de aanwezigen. Nadat ik hem in café de Ster had voorgesteld aan Karel van het Reve, vroeg Karel mij wat hij deed. Waarop ik zei dat hij het bazen­probleem bestudeerde. Alies uit Roelofsarendsveen die het onder het knippen vaak zo gezellig met mij praat, blijkt ­helemaal niet uit Roelofsarendveen te komen, maar uit Boekelo.

Of was het Dwingeloo, daar wil ik van af wezen, maar in ieder geval vertelde ze mij hoe een week eerder een bejaard echtpaar zomaar twee fietsen die voor de winkelruit stonden omver had gelopen.

Ze stonden ernaar te kijken alsof ze bij Madame Tussauds stonden, echt van die museumpoetsers. Mooi woord hè, het schoot er zo maar uit. Dat heb ik wel vaker, dat ik ineens een nieuw woord verzin. En dat woord blijf ik dan gebruiken, want ik wil in de Dikke Van Dale. Dat is het enige wat ik op mijn bucketlist heb staan. Hij deed iedere dag een bladzij.

Bucketlijsten bestonden toen nog niet, maar de postbode wilde in Tel uit je winst van Theo Eerdmans, een quiz waar je duizend gulden winnen kon. Om de zaak te vergemakkelijken had hij de vragen die hem gesteld moesten worden, alsmede de antwoorden, alvast aan Eerdmans opgestuurd. De postbode kwam vaak op kicksen naar de kroeg, want dat was zijn tweede grote ambitie, profvoetballer worden bij Santos. Maar dan moest hij wel trainen, vond Marie die hem daarom regelmatig veertig rondjes om het biljart liet rennen.

Als ik mijn ogen sluit, hoor ik nog het geluid van zijn noppen op de granieten vloer. Tien dagen voor kerstmis kocht mijn moeder op de Bos en Lommer een piepklein kerstboompje dat ze thuis optuigde met echte kaarsje die iedere avond even branden mochten. Echte kaarsjes was veel mooier, maar toch ging ik altijd naar de kerstboom van tante Corrie kijken met zijn gekleurde lichtjes, zijn engelenhaar en zijn kerstballen in alle kleuren.

Bovendien brandde bij tante Corrie de kachel. Als ons boompje stond, gingen we naar de bloemenmarkt op het Singel voor de jaarlijkse kerstbomenmarkt. Mijn ouders waren unaniem van mening dat de ­bomen daar veel te groot waren, maar dat ze mooi waren en heerlijk roken, daarover waren we het eens. Het ritueel duurde totdat ik ik liever de kerstbomenversiering in het café ging inspecteren, waarbij de versiering bij Emmelot op de hoek van Lange Niezel en Oudezijds Voor altijd als winnaar uit de bus kwam.

Piet had twee hele dagen nodig om de takken op te hangen, en weghalen was zoveel werk dat het vaak tot Pasen duurde. Op de bloemenmarkt verkopen ze houten tulpen en in cafés kom ik niet meer, om deze tijd van het jaar ga ik naar de binnentuin tussen de Roelof Hart en Gerard Terborgh.

De helleborus staat in bloei, maar ik kom voor de grote magnolia en zijn knoppen die opzwellen aan de kale takken. Terug op straat, zo ter hoogte van de kerstbomenverkoper op het plein, kwam me een vrouw tegemoet die een grote tak magnolia bij zich had en zo voorjaar en toekomst met zich mee voerde. Ik was het café al voorbij toen ik zachtjes neuriënd op mijn schreden terugkeerde en alsnog naar binnen ging.

De jongeman en de jonge vrouw die achter de tap stonden, droegen ­allebei een hagelwit overhemd en aan de bar zat een piepklein meisje voorover op haar ellenbogen ­geleund. Nadat ik een kruk had bezet, keek ik nog eens goed, maar het was inderdaad een meisje. Een jaar of 5 zo te zien. Ze had een tekenschrift binnen handbereik en naast haar stond een van roze ballonnen gevouwen hondje.

Ik bestelde een jonkie, waarna de jongeman in het witte overhemd een kelkje voor me neerzette en dat vol schonk, maar zonder kop erop, zoals ik merkte toen ik me voorover boog om het de Roomse borrel behandeling te geven.

Zijn collega was inmiddels aan de bar gaan zitten met een kom erwtensoep die begeleid werd door twee plakken roggebrood met spek. Aardappelen lust ze niet, maar ze is gek op broccoli, bloemkool, boerenkool, dat soort dingen. Jij bent er wel vaker geweest, maar zij niet. Mooie winkels verdwijnen sneller dan de koeien kalveren. Maar Vlieger zit er nog. Ik word duizelig van geluk als ik binnenkom. Al die laadjes met al dat ­papier met al die namen, awagami ogura, byakka kinsunago, grafica 2,95, ingres 1.

En die heerlijke enveloppen in alle kleuren. Bij het trappetje naar de bovenverdieping waar ze in verf doen, bekijk ik de vitrine met lang geleden door Vlieger uitgegeven boeken en prenten, A is een aapje, De kleine wees, Het kat en muisspel, maar dan moet ik er vandoor.

Geen groter genoegen dan op de smalle stoep te staan terwijl de tram door de straat reed. In de tram was het ritje door de Bakkerstraat al even spectaculair, vooral als het ­moment kwam dat je bocht om ging, want dat kon eigenlijk niet, zodat het ­altijd leek of je zo de Amstel in zou duiken. Uit een koffer verkocht hij kostuums aan boeren en buitenlui en daarbij deed hij het voorkomen dat er een pak bij was, dat hij eigenlijk niet verkopen wilde.

Omdat het anders en beter was dan de andere pakken die hij in zijn koffer had, terwijl ze alle vier precies hetzelfde waren. In de oorlog waren zijn ouders ondergedoken, in Driebergen. Ze werden verraden, maar ontsnapten uit het politiebureau. De rest van de oorlog zaten ze in een gat in de grond in een bos in de omgeving. Ik vraag me vaak af wie die verraders waren.

Die hadden het, zoals we in de boeken van hun kinderen kunnen lezen, juist druk met het redden van ­Joden. Maar wie dan wel? Ik geloof niet dat ik ooit een interview heb gelezen met iemand die vertelt hoe in de oorlog bij de ­buren ondergedoken Joden heeft aangegeven. Daarom hadden ze een primus, koffie en een doos suikerklontjes bij zich. Dat waren dan de suikerklontjes. Daar stonden drie biljarts. Ik biljartte met een kinderkeu. Meneer de Laat gaf me een Heineken kistje.

Anders kon ik er niet bij. Als Ajax verloor, werd het Hotel de Houten Lepel. Op het strand van Tel Aviv staan vier groen geverfde houten fietsen in vier maten. Het zijn geen echte fietsen, maar je kan er wel op fietsen. Een eindje verderop stond een meisje met haar rug naar de hoge zee een selfie te maken.

De golf die haar schoenen zouden overstromen, zag ze daarom niet aankomen. Ze schrok, maar ze moest ook lachen. Sommige dingen zijn overal en altijd gelijk. Gisteren gingen we met de trein van Tel Aviv naar Akko. Zee en strand reisden mee. Geen mens te zien en af en toe wolken bougainville in vele kleuren. Ze waren geen dag ouder geworden. Tijdens de officiële opening lazerde de directrice van het ­museum van een trapje, sprak Freddy Hollander die alles geregeld had mooie woorden en keek Eberhard van der Laan vanaf een foto toe.

In mijn eigen toespraakje bleek ik zonder dat ik het in de gaten had van het Engels in het ­Nederlands te zijn verdwaald, maar de zaal leek dat niet te deren. Terug in Tel Aviv reden we naar de markthal aan de haven waar we ons in het restaurant boven de kramen met aardappelen en uien aan lekker eten wijdden.

Omdat ik op sjiek moest, moest ik naar Warenhuis het Wespennest voor een paar schoenen, een broek en een overhemd. Een jasje bleek ik gelukkig nog te hebben. Toen we de ingang in het oog kregen met daarachter de kramen met glitterende vrouwen die in geuren doen, wilde ik ervantussen. Maar ik vermande me, drukte de holte van mijn hand als een kapje over neus en mond en haastte mij richting roltrap.

De arm van de cosmetica reikt ver, maar de eerste verdieping hebben ze nog niet overgenomen dus daar kon ik weer ademhalen. Een broek is meestal veel gedoe, maar de tweede broek was raak deze keer. Schoenen hadden ze niet in mijn maat, maar het overhemd was perfect. De verkoopster dropte ons bij de kassa, waar we onder helse muziek aansloten bij een rijtje. Mijn geliefde was aan het afrekenen toen de caissière me vroeg of ze me ergens mee kon helpen.

Ik zei dat ik al geholpen werd. U keek zo kwaad naar ­elkaar. De baleinen uit mijn vaders overhemden waren altijd kwijt, herinnerde ik me. Waar ik ook ben in de stad, altijd vraag ik me af of ik hier wel eens bij iemand in huis ben geweest. Opmerkelijk vaak is dat niet het geval.

In Zuid zijn hele buurten waar ik straat voor straat binnen ben geweest, bij vrienden, vriendinnen, of op feestjes. Zoveel huizen als ik ken in Zuid, zo weinig ken ik er in Oost en ook in het Centrum heb ik niet veel van binnen gezien. Ik overdacht een en ander toen ik op weg was naar een teruggevonden vriend die in de Gasthuismolensteeg bleek te wonen. Het verlengde van de steeg, de Hartenstraat, had me wel eens ontvangen. Voor enkele opmerkelijke dagen en nachten op een kamer boven een snackbar en met uitzicht op een restaurant, waar ik jaren later eens een tongetje ging eten met Jan Cremer.

Toen ik mijn mes in de tong zette, bleek hij niet geheel ontdooid. Een kwartier later werd een nieuwe tong gebracht die toen ik aan zijn achterkant begon al eerder aangesneden bleek.

Misschien niet mijn slechtste horecaervaring, maar het komt in de buurt. Mijn teruggevonden vriend was in de tussentijd gedichten gaan schrijven, zevenregelige verzen, waarin hij de zee zichtbaar maakt. Inmiddels waren het er meer dan duizend. Ik kwam ogen en oren ­tekort en kon ze nauwelijks geloven. Van deze grenzen was de ­Admiraal de Ruijterweg de ­belangrijkste.

Want de Admiraal de Ruijterweg was levensgevaarlijk, zoals mijn moeder nooit ­naliet te benadrukken. Als je die overstak, was je eigenlijk al dood. Dat kwam door de trams die er reden, de Kikker en de Blauwe Tram naar Zandvoort.

De Kikker was gevaarlijk, maar een tram. De Blauwe Tram was een trein en dus nog veel gevaarlijker. We mochten de Admiraal de Ruijterweg niet oversteken, maar nergens stond geschreven dat je er niet naar kijken mocht, en dat ­deden we dus. Vanaf onze kant ­keken we naar de verboden overkant, waar niets te zien was, maar die ons toch trok, omdat hij verboden was.

Met enige regelmaat denderde de Blauwe Tram voorbij. Daas van opwinding legden we een cent op de rails en wachtten af, in een portiek, want als de tram ontspoorde kon je maar ­beter niet te dicht in de buurt zijn. De Blauwe Tram reed over onze centen heen alsof ze er niet waren. De week daarop probeerden we het met stuivers, maar ook een stuiver was niet genoeg voor een ontsporing, zodat we uitweken naar de bouwterreinen achter de Hoofdweg.

Gewapend met twee planken staken we het eindeloze drijfzand over. We renden over de steigers van de nieuwbouw en aan het einde van de middag reden we met het lorrietreintje terug naar het Bos en Lommerplein.

Vlaams Friteshuis Vleminckx op de hoek van de Voetboogsteeg en de Heiligeweg maakt volgens velen de lekkerste patat van de stad. In die mening kan ik me vinden en vandaar dat ik als ik trek heb in een patatje vaak aansluit bij de rij die vrijwel zo permanent is als die bij het Anne Frank huis. Een niet gering pluspunt van Vleminckx is café Havelaar aan de overkant, waar je je patatje mag opeten met een biertje erbij.

In het café stond de barkeeper glazen te spoelen. Terwijl hij mijn biertje tapte, zei hij dat ik hem bekend voorkwam. Waarop ik hem vertelde over een kennis in de kaasbusiness en met verstand van wegen die op de markt een ons paté wilde kopen. Het stuk dat de koopman vervolgens met zijn mes aanwees, was volgens mijn kaaskennis ruim twee ons, en dat zei hij ook. En dan vooral het gedeelte waarin meester Pennewip de versjes van zijn hoogbegaafde leerlingen ­nakijkt en zelfs corrigeert.

Ook het vers van Slachterskeesje raakt me, hoe vaak ik het ook lees, altijd diep in de ziel: Het meisje, ik denk dat ze een jaar of zeven was, droeg een blauwe jurk met sterretjes en had een bosje houten tulpjes bij zich, heel feestelijk. Ik zei dat ik haar zou waarschuwen en vroeg of ze naar een promotie ging. Maar nee, ze ging naar haar zuster. Dat vond ze niet erg, want dat was ze zelf ook zei ze, hoewel ze niet vroeg waar ik heen ging. Op de hoek van de Pieter van der Does en de Admiralengracht, waar vroeger het zwembad was en nu een moskee is, kwam een groep meisjes aanlopen.

De meisjes waren een jaar of tien en op het oorlogspad. De leider keek de gracht af en nadat ze had vastgesteld dat alles veilig was, geen vijand te zien, gaf ze het sein dat het groepje de Pieter van der Does kon verlaten en langs de gracht zijn weg kon vervolgen richting Erasmuspark, waar ongetwijfeld nieuwe avonturen wachtten.

Het is zestig jaar geleden dat wij jongens hier op oorlogspad waren. Er is veel veranderd in de buurt, de gracht is rechtgetrokken, het park is van een wildernis in een park veranderd, de landjes zijn gefatsoeneerd, maar je kan nog steeds zien dat dit een fijne buurt was om op te groeien en dat het dat waarschijnlijk nog steeds is. Tussen het park en de sportvelden aan de Joos Banckersweg werd op een dag het rietland opgespoten.

Niet veel later ontdekte Hans van Bronkhorst dat er kogels, echte kogels, in het zand te vinden waren. Wij jongens vonden dat behoorlijk eng, maar Hans van Bronkhorst niet. Mijn oom Piet had geen auto en daarom gingen tante Gré en hij op zondag wel eens met ons mee voor een gezellig ritje over de oude Utrechtse weg of de nieuwe weg naar Den Haag.

Lekke band, radiator droog gekookt, benzine op, maar als we Amsterdam weer in zicht kregen, zei oom Piet: Want ik wist wat er komen ging. Mijn oom Piet zou zich tot de ­Chinees richten die ons naar een ­tafeltje bracht en iets zeggen als: Wij lekker eten op, ja?!

Het gekke was, dat de Chinees het heel gewoon leek te vinden. Vijf en zestig jaar later kan ik mijn schaamte nog navoelen. In dit boek zeggen de Engelsen en Chinezen dingen tegen elkaar als: Why for you say no can. Om met elkaar te kunnen praten, spraken ze Pidgin. Mijn oom Piet was er niet op uit de Chinees te kleineren. Hij sprak een taal. Als ik wil betalen, moet ik mijn vijf euro biljet in een gleuf steken, waarna het wisselgeld rinkelend in een bakje valt.

Dat is ook al net Parijs, waar je op deze manier je metrokaartjes koopt. Als ik met mijn stokbrood buiten sta, denk ik aan Lonneke, die hier op zaterdagmiddagen van lang ­geleden in een bloemenwinkel werkte.

Lonneke woonde aan de andere kant van de Bos en Lommer, in het buurtje rond de Wiltzanghlaan, waar de avontuurlijker leeftijdgenoten woonden.

Aan ­onze kant van de Bos en Lommer waren we allemaal keurig en ­deden we alles zoals het hoort. We gingen naar de middelbare school en naar de kapper en droegen trouw de kleren die onze moeders voor ons klaarlegden.

Maar Lonneke en Ietske en Ria, die aan de andere kant woonden, hadden daar maling aan. Die gingen naar de mulo of de huishoudschool en lieten hun haar millimeteren of verfden het rood. Aan sport hadden ze een broertje dood en ze lazen geen boeken, maar schilderden hun ogen op en maakten schilderijen.

Lonneke drukte regelmatig bij ons op de bel en als ik dan naar beneden was gekomen, bleef ze voor de deur rustig een uurtje met me staan kletsen. Toen ze bij de bloemenwinkel weg was, ging Lonneke trouwen en in Osdorp wonen. De laatste keer dat ik er was, was het er nog niet.

Vrijwel ieder jaar fiets of wandel ik wel een keer naar het huis en denk dan aan de jonge Gerard Kornelis van het Reve die op zijn kamertje De Avonden zit te schrijven. Tijd om weer een keer op bedevaart te gaan, maar eerst langs de Gerard Revebrug om te kijken of ie nu Gerard Revebrug heet. Het moest weer eens op een koopje, net als met de loopplank in Nieuw-West die ze naar Karel van het Reve hebben vernoemd.

Bij Schilderskade 66, dat zich ­zoals iedereen weet op de hoek met Saffierstraat bevindt, stapte ik af en ging op zoek naar het ­gedenkteken. Ik keek omhoog, ik keek omlaag, ik ging de hoek om, de Saffierstraat in, maar nul komma niets, geen gedenkteken te bekennen. En plotseling was daar de twijfel. Was het mogelijk, zou het kunnen, had ik al die jaren een bedevaart naar het verkeerde huis gemaakt?

Dat gedenkteken, dat blijkt er ook al veertien jaar te zitten. We zouden naar de film, maar nadat mijn geliefde de ­deprimerende samenvattingen had voorgelezen, besloten we lijn 1 te nemen. In de 1 wordt de stad steeds groter. Bij de halte Johan Huizingalaan al kon ik er niet over uit dat ik hier helemaal gewoond had.

Wat een ongehoord eind fietsen moet dat zijn geweest, en bij deze halte ben je nog niet eens halverwege geloof ik. We wilden naar het eindpunt, dat zich naar mijn beste weten aan de Sloterplas bevond, maar zich uiteindelijk op Matterhorn bleek te bevinden, bij de Alpen. Toen we uitgestapt waren, was er ter plekke helemaal niets, zodat we de eerste 1 terugnamen, om nu uit te stappen bij Meer en Vaart.

De Sloterplas lag er prachtig bij. De fontein spoot zijn waterstraal zo hoog als ie kon en de plas was als een donkere spiegel. We staken over en liepen het winkelcentrum binnen. Prima winkelcentrum, ­alles bij de hand, van Etos tot Hema en fijn veel opticiens, precies zoals het hoort. Maar bij het Osdorperplein raakte de fut eruit.

Mijn aandacht werd getrokken door een snoepjesboeket. Prachtig, maar hoe heetten die snoepjes ook alweer? Nadat ik mijn vraag gesteld had, opende de vriendelijke verkoopster haar mond, maar geluid kwam er niet uit. Ze was haar stem kwijt, Daar stonden we dan, in Osdorp, bij Stam, en bijna Sinterklaas. Het schemert in de Spiegelstraat. Het blauwe uur is net begonnen en de achterlichtjes van de fietsen vlammen in het halfduister.

Bij iedere brug kijk ik de gracht af, over het rimpelende water, langs de bomen en de gevels. Mooie schemering, fijne stad. Ter hoogte van Heuvel besluit ik er een te nemen. Lang geleden dat ik hier voor het laatst was.

Peter Vos leefde nog, want met hem heb ik toen zitten praten. De jeugdige kastelein schenkt een borrel in. De andere klanten zitten aan het bier. Vanaf mijn barkruk zie ik aan de ene kant de feestverlichting in de Spiegelstraat en aan de andere de lichtjes in de bomen langs de Spiegelgracht. Alle Amerikanen die hier zitten, gaan vergezeld van een Aziatische vriendin, Thais, Philippijns, Indonesisch. Wonderlijk, denk ik, maar zin me er verder in te verdiepen, heb ik niet. Het jonkie smaakt weer goed vandaag, zo goed zelfs dat ik overweeg een opvolgertje te nemen.

Gelukkig heb ik al betaald, dit om opstappen gemakkelijker te ­maken. De vier muzikanten zitten in de passage onder het Rijks, en het aardige is dat er een accordeon bij is. Het licht in de passage komt van de flitsende mobieltjes. Weer buiten kijk ik over de vlakte van het Museumplein, waar ze ­alweer druk bezig zijn het nep-­ophaalbruggetje over de ijsbaan op te bouwen. Het is doodstil en door de stilte loop ik langs een kaarsrechte streep van witte tegels over het kaarsrechte pad dat het plein in tweeën deelt.

Dat er op zaterdag niet warm gegeten werd, maar brood, een ­Amsterdamse gewoonte waarvan ik niet weet of die nog bestaat, was een van de dingen die de zaterdag tot de mooiste dag van de week maakte. Op zaterdag ging de school om twaalf uur uit en het laatste uur werd er niet gewerkt, maar was er een wedstrijd hoofdrekenen of werd ons voorgelezen. Een saai verhaal vaak, maar dat maakte niet uit, want bij saaie verhalen kon je heerlijk wegdromen, wat bij een spannend verhaal een stuk moeilijker is.

Dan kwam het heerlijke ogenblik van de bel. Twaalf uur en vrij, de hele dag nog voor je. Als mijn ­vader uit zijn werk kwam, stond mijn moeder hem voor de deur op te wachten en terwijl hij de laatste trap beklom, zei ze: Om een uur kwam de leesmap.

Heerlijk ogenblik dat je languit op je buik gelegen de nieuwe Robbedoes opensloeg om te kijken hoe het verder ging met Lucky Luke, de Baard en de Kale, Buck Danny en de cowboy van wie ik de naam vergeten ben. Soms bakte mijn moeder zelfgemaakte kroketten die een heerlijke geur verspreidden in huis.

En om acht uur hoefde ik niet naar bed, maar mocht ik ­samen met mijn vader en moeder naar de radio luisteren, naar De Veilingmeester en Cees de Lange met zijn koe en alles wat daarna kwam. Omdat we iets te vieren hadden, zaten we in restaurant Amsterdam aan de haring, de oesters, de kroketjes, de krab en de kreeft en de Bourgueil.

De drukte was als vanouds en de verhalen aan tafel mochten er zijn, zo zeer hadden we het naar onze zin dat we vast voor Kerstmis reserveerden. Dat niet, zei de vriendelijke serveerster, alles was eigenlijk hetzelfde, alleen veel drukker en met een heel grote kerstboom.

Neuriënd vertrok ik voor een plasje, waarvan ik zingend terugkeerde. Ik zong Marina, zoals Rocco Granata het zingt als hij het samen met Arno zingt, tenminste dat verbeeldde ik me. Zij zong Favourite Things, dat zong ze vaak, ook op straat, met als gevolg dat mensen haar vaak voor gek versleten. Waarin ik wel iets herkende. Eenmaal voorbij de tochtdeuren keerden we terug naar onze tafeltjes. Maar toen zij vertrok kwam ze nog even buurten. Toen Fräulein Maria terugkwam van weggeweest en Favourite Things begon te zingen, je weet wel, keek ik de rij kinderen af, en verdomd, ik was de enige die zat te huilen.

Toen we buiten kwamen, werd er een meisje doodgereden. Omdat ze op de stoep liep. Want op de stoep lopen, mochten we niet. Ik fietste langs het Sarphatipark toen me om de een of andere reden het Kronkelpad te binnen schoot. Meteen wendde ik de steven en ging het richting Weteringschans. Ik had het pad op de kaart gezien en was benieuwd of het kronkelde. Het was niet gemakkelijk te vinden, maar uiteindelijk kreeg ik het in het vizier. Het ligt in het Weteringplantsoen langs de Singelgracht en kronkeltechnisch stelt het niet veel voor.

Eigenlijk is het vrijwel recht, zodat je je kunt afvragen waarom het Kronkelpad heet. En op dat moment zag ik het borstbeeld van Simon Carmiggelt staan. Mooi beeld, vooral Simons bril staat er prachtig op, maar daar gaat het nu niet om. Waar het om gaat, is dat Carmiggelt hier vroeger woonde, aan het Eerste Weteringplantsoen, en dat hij daar zijn dagelijkse Kronkel schreef, en vandaar dus Kronkelpad, je moet er maar opkomen. Ik herinner me dat Tim Krabbé lang plannen heeft gesmeed om de Kronkel in dat busje een keer te vervangen door een Kronkel van eigen hand.

Het was een fijn plan, maar er waren enige complicaties. Ik keek om me heen en spotte toen vlak bij het borstbeeld van Carmiggelt de bosjes waarin Annie M. Schmidt en Renate Rubinstein zich verscholen hielden toen het beeld onthuld werd. Tiny, de weduwe van Carmiggelt leefde nog en had Renate die zo lang een verhouding met haar man had niet uitgenodigd.

Daarom ging Renate toen maar in de bosjes zitten. Het is dit jaar vijftig jaar geleden dat De Vervalsers van Theo Kars verscheen. Om het te vieren verschijnt vandaag een herdruk van de roman, waarin Kars de oplichterspraktijken ­beschrijft die er toe leidden dat hij twee jaar gevangenisstraf kreeg.

Plus de tijd om zijn boek te schrijven. Voor de gelegenheid heb ik het herlezen en het beviel me zoals het me vijftig jaar geleden beviel. Kort na het verschijnen had ik een afspraak met Theo die toen op een kamer in de Reguliersdwarsstraat woonde. Niet zonder trots liet hij me zijn boekenkast zien die erg klein was.

Nadat we Montherlant, Vailland, Graham Greene besproken hadden, gingen we naar het Rembrandtplein waar hij me op het terras van Monico uitlegde hoe je het moest aanleggen een vrouw te verleiden.

Hij had daar een tot in details uitgewerkt scenario voor, zo bleek. Ik hoorde zijn uiteenzetting met een enige verbazing aan. Ik had altijd gedacht dat het allemaal van zelf ging. Je zag een leuk meisje, zij zag jou, je lachte eens naar elkaar en voor je het wist, was je waar je wezen wou. Maar zo was het niet, zei Theo. Het ging er om de juiste dingen te zeggen en te doen. Zo moest je­ ­tegen meisjes zeggen dat je een hekel aan voetbal had.

Ik vroeg meiden vaak of ze zin hadden om zondag mee te gaan naar voetballen en daar zeiden ze zelden nee tegen, maar volgens Kars was dat dus fout. Hoe meiden reageerden op de bokswedstrijden die ik met ze ­bezocht, heb ik hem nooit verteld. Wegens kaastrek ging ik de Kaaswaag binnen waar Theo die van de kaas is achter de toonbank iets onduidelijks stond te rommelen.

Ik heb vandaag al twee keer een natte rug gehaald. Mijn oom, vertelde ik, was timmerman. Hij verbouwde Chinezen en peeskamers, in de Bloedstraat, de Monnikenstraat, de Barnde­steeg. Goede vraag voor iemand die altijd tussen de meisjes heeft gewoond.

Hij was toen een jaar of Op zijn zevende of achtste had zijn vader hem een keer naar tante Gré gestuurd om haar haar boodschappen te brengen. Gré zat op twee hoog in de Oude Nieuwstraat. Er lopen nog wel groepen, maar ze zijn niet meer zo groot en her en der signaleerde ik zelfs een toerist die het avontuur Amsterdam in gezinsverband had aangedurfd. Fietsen blijft ­gevaarlijk, maar de rijen bij de ­attracties zijn tot hanteerbare proporties geslonken, Japanse meisjes zijn met zijn tweeën en het ­immer boos kijkende rugzakmeisje is weer alleen.

We zijn er nog niet maar het gaat de goede kant op. Laatst was ik in de Javastraat die me na de Eerste Van Swinden een beetje tegenviel. Ik was toen op de fiets. Nu waren we weer in de ­Javastraat, maar te voet.

De Java Bookshop bijvoorbeeld, toch een sieraad van de straat, was me geheel ontgaan. Om over de diverse viswinkels nog maar te zwijgen. Bij El Pescado meen ik achterin de zaak zelfs ­tafeltjes te zien, tafeltjes die tot een zekerheid uitgroeien als ­iemand die in die streken vis staat schoon te maken ons wenkt om binnen te komen.

Andere keer, ­besluiten we. Als we bij Bedford-Stuyvesant zijn neergestreken, waar de dienster haar debuut maakt, en dat doet ze goed, denk ik aan de illegale tafeltjes achterin de viswinkel van Jan op de hoek van de Damstraat en de Oudezijds Voor.

Jan serveerde daar illegale oesters en schonk daarbij nog veel illegalere witte wijn, wat smaakte zoals ­alleen verboden vruchten smaken kunnen.

De Javastraat neemt zijn einde bij het spoorviaduct. Daar staat Snackkar de Kale Man, een beter slot voor een straat laat zich niet denken. Het was druk voor de etalage van de fossielenwinkel op de hoek van de Eerste Jacob van Campenstraat en de Ruysdaelkade.

Er stonden maar liefst drie mensen met hun neus tegen de ruit en met mij erbij werden dat er vier. Nadat twee liefhebbers ­waren opgekrast, bleef ik achter in het gezelschap van een dame die haar fiets aan haar hand hield. Maar laatst is er een merel tegen mijn raam gevlogen en die kost dus niks. Hij ligt nog op het balkon, maar hij is hele­maal schoon.

Nu moet ik ­alleen nog het koppie van het lijf scheiden. Ik liep de Jacob van Campenstraat in, waar me een man tegemoet kwam die drie lege lijsten over zijn schouder had hangen.

Op de door Christo ingepakte Pont Neuf in Parijs heb ik een man zien lopen die een ingepakt schilderij onder zijn arm had. Dat is 32 jaar geleden, maar zoiets vergeet je niet.

Vanuit de Frans Halsstraat kwam een wit busje aanrijden. Ik hield mijn pas in om het te laten passeren, maar het busje stopte voor me. De man achter het stuur rookte een shagje en gebaarde dat ik door kon lopen. Ik lachte en gebaarde iets vriendelijks terug.

Ik poker graag, zolang het maar niet om geld gaat. Wie wil weten wat er mis kan gaan, kan te raden bij de ­Sopranos, waar ze als ze iemand te gronde willen richten vaak de ­pokertafel neerzetten. Opmerkelijk dat mensen als ze winnen, willen doorspelen omdat ze aan het winnen zijn, en als ze verliezen, willen doorspelen om het verloren geld terug te winnen. Beide mogelijkheden leiden tot verlies. In een eindeloze pokernacht heb ik eens twee vrienden geheel maar dan ook geheel uitgeschud.

Toen we weer bij zinnen waren, heb ik ze alles teruggeven en het plechtige besluit genomen nooit meer om geld te spelen. En daar heb ik me aan gehouden. Maar zolang het om lucifers, schelpen of fiches gaat, poker ik graag. Op een dag viel er een uitnodiging in de bus van het Holland Casino Amsterdam.

Of ik mee wilde doen aan hun pokertoernooi voor journalisten. Dat wilde ik, en ik was niet de enige zo bleek toen ik op een herfstige middag voor het eerst van mijn leven het Casino betrad. Je zag het aan de manier waarop we onze kaarten vasthielden, naar de dealer keken of de fiches over de groene tafel schoven. Met een paartje zevens blufte ik een hele tafel af om vervolgens door te gaan naar de finale. Waarin ik genadeloos onderuit werd gehaald door de correspondent van het Schager Sufferdje.

Het einde van een mooie droom. Sinds rij ik met enige regelmaat de stad in of uit met de trein die me afhankelijk van in of uit richting Centraal Station voert of richting Zaanstreek.

Ik heb het altijd een leuk ritje gevonden. Als ik in de stad inkom, zit ik bij voorkeur rechts in de coupé en verheug ik me op het moment dat ik de toren van de Westerkerk zal zien. Ook de prachtige dubbele rij bomen op het Westergasterrein mag zich in alle seizoenen op mijn belangstelling verheugen. Als ik de stad uit rij, zit ook aan de rechterkant. Vroeger keek ik dan vooral uit naar het welhaast ondeelbaar korte ogenblik dat je in een bocht de Hembrug zag liggen.

Ter hoogte van het Prinseneiland schreeuwt van alles om aandacht, het elegante ophaalbruggetje over de Prinseneilandsgracht, de pakhuizen, de scheepswerfjes, de smalle straten, maar ik kijk uit naar de achterkant van een gebouw, waarvan ik de voorkant nooit gevonden heb, al was maar omdat ik er nooit naar heb ­gezocht. Op die achterkant, vlak onder de daklijst, staat met zwarte letters op een gele achtergrond: Van sommige woorden krijg je een smaak in je mond. Het eerste wat me opviel op de expositie Kijk Amsterdam in het Stadsarchief was dat het Amsterdam van zoals hier te zien veel meer op het Amsterdam van nu lijkt dan het Amsterdam van mijn jonge jaren.

Ga met Reinier Vinkeles op de Geldersekade staan en kijk in de richting van de Schreierstoren en je ziet dat je ziet wat hij zag. Hij zag het in , tweehonderdvijfenvijftig jaar geleden. Vijfenveertig jaar geleden kwam ik vaak op de Geldersekade.

En buiten was het een zooitje, heel anders dan op de lieflijke prent van Vinkeles. Toch is er een ding dat de prent met de Geldersekade van de jaren zeventig verbindt.

De man die tegen een boom staat te wateren. Opmerkelijk zijn ook de vele begrafenisstoeten die voorbij trekken, en als je er eenmaal een gezien hebt, zie je ook overal honden ronddartelen. Of er inderdaad ­zoveel honden in de stad rondliepen, waag ik overigens te betwijfelen. Ze lijken vaak aanwezig om wat vaart in de boel te brengen, want de mensen staan nogal eens stil. De poes komt er bekaaid af. Ik telde er maar een. Op een huiselijk tafereeltje van Jacob Cats ligt hij op een kussentje op een stoel naast het haardvuur heerlijk poes te wezen.

En straks weer muizenvangen. Lang geleden zat ik eens met Tom Egbers bij Wildschut. Het zal in zijn geweest, want we hadden het over De zwarte meteoor, het boek dat Egbers had geschreven over Steve Mokone, de uit Zuid-Afrika afkomstige voetballer met wie Heracles in kampioen werd.

Van de tweede divisie, dat wel. De zwarte meteoor is het enige boek over een voetballer dat ik gelezen heb. Arie Rekelbast ken ik uit Arie Rekelbast: Piet Keizer is niet verzonnen en ik zou graag een boek over hem lezen, maar ik geloof niet dat het bestaat. In Wildschut zat ik met Egbers te praten over dat wonderbaarlijke Almelose seizoen van Mokone toen er voor het raam een nog veel wonderbaarlijker gestalte opdook. Een man van middelbare leeftijd had zich vlak voor de ruit op zijn hurken laten zakken en sprong stuiterend op en neer, terwijl hij met een uitgestrekte arm naar ­Egbers wees.

Van de week zag ik Tom Egbers zitten bij Wildschut. Ik overwoog actie, maar zag er van af wegens oude knieën. In zijn boek Amsterdam bij gaslicht, met illustraties van Fiep Westendorp, beschrijft Maurits Dekker de spelletjes uit zijn jeugd en stelt anno vast dat ze allemaal verdwenen zijn. Het gekke is dat ik die spelletjes anno allemaal gespeeld heb. Of heb zien spelen. Er waren nu eenmaal meidenspelletjes, waaraan je als jezelf respecterende jongen niet kon meedoen.

Maar voor de rest herkende ik ­alles, van Schipper mag ik overvaren tot hoepelen, oorlogverklaren, landjepik, diefie-met-verlos en Spanjolen, een spel dat door Dekker overigens niet genoemd wordt. Als ik door een stille straat loop, neem ik nog wel eens de stoep-rand.

Met gespreide armen als was ik een koorddanser zet ik mijn ene voet voor de andere op het blauwe steen. Haal ik de hoek, dan komt het goed. Hij wist echt hoe hij een meisje moest verwenn Op de bewuste zaterag ging ik al op tijd naar Erwin zijn huis, het was geen mooi weer,het was nattig, de temperatuur was wel oke hoor.

Ik had een sportbroekje aan en een t-shirt, ik liep achterom het huis en de achterdeur was al van slot, ik stapte de keu Afgelopen zomer ben ik met mijn met mijn zeilboot op trektocht door Friesland en Groningen geweest. Omdat ik wist dat mijn broer met zijn vrouw en kinderen in Terherne op een camping logeerde ben ik daar ook langs gegaan, maar dit was vooral om mijn nich Het leek een gewone treinrit.

Aan het einde van een gewone dag. Rond het tijdstip dat ik naar huis ga is het meestal redelijk rustig in de trein, zeker het laatste stuk van de rit, vanaf Tiel. De coupé was vrijwel uitgestorven, alleen half tegenover me za Hoi, hier ben ik en mijn naam is Jelle en mijn lul meet in erectie 20 cm lang 3 cm breed en ben gespierd het gaat ook over Naomi die is 3 jaar jonger dan mij 14 jaar dus is blond niet al te groot. Ik kende haar van een chatsite , we hadden afgesproken Broer en zus, en wat er ook gebeuren kan.

Bas kan het niet langer voor zich houden. Deel 1 Gauw naar huis, bah het was vies koud weer, en nog maar net september. Ook nog tegen de wind in, Bas baalde van dit klotenweer, gelukkig h Ik ben Frans en 17 jaar oud.

Ik ben met mijn moeder al zeven jaar alleen doordat mijn vader met een bedrijfs ongeval om het leven is gekomen. Mijn moeder is 38 jaar oude en een tengere vrouw. Ze is 1,73 lang en weegt 58 kg.. Zwemmen met mijn buurmeisje Al sinds ik ongeveer tien jaar geleden ernstige rugklachten had ga ik twee keer per week zwemmen Mijn vrouw zwemt niet graag dus ga ik meestal alleen, maar in de schoolvakanties gaat ons buurmeisje vaak mee.

Ik stond vol spanning te luisteren in de voortent van de caravan van mijn ouders. Het kraakte en ik zag somd het gordijntje wat opwaaien en zag mijn moeder liggen en zij werd geneukt door Ruud een vriend van mijn ouders. Ik had wel gedacht dat mijn moeder z Het was op een weekend dat mijn vriendin marja bleef slapen bij mijn vader en mij. We waren toen 14 dus wisten ik niet echt veel beter. Nu dat ik 37 ben wel trouwens. Marja logeerde al jaren bij ons en ik wist dat zij wel eens naakt naar beneden liep en z Op een avondje stappen kwam ik, jongen van 21 jaar, een leuke rijpe vrouw,42jaar, tegen met een heerlijk lijf en fantastische borsten.

Ze had een mooie witte open blouse waarin haar borsten perfect naar voren kwamen en een rokje welke haar billen heerlij Het was die avond de zoveelste keer dat mijn moeder er over begon. We waren alleen thuis op de slaapkamer tv aan het kijken en ze had het weer over seks. Uiteraard zou ik goed uitkijken en zorgen dat alles veilig gebeurde. Toen ze vroeg of ik echt alles w Ik ben een meisje van Ik heb bruin haar, bruine ogen, ben 1m73 groot, weeg 57kg, en heb C Niet slecht, vind ik zelf.

Ik zal nu iets vertellen wat ik een maand geleden heb meegemaakt. Ik vinger me regelmatig en als ik er zin in heb ga ik alti Mijn moeder en ik waren een week alleen thuis, en ze kwam die avond mijn kamer binnen. Ze vertelde dat ik als dank voor het feestje van laatst voor één keer iets seksueels met haar mocht doen.

Ik kon eenmalig een k Ik myzelf eerst voorstellen. Mijn naam is Muhamad Rasyid zij noemen my Mo. Dit verhaal gebeurde in I werkte voor een Amerikaanse olimaatschappij in Tarakan, een ijlandje in het Noorden van Kalimantan. Een van mijn kolegaas heeft een erg geile vrouw. Jacco had een knappe moeder. Eén van zijn vrienden was stapelgek op haar. Op een dag was hij bij Jacco en zijn moeder op visite.

Hij bewonderde haar borsen die hij een klein beetje kon zien door het laag uitgesneden decolleté. Jack, zelf nog maar Hoi alle Al aantal jaar ga ik samen met me ouders en 2 oudere zussen op vakanties naar nudisten campings.

Ook gaat er altijd ander gezin mee wat bestaat ouders en hun 3 dochters. Ik zelf ben een jongen van 13 heb een zus van 15 en De andere 3 uit het Voor ik begin zou ik graag een paar dingen zeggen: Ik vond mijn eerste verhaal redelijk slecht, wat ik met dit verhaal goed hoop te maken, daar ik dit véél beter vind en ten tweede wil ik even zeggen dat dit uiteraard niet echt gebeurt is, Eeen tijdje geleden kwam mijn zoon Eric en mijn schoondochter Anita bij mij en vertelde dat ze een ander huis op het oog hadden niet zo ver van mij af en dat ze ook al kopers hadden voor het huis waar ze nu in wonen, maar zei Eric er is een probleem, in Naakt in de duinen, Een vriendin van me belde me op of ik morgen zin had om mee te gaan naar het strand.

Ik had niets te doen en vond het wel gezellig. Bij het strand aan gekomen liepen we langs het naakt strand, “Goh” zij ze, zullen we naar het naak Dit gebeurde nog maar 4 maanden terug en mijn ouders weten het nog steeds niet. Ik ben 19 en mijn broer is 22 en 4 maanden terug zijn we verhuisd en moest ik met mijn broer op 1 kamer slapen. Het probleem was ook dat alleen de 2 persoons bedden van mijn o Het was warm vorige week en ik zat bij mijn vriendin thuis zij is er net 17 en ik ben er We zaten in de tuin ons te vervellen en dan zijn we maar beginnen kaarten.

Zij had een rokjes aan en een string met een topje zonder BH. We zaten te kaarten tot Op school, voor de lessen begonnen zat ik zoals gewoonlijk in de kantine. Nog een aantal jongens bij mij uit de klas zaten erbij.

En ook zoals gewoonlijk zaten er verschillende groepen meiden verspreidt door de kantine. Twee tafels verder zaten twee meide Ik lag die middag juist te zonnen in mijn beschutte tuin toen er werd aangebeld.

Ik liep in mijn kleine zwembroek naar de deur en deed open. Voor mij stond Annelies, mijn jarige buurmeisje. Ze was gekleed in een heel kort spijkerrokje en een doorzichti Ik ben een geile dame van 37 jaar. Ik woon met mijn zoontje van 16 jaar alleen op een apartement. Ik ben nu vier jaar gescheiden gelukkig. Alleen in het begin viel het niet mee om metzo,n knul alleen te blijven en op te voeden. Maar na een jaar met Hier een waargebeurt verhaal dat al weer enige tijd geleden gebeurt is.

Inmiddels is mijn vriendin uit het verhaal mijn vrouw en hebben wij nog zéér veel geile momenten. Het is zeker zo'n 6 jaar geleden dat dit gebeurde. Karl is mijn naam was toen Ik ben nu 48 jaar en al 7 jaar gescheiden gelukkig. Maar twee jaar voor dat we gingen scheiden moest mijnheer zonodig een hond nemen. Ik had er helemaal geen trek in ,maar vooruit om geen ruzie te maken. Ik stelde gelijk wel voorwaarden dat hij de h Dokter Landers keek op zijn afsprakenlijst en zag dat hij nog maar 2 patienten had.

Frans van 52 jaar en Simone van 33 jaar. Je kunt al naar huis gaan Peggy , zei hij tegen zijn assistente. Prima dokter Landers dan hoef ik me vandaag niet te te haasten me Er is een prachtig zonnig weekend voorspeld, de hele Randstad bevolking trekt in de richting van het strand. Wij hadden zelf ook het plan om vandaag naar het naaktstrand te gaan maar als we 's morgens op de radio horen over die lange files wijzigen we het Lekker was dat die kwispelende jonge lul van haar zoon diep in haar kut.

Hij beukte haar gespannen dijen steeds verder open. Steeds dieper beukte zijn grote eikel naar binnen, op weg naar haar baarmoedermond.

Op weg naar haar eileiders die vol verwachting Ik ben een oma van 62 jaar en al 12 jaar weduwe. Nu is er iets tussen ons gebeurd en dat wilo ik wel even kwijd. Ik zit er al zolang mee. Mijn kleinzoontje heb ik al van de kleuterschool bij mij. Ik breng en haal hem van school en blijft dan bij mij t Paardje hop Sinds een paar jaar woon ik samen met mijn vriendin Sandra en haar twee dochters Maria van 14 en Hilde van Sandra is verpleegster en ik had haar leren op een feestje van Rob, mijn beste vriend.

Sandra is nog steeds een mooie meid en alt Ik was een jongen van 17, Merel toen We kenden elkaar van de sportclub, en ik had wel belangstelling voor haar. Het was een brunette, met mooie bruine ogen, nog wat kleine borstjes, maar niettemin al een beetje een vrouw.

De rondgang stokte toen hij was aangekomen bij de aantrekkelijkste dame van zijn team. Opeens hoor ik wat gerommel en gekreun achter de garages in de bosjes.

Ik besloot te gaan kijken en zag hoe een marokaanse jongen van rond de 25 jaar gepijpt werd door een meisje ter Mijn vader was gek op mij,dat was al van het begin,ik mocht veel van hem en dat werd alleen maar meer nadt ik ouder werd en mijn figuur begon te groeien en ik heb een goed figuur.

Hij was altijd nieuwschierig en vrog dan ook vaak of ik al haartjes op mijn Hoi ik ben een knul van Ik heb nog een zus van Ik ben de jongste van de 2 kinderen die mijn moeder heeft. Mijn moeder is in tegenstelling tot alle andere verhalen die je hier leest nog gelukkig getrouwd. Mijn zus woont nu alweer een paar jaar same Ik ga jullie een verhaal vertellen, het verhaal dat uitlegt hoe ik aan een baby kom op jarige leeftijd.

Maar eerst zal ik me even voorstellen: Ik heb donker blond lang haar, held Jasmijn was 14 jaar toen ze een zomerbaantje kreeg bij haar tante op de tennisclub. Haar moeder had haar aangemoedigd om niet thuis te gaan zitten niets doen en had gezegd dat haar tante, Marleen, wel een extra hulpje kon gebruiken in het clubhuis van de Hoi, Ik ben Robin, en ik ben nu 20 jaar.

Destijds was ik 11 jaar toen mijn ouders omkwamen bij een auto-ongeluk en de voogdij over mij werd toegewezen aan mijn tante Lies, de jarige zus van mijn moeder, het enige nog in leven zijnde familielid dat mij Esther en Hans hadden al ruim een jaar verkering. Het was voor hun beiden de eerste relatie geweest die ze aangingen en het klikte eigenlijk gelijk toen ze elkaar ontmoetten op een schoolfeest. Esther was toen 16 jaar en zat in de vierde klas van het VWO. De assistentes waren al aan het opruimen toen Samira zich meldde, een uur te laat.

Samira was een Het was een warme zomerdag ergens in juni. We hadden het rijk alleen en we zouden alleen maar leuke dingen gaan doen. Ik ben Fabio, 18 jaar, een niet onknappe jongen, 1m78 en daar kwam waarschijnlijk nog iets bij , stoer gebouwd, ik had al de baardgroei van een volwassene en ik vond het wel tof om een sikje en snor te laten staan net als Orlando Bloom in Pirates of the Ik kwam naar huis en omhelsde mijn moeder.

Ze pakte mijn stevig vast en mijn pik kwam tegen haar zachte dijen aan. Ik kreeg een harde pik. Mijn moeder merkte dat en het past eigenlijk niet in onze turkse cultuur en geloof.

Ze zei wat is dat. Ik ben een jongen van 19 jaar en woon samen met mijn ouders. Mijn vader van 54 jaar en mijn moeder van 52 jaar. Ze zien er allebei nog goed uit. Mijn moeder met name is eigen Al heel lang heb ik panty's van mijn zus gedragen.

Meestal bruine 20 den panty's, als ook haar earobic maillots en andere dans tenus. Wij hadden thuis een grote zolder. Deze was speciaal ingericht als dansruimte voor mijn getalanteerde zus Maike. Mama helpt een handje Hoi, ik ben Jeroen, voorbije lente 16 jaar geworden. Momenteel ben ik enkele dagjes ziek thuis, dus heb ik even de tijd om neer te pennen wat me deze zomer allemaal overkwam Ik denk er nog dagelijks aan terug, en hoop het z Het is alweer een jaar of vier geleden dat ik bij mijn tanteSylvia en oom Gerard op vacantie was.

Ging altijd tot mijn twaalfde jaar mee ,want zij woonde vlak bij strand,tien minuten met de auto. Het zijn naturisten en lopen graag in hun blote kont ,dat Hoi ik ben Janine en nu 20 jaar oud. Ik denk er nog alle dagen aan en word dan super geil. Mijn broertje was toen 17 jaar en ik 16 jaar. Ik was erg sexueel actief en vingerde mij ook al en pr Hallo dit verhaal is ongeveer 21 jaar oud en waargebeurt niet iets waar ik direct trots op ben maar het is gebeurt mijn vrouw haar vriendin ik noem haar maar wilma kwam wel eens bij ons thuis niet echt mijn type ze was gescheiden en was wel slank en een Ik ben dertien jaar gescheiden, zesendertig jaar en ik heb een zoon, Bruno, van zeventien uit men huwelijk met Nico, een Antilliaan.

Dat is de reden dat Bruno licht gekleurd is. Ik had mij na mijn werk net achter in de tuin geïnstalleerd met een biertje, toen ze met haar vrolijke koppie boven de hoge schutting uitkwam. Ik wist dat ze ergens op moest staan om boven mijn schutting uit te Dit verhaal is allemaal begonnen op een warme zomerdag in april.

Mijn oom is een echte motor fan en mijn tante een beetje kunstzinnig typ met een lekkere dik kont en cup B. Ik vond al een tijdje heel geil! Terwijl ze toch al rond de 50 was. IK ben Harm en ben net 18 jaar geworden. Nu hebben wij naast op de galerij een turks stel gekregen. Ze wonen er al een paar jaar en ik heb haar nog nooit zonder hoofddoek gezien.

Als ze met zijn tween zijn zeggen ze niks ,maar als zij alleen was dan Ik had er al vaak met Ellen , mijn vrouw, er over gehad dat een trio mij best leuk leek.

Waarom, vroeg zij dan vaak,nou het lijkt mij heerlijk om te zien hoe jij verwend wordt door een ander en wij kunnen je samen verwennen. Ik heb aan één lul genoeg,zei ze De kinderen fietsen altijd met elkaar naar school, en ga zo maar door. Mijn zusje heeft ook zo'n fiets groepje, alleen zij gaat al naar de middelbare school. Bij ons in de straat woont e Ik ben een jongen van 19 jaar. En ik heb seks gehad met mijn buurjongen. Vandaar dat ik dus ook anoniem wil blijven Het gebeurde in de meivakantie.

Ik was vrij van school, en had het rijk 14 dagen voor me alleen. Hij was ook vrij van school Ik was bezig mijnhuiswerk te maken,maar dat lukte niet zo best. Ik had er mijn gedachten niet bij want ik had mijnvader die middag gezien terwijl hij zich aan het aftrekken was.

Ik was wat eerder thuis gekomen en toen ik de kamer binnen kwam zat hij een por Ik ken me schoonzus Paula al bijna 25 jaar maar sinds afgelopen zomer ben ik anders naar haar gaan kijken. Het was in juli van afgelopen zomer wij gingen met ze vijven op vakantie haar man en haar zoon en ik met me vrouw. Ik had toen al wel wat gevoel Ik ben Arnold en ben 16 jaar net geworden. In mijn vacantie ga ik altijd naar mijn oom en tante toe ,die wonen vlak bij de zee.

Het was warm weer en tante had met oom Fred afgesproken dat we naar het naakt strand zouden gaan ,waar ze altijd liggen. Het is zeer uitzonderlijk dat in een voetbalploeg van jarigen nog een meisje meespeelt, maar bij ons is dat het geval.

Nathalie speelt al jaren in onze ploeg en anders komen we simpelweg spelers te kort. Hoewel ze daarmee soms getreiterd wordt, is het Ik trainde al jaren bij een sportschool in de buurt maar ondertussen had ik zelf ook al een behoorlijk colectie aan trainings apparatuur bij elkaar gespaard en ik begon thuis uit mijn jas te groeien. Mijn vader had gelukkig ruimte zat en omdat hij gestopt Maar terug naar Laura, Laura is een slank meisje bruin Op het zwembad Ik was net 18 geworden ik was op weg naar het zwembad.

Op de fiets dacht ik nog even terug naar die morgen waarop ik me drie keer had afgetrokken. Ik had geen vriendin, was nog maagd en dacht ieder moment van de dag aan seks.

Ik kwam bij he Hoihoi, ben Annelies, ben 17, bijna 18 en trotse moeder van een meisje van 10 maanden. Zij is van me broer en mij. Zij zorgde er voor dat me broer en ik gingen neuken. We doen vaak een triootje.

En mama en ik genieten ook erg van el Ik kan mij voorstellen dat een aantal van jullie het volgende verhaal liever niet willen lezen. Althans, doen alsof je het niet wilt lezen in verband met grove anale sex Het gaat over mijn vriendin en haar moeder.

Nou zal ik jullie niet alles vertel Ik ben Patrick en ben 16 jaar. Ik ben het enige kind van moeder Ankie 44 en van vader Peter Ik mag dan wel enig kind zijn thuis maar ben echt geen v Ik was geslaagd voor mijn Mulo diploma en probeerde met wat sollicitatie brieven aan de bak te komen, maar kreeg de ene na de andere afwijzing, om moedeloos te worden. Ik zat maar thuis te niksen en geen geld op zak. Op een gegeven og Als 16 jarige heb je natuurlijk allang de meisjes van je leeftijd ontdekt.

Nee ik val lievere op oudere vrouwen, voor al de vrouwen die z Ongeveer twaalf was ik en ik zat in de zesde klas van de lagere school, toen ik begon met me af te trekken. Hoe ik het ontdekte weet ik niet meer.

Wel dat ik het ontzettend lekker vond en het zo vaak als maar kon deed. Als ik m'n lul niet gewoon te voorsc Al heel vroeg liet ik me met jongens in. Nog maar net elf jaar was ik toen ik me al hartstochtelijk liet zoenen door jongens, die daar zin in hadden.

En als je zo vroeg bezig bent blijft 't natuurlijk niet bij zoenen. Al gauw voelde ik handen over mijn sn Het was een warme zomerdag. Ik zat in de tuin wat te lezen toen ik plotseling de deurbel hoorde. Mij afvragend wie het zou kunnen zijn liep ik naar binnen en opende de voordeur. Het was Marieke, het meisje van de overkant. Ze was een jaar of 18 en had blo Ik ben nog erg sexueel actief en wil het liefst alle dagen geneukt worden Het is zo,n jaar of twintig dat ik mij eens door een hond had laten likken ,maar verder niets.

Nu dat ik al zo lang weduwe bent denk ik daar steeds Hallo, ik ben Nikki, een slanke blonde 33 jarige getrouwde vrouw, getrouwd met Tim 37 slank, blond en 1. We hebben het goed voor en met elkaar Met je schoonmoeder op vakantie naar Duitsland Enkele weken geleden ben ik bij toeval met mijn lieve schoonmoeder op vakantie gegaan.

Deze is nu 56 jaar en is een leuke vlotte vrouw. Best wel groot en slank. Ze is al enkele jaren alleenstaand en al die ti Hoi, ik ben Nicky en ik ben 16 jaar en mijn verhaal speelt zich af in het 2e jaar op het voortgezet onderwijs. De zomervakantie was helaas net afgelopen, dus je zou denken uit met de pret.

Maar nee hoor, want in de 2e schoolweek gingen we met de klas op k Dit is mijn verhaal over hoe ik als burgerlijk mannetje die niet wist wat beffen was leerde om geil te worden van een spuitende kut en veel meer. Dit echt gebeurd verhaal, het heet de moestuin omdat het daar begonnen is, tsja wat is Hallo ik ben Tom 16j en dit is het verhaal van mij en men geile stiefmoeder. Men ouders zijn al een tijdje gescheiden en ik ben om de 2 weken bij mijn pa en stiefmoeder.

Ik heb ook nog 2 stiefbroers maar dat doet er niet toe. Judith kreunde luid terwijl ze haar onderlichaam omhoog wierp. Genotsgolven schoten door haar jonge lichaam en stuwden haar onverbiddelijk naar een hevig orgasme.

Ze trok haar benen op en klemde het hoofd van haar één jaar oudere zus tussen haar dijen. Ik ben een jongen van Mijn kennissen, vrijwel familie, doen aan een vrije opvoeding. Wat dit precies betekent leerde ik kennen toen ik meer bij hun over de vloer kwam.

Zij zijn nudist en zij hebben een dochter Carmen van 16, bijna Dit avontuur begon allemaal op een zondagmorgen, midden in de zomervakantie. Mijn ouders waren ’s ochtends vroeg, met mijn oom en tante een weekje op vakantie gegaan.

Mijn twee nichtjes en ik bleven de hele week alleen thuis. Ik hoor de deur dichtslaan Alleen met de dochter van mijn vriendin Na een lange lange tijd vrijgezel te zijn geweest kwam ik eindelijk de ware tegen. Maria kwam zelf net uit een mislukt huwelijk van waaruit ze twee kinderen had gekregen.

Ofschoon ik bijna 50 ben en Maria bijna Ik ben Gijsbert, vader van Loesje en Mandy een tweeling van nu 17 jaar oud.

Loes en Mandy worden al echte vrouwtjes. Hun tieten zijn enorm groot net zoals die van hun moeder en ze hebben geile kontjes. Ik begluur ze al jaren als ze in bad gaan en soms ook Mijn ouders gingen een weekend weg en ik bleef met mijn zus alleen thuis.

Zij is achtien jaar en ik negentien. Wij hebben altijd veel met elkaar opgetrokken en ik geilede best op haar. Toen haar lichaam vrouwelijke vormen kreeg lag ik mij vaak 's avonds af t Hoi, ik zal me even voorstellen. Ik ben Jeroen en ben 18 jaar oud.

Ik ben best wel knap, maar durf nooit echt naar een meisje te stappen. Verder ben ik al meer dan een jaar zonder meisje en was een week geleden nog maagd. Een week geleden was ik een paar Het was een hete zomerdag en ik had net één week zomervakantie en het was de eerste dag van een lange leuke week alleen thuis. Mijn ouders waren met wat vrienden een weekje weg en ze vonden mij oud genoeg om alleen thuis te blijven.

Omdat het zo heet was Ik zat heerlijk in de tuin van het zonnetje te genieten. Er waren twee lessen uitgevallen,had een pilsje gepakt en zat wat te lezen. Mijn moeder was nog niet thuis maar zou zo wel van de tennisbaan komen. Zij was verbaasd dat ik er al was,ze kwam naar mij Dit gebeurde toen ik net 16 was en is echt gebeurd. Ik deed een beetje aan sexting met een vriendin van mij die bi was en omdat ze ook een meisje was zat ik daar niet echt mee.

Mijn oom die net gescheiden was, mijn neef en mijn familie waren die zater M'n zusje maakte zelf een einde aan de onzekerheid. Ze richtte ineens haar hoofdje op. Terwijl haar lange blonde haren als een waterval over haar schouders omlaag vielen keek Els me aan van over haar schouder. Vorige week, was mijn moeder sinds lange tijd met een vriendin weer eens naar een bar geweest en ze kwam s'avonds om een uur of alleen 12 thuis zoals gewoonlijk.

Mijn moeder is namelijk al sinds dat ik jong ben gescheiden van mijn vader. Danielle ging naar boven en liep mijn kamer in. De vorige avond had ik me liggen aftrekken in bed en was daarna meteen in slaap gevallen.

Dit met het gevolg dat ik nog naakt en met overal sli Omdat hij weinig rookte en dronk en veel aan sport deed had hij een atletisch lichaam, en hij kleedde zich voortreffelijk. Er waren dan ook genoeg vrouwen die een Dit is nu 5 jaar terug en ik vond het tijd dat ik het eens ging vertellen omdat het tog een last was. Ik houd van meisjes met kleine tietjes en dat is 1 van de redenen dat ik met al mijn nichtjes heb liggen neuken totdat ze grote tieten kregen met uitzon Ik ben karel en al twee jaar met lia getrouwd.

Haar moeder is een pracht wijf in het doen en laten. Ik houd veel van ze. Maat laatst gebeurde er iets dat mij erg geil maakte. Ik heb nooit het idee gehad om haar te neuken ,maar ze plaagde mij zo d Mijn moeder ging drie maand op reis. Naar lang aandringen van mijn vader ging zij op familiebezoek in Australië en omdat wij daar aardig wat familie hebben zitten besloot ze er gelijk maar drie maand naar toe te gaan. Wij beloofden goed voor elkaar te zorge Dochter moet seks examen doen.

Esmee en Hans, zijn een tweeling en over een paar weken worden ze achttien jaar. Hans heeft al een vriendinnetje en heeft met Ellen al seks ervaring, hij heeft zijn vriendinnetje al meerdere keren geneukt in al haar ga Wij Zijn Reeds 40 jaar getrouwd en hebben een herders hond waar we veel van houden,het beest is nu 8 jaar oud en heel erg vertrouwd met mij,van begin af aan als puppie was hij al heel aanhankelijk aan mij,hij groeide al snel op naar volwassenheid en als h Het valt voor een vrouw met grote seksuele behoeften zoals ik niet mee om zich te plooien in de dagelijkse tred van het huishouden.

Huisje, boompje, beestje is mooi, maar na drie jaar huwelijk en een bevalling achter de rug werden er minder bomen opgezet Hoi, ik ben 16 jaar en vertel jullie nu wat ik op een avond heb beleefd met mijn zus Ik zat in mijn kamer huiswerk te maken toen zij opeens binnen kwam.

Ik vroeg wat ze wou en zij zocht naar een woordenboek. Ze gelijk duikte in mijn boekenkast, toen Na een gymles stonden een aantal jongens altijd met hun pik te spelen ik zelf deed daar niet aan mee. Maar op een dag vroegen ze of ze mijn pik stijf mochten zien omdat ik als enige jongen al schaamhaar Ik wil mijn verhaal ook eens een keer kwijt,ik heb het alleen verteld aan een paar vriendinnen en zij geileden er ook lekker op.

Ik kom uit een gezin waar gezamelijke sex net zo normaal was als eten en drinken,dus wij deden het met elkaar. Je moest wel acht Hallo; Ik zat de diverse verhalen te lezen en besloot daarom om mijn eigen ervaring hier bij te zetten. Even over mezelf, ik ben 24 jaar woon sinds kort op mezelf en kom uit een gezin met 4 kinderen waarvan ikzelf er een ben. Dit wil dus zeggen dat ik 3 z Sex met preutse schoonmoeder Een waargebeurt verhaal wat mij overkwam in de zomer van Ik was ongeveer 20 jaar en had verkering in Brabant met een meisje noem haar nu Sanne ook van 20 jaar.

Hallo mijn naam is Wendy, en sinds kort beleef ik de meest geile dingen met mijn papa. Afgelopen zomer moest ik bij mijn vader gaan wonen. Mijn ouders zijn gescheiden en ik woonde altijd bij mijn moeder, maar dat ging totaal niet meer dus we We wilden nog wat huiswerk maken als voorbereiding op de proefwerkweek. We zitten beide in dezelfde klas.

We waren nog niet echt vriendinnen, maar hielpen elka Ik kan mij heel goed vinden in de brief van kik,waarin hij schrijft dat zijn vrouw een geile slet is,want mijn vrouw is dat ook. Dat ontdekte ik al snel nadat wij getrouwd waren. Zij werd extra geil wanneer ,in haar fantasie een derde paal er bij kwam om h Mijn moeder en ik.. Eén keer per kwartaal ga ik met mijn moeder uit eten om gezellig bij te kletsen en afgelopen vrijdagavond was het weer zover.

Dit keer was mijn vader niet thuis, hij loopt één keer per jaar in Spanje een week of zeven. Ik ben een vrouw van 36 jaar ,slank met niet te groten borsten. Net een handje vol,maar nog wel stevig. Zelf ben ik wel een geil type , maar niet zo dat ik met andere mannen omgaat.

Nee ik vermaak mij thuis met mijn zoontje. Dat komt dat hij het temper Een student heeft eindelijk de stoute schoenen aangedaan. Nooit eerder durfde hij een panty te kopen. Droeg altijd die van zijn zus. Plots ziet hij een wat oudere man ook rondkijken. Mijn schoonzus heeft een beste baan en daar door moet zij regelmatig naar het buitenland. Laatst moest zij eerst een week naar China en daarop aansluitend een week naar Italië.

Mijn broer zorgd dan niet zo best voor zich zelf en mijn schoonzus vroeg aan mi Een tijdje na mijn eerste kennismaking met neuken waren mams en ik alleen thuis.

Paps was een paar dagen in het buitenland voor zijn werk. En ik sliep naakt bij mams. Mijn hoerige tante III. Ik ontwaakte zaterdag middag tegen 12 uur uit een diepe slaap. Tevreden en gelukkig gingen mijn gedachten terug naar mijn tante. Ik voelde me gelukkig met zo'n mooie volrijpe volwassen vrouw. Ik kon nog steeds niet begrijpen wat m Hallo, Ik ben Hans en ik ben nu 16 jaar oud. Ik woon alleen met mijn moeder want mijn vader en moeder zijn gescheiden.

Mijn vader ging vreemd en ik weigerde nog bij hem te wonen. Mijn broertje en zusje pendelen om de week op en neer. Mijn moeder is nie Mijn lekkere schoonzus Ik heb vele mooie ervaringen op het gebied van sex, maar dit is toch wel een van de mooiste “all time”. Kelly liep net naar de kamer, het was net half acht en ze had haar huiswerk af. Beneden aangekomen zag ze even in een flits, dat alleen haar vader in de kamer zat, ze liep naar de koelkast om een blikje cola te pakken.

Wat hoorde ze toch? Ik ben tim en ben nu 17 jaar. En samen met men nicht nu 17 mooi blond en mooie ronde borsten ook hebben we veel uitgespookt. Ik zag haar niet veel omdat ze nog al ver woonde. Men grootouders gingen wel eens op bezoek en dan ging ik wel is mee. Toen ik lang geleden een jaar of twintig was, had ik al een auto. In die tijd leidde ik een vriendinloos leven, hoewel de dames zeker hun aantrekkingskracht op mij hadden. Soms ging ik op bezoek bij een tante van me, meestal ter gelegenheid van haar ver Vroeger kickte ik erop om mannen geil te maken met een onbeschoft kort rokje aan, maar sinds ik Ernst heb leren kennen is dat kinderspel geworden.

Laat ik eerst uitleggen dat ik eerzaam getrouwd ben, anders wordt het te ingewikkeld. Met ons huwelijk is Op mijn zeventiende ging ik nog een keertje logeren bij mijn oma en opa, zij wilde dat graag. Vanaf mijn eerste jaar was ik heel vaak bij hun geweest, mijn ouders werkte beide en dan werd ik toevertrouwd aan mijn grootouders die alles in het werk stelde o Dit vorval speelde vorig jaar af toen het zo warm was.

Onze buren hebben een zomerhuisje vij dichtbij in de bossen bij ons. Het had wat achterstallig onderhoud en omdat de buurman niet zo handig is om met gereedschap om te gaan werd aan mij gevraagd om het Op een avond kwam mijn dochter van 23 plots thuis.

Haar vriendje had het uitgemaakt. Ze huilde enorm en begreep niet waarom. Hij wil met mij naar bed zei ze en ik heb schrik papa zei ze.

Natasja was een grote vrouw met bruin half lang haar. Ik nam haar in Ik zal beginnen met mezelf voor te stellen, mijn naam is Didier, maar iedereen uit mijn omgeving noemt me Didi, ik ben 23 jaar oud en heb een mooie relatie van 2 jaar met een pracht van een meisje van Ons Sexleven is perfect zoals het hoort, maar hier Ik zit op de bank.

Ze doet de knoop van haar broek los en er gaat een lichte aa Wanneer ik heerlijk met mijn vrouw aan het spelen was drukte ik regelmatig twee of drie vingers in haar kontje, daar genoot zij geweldig van. Zij vond dat zo heerlijk geil die spanning,zei ze en wanneer ik dan flink doorging en dan ook met haar klit speeld Mijn eerste dag als gast-docente verliep niet geheel gladjes.

Ik ben normaal jurist. Het zou de meest geile dag van mijn leven Toen ik 16 jaar was zat ik in mijn bed mijn huiswerk te doen, mijn ouders waren naar een tante van mij om te helpen met het inrichten van haar nieuwe winkel. Ik hoorde mijn broer thuis komen hij was toen 18 jaar en hoorde hem de trap op komen, hij ging Mijn naam is Jan, ik ben 17 jaar en ik woon in een flat met mijn moeder want mijn vader is overleden.

Op een dag kwam ik thuis en ik ging mijn huiswerk maken. Ik was wel een beetje geil dus ik haalde mijn lul uit mijn broek en begon me af te trekken Hoi, Ik heet Sander en ik ben 37 jaar oud. Afgelopen zomer was ik op vakantie in het buitenhuisje van mijn oom. Hij was er niet en ik kom het de hele vakantie gebruiken. Het buitenhuisje ligt in een landelijk gebied met wat kleine dorpjes en ver van Vreemde ervaring Ik ben een man 48 jaar en leef in Nederland ik ben niet getrouwd.

Op een dag en ik op het internet en daar zie ik op een dating site een foto van een mooi jonge vrouw 34 jaar en wonende in de Oekraïne. Ik schrijf haar een kort briefje Ik ben Anneke, en twaalf jaar als mijn moeder sterft en ik alleen achterblijf met mijn vader.

Het is voor ons beiden een zware tijd, maar uiteindelijk begint het verdriet een beetje te slijten. Mijn vader leert Claire kennen, een gescheiden vrouw waarop h Ik ben 16, bijna 17 en ik zal het maar eerlijk vertellen, ik heb nog nooit geneukt, wel gezoend met jongens en me bij mijn tieten laten pakken en ik laat sommige jongens ook wel aan mijn kut voelen, lekker gevoel trouwens.

Maar ja, ik vond het Het is vrijdagmiddag 3 uur en ik heb het helemaal gehad op mijn werk. Ik ben als vertegenwoordiger de hele week op pad geweest en ik besluit dat het mooi is geweest. Ik bel even met mijn vrouw die ook nog aan het werk is bij de bank. Ze vertelt me dat het Je staat met een rokje in je hand en bedenkt hoe die je zal staan. Je moest wel zoeken om zo’n kort rokje te vinden, maar deze komt aardig in de buurt van wat ik verlang van je. Je kijkt naar de prijs; niet duur, maar dat mag ook wel voor zo’n klein lapje Liesbeth is een 15 jarig meisje dat bij mij in de straat woont.

Iedere keer als ze langs fietste keek ik naar haar en begon te fantaseren over hoe ik haar zou willen neuken. Op een dag vernam ik dat Liesbeth alleen thuis bleef terwijl de rest van het gezi Hallo allemaal, mijn naam is Linde en ik wil jullie graag een waargebeurd verhaal vertellen. Ik ben een donkerblond meisje, lekker strak rond kontje die door veel jongens als geil word beschouwd, voor mijn leeftijd heb ik mooie grote borsten, Ik heb al twee jaar verkering met mijn lieve schat linda.

Zelf ben ik 22 jaar en zij is Ik heb hele lieve schoonouders ,alleen jammer dat mijn schoonvader diabeet is. Het is een schat van een man ,liever dan mijn eigen ouders. Maar nu schijnt het Laatst ging ik naar de fitness om mezelf eens lekker moe te maken en dan lekker naar de sauna te gaan. Nou hebben ze hier een complete spa, waarbij alleen het zwembad nog ontbreekt, en niet alleen maar een zweethokje, zoals bij veel fitnesscentra.

Het was in de zomer en de 18 jarige max en 16 jarige tim waren rustig bezig met een spelletje op hun spelcomputer toen hun 15 jarige zusje anja binnen kwam. Oh wat had ik daar toch weinig zin in Reneé is 17 jaar. Ze is sinds haar zevende bij het Hockey. Samen met de even oude Christianne haar beste vriendin. Deze heeft ze met hockey leren kennen en ze zijn al jaren bevriend. Elke dinsdag avond gaan ze trainen. Christianne wacht dan op haar onder Best gezellig hoor, samen met vier andere mannen een nieuwe koeienstal bouwen.

Maar met dit warme weer begint het toch verdacht veel op werken te lijken Dochter stelt nog meer Vragen Aan het kontje van Heleen zie mijn verhaal de vragen die dochters wel niet stellen zijn we die nacht niet meer aan toe gekomen. We vielen alletwee innig in slaap.

Die morgen werd ik wakker en voelde naast me; Heleentje w Ruben en ik zijn twee dikke vrienden. We zijn allebei 16 jaar en beiden ongeveer 1m85 groot We zitten in dezelfde klas en we spelen in dezelfde voetbalploeg. Na school ga ik altijd bij hem thuis op de Playstation spelen. Ik denk zelf dat ik meer bij he Dit verhaal gaat over mijn seks relatie met m’n moeder. Ik en me moeder wonen samen vader overleden, geen broers en zussen.

Me moeder licht soms naakt in de tuin huis staat alleen, niks in de buurt. Toen ik terug kwam van school, was dit keer allee Het was al een tijdje duidelijk mijn vader geilde op mij. Ik was zeventien jaar en een komplete jonge vrouw. Mooi borsten,met al flinke tepels,mooie benen, strakke billen en kont en flink behaard. En op een zaterdag kon het niet uitblijven.

Mijn moeder zei da Met mijn 16 jarige nichtje Het was afgelopen zomer. Mijn schoonzusje was met haar 3 dochters bij ons op vakantie. Bij aankomst viel mij direct op dat Louise, net 16 jaar geworden, mij een kus gaf en daarmee bijna op mijn mond kuste. Ik keek haar di Mijn hoerige tante V Bij het ontwaken lag ik met mijn hoofd op een borst van mijn slavin Syl.

Ik ontwaarde een doordringende stront geur en constateerde dat de andere borst besmeurd was met een bruine geurende spul. Ik kon dit eerst met mijn slapende Deel 1 Het weerzien na zes jaar De rails denderde onder de trein door, Jop keek uit het raam. Al ruim vier uur in de trein en Berlijn kwam in zicht. Het was ruim zes jaar geleden dat hij zijn dochter zag. Ja het was gek gegaan, als v Beide dames waren 16 jaar en konden het samen goed vinden. Ik kan niet meer dan proberen. Tosca pakte haar mobiel en draaide het nummer van haar ooms huis.

Ik was moe, ontzettend moe en mijn hele lichaam deed pijn. De afgelopen dagen had ik een trekking gedaan in het noorden van Thailand, net even buiten de stad Chang Mai. Ik keerde terug op mijn hotelkamer en zag een folder liggen over een massage mogelijkh Het was een prachtige dag geweest en Frieda en Corien hadden zich de hele dag vermaakt in het openlucht zwembad in hun woonplaats.

Het was inmiddels al zes uur, hoog tijd om naar huis te gaan. Hun ouders zouden al zitten te wachten met het avondeten. Het was een jaar of wat geleden toen mij het overkwam. Mijn schoonzus bleef bij ons logeren voor het eerst sinds ik samenwoonde met mijn vriendin, daar de logeerkamer nog niet helemaal klaar was hadden we besloten dat ze op onze kamer mocht komen liggen m Annalies mijn hoofdpersoon in dit verhaal was 16 jaar en had een vriendje.

Ze had ook al verschillende keren met hem gecampt en zelfs al eens zich gedwongen uitgekleed en zich zelf moeten vingeren. Annalies had mooi bruin haar en had k Het was een rustige avond. Mijn meester en ik zijn slavin hebben samen op de bank een film zitten kijken.

Na de film kreeg ik plotseling van mijn meester de opdracht in inspectiehouding te gaan staan. Dat betekend broek en string uit, benen wijd, kontje Wij liepen in het bos terwijl de zon lekker scheen, daarom had Annie, mijn vrouw niet te veel aan. Een topje, natuurlijk geen bh want ze pronkt graag met haar dikke tepels en ik geil daar wel op.

Zij had haar favoriete wikkerokje aan zodat ik gemakkelijk Ik vond het niet erg dat twee lessen uitvielen. Het was lekker weer en ik nam mij voor om heerlijk in de tuin te gaan liggen in mijn bikini of mischien wel helemaal naakt, want achter de heg kan dat, omdat wij buitenaf wonen.

Mijn vader heeft een Het was ‘s nachts dat ik wakker werd van geluiden die ik niet één, twee,drie niet thuis kon brengen. Ik liep de slaapzaal op en zag dat er twee jongens bij elkaar in bed la Het was warm en ik was geil en omdat ik alleen thuis was kon gebruik maken van ons zwembad en dook er lekker naakt in. Ik had gedacht dat het water mijn geilheid wel weg zou spoelen maar dat was niet zo het nam alleen maar toe.

Ik bsloot daarom mijn kutje t Hoi ik ben Antonio, ik ben 19 jaar en geboren in lido di jesolo vlakbij venetie in besloten mijn ouders dat ik zou gaan verhuizen naar Nederland om te gaan wonen bij mijn tante en oom. De rede hiervan was dat ik hier een opleiding kon beginnen wat ni

..

Een goede reden, leek ons, om een kijkje te nemen bij het opgefriste Américain. We gingen de heerlijke draaideur door, stapten het café binnen en werden prompt tot staan gebracht door een vrouw die er geen misverstand over liet bestaan dat we in het gedeelte waar je iets kon drinken, niets te drinken zouden krijgen.

Dat de bar open was, hebben we voor kennisgeving aan genomen. Weer thuis zette ik de televisie aan, en meteen weer uit, want daar had je hem weer, De Stem, de geheimzinnige stem die in televisieland de boel aan het overnemen is.

Wij kijken altijd naar Het Journaal, maar dat is verleden tijd, want enkele weken geleden was daar plotseling De Stem. De Stem komt erin als iemand iets zegt in een andere taal dan het Nederlands. Eerst was de stem er alleen in Het Journaal, maar inmiddels doet hij ook series. Helemaal in zijn eentje leest hij alle stemmen voor. Als je bij het Centraal Station uit de 24 stapt, of uit de 4 of de 26, maakt niet uit, en je loopt in de richting van de hoofdingang dan zie je in de uitbouw van de eerste toren een deur zo groot als een staldeur.

Tot voor kort kon je hier vaak een groep Oost-Europese straatmuzikanten treffen die hem vooral op de klarinet stevig wisten te raken. De mannen op de brug over de Zwanenburgwal naar het Waterlooplein speelden misschien beter, maar het Centraal Station Ensemble had meer pit.

Beide groepen zijn verdwenen, de Peruviaanse panfluiters achterna, denk ik. Ik dacht meteen aan kroketten, maar toen ik dichterbij kwam, bleek het om een restauratiebedrijf te gaan.

Er werd weer eens wat hersteld aan het station, een mens kijkt er van op. Maar toen we de hoek om ­waren en door de enorme ruit die achter de staldeuren blijkt schuil te gaan naar binnen keken, bleef ik in stille verbazing staan.

Wat ik zag was een prachtig houten plafond, dat was afgezet met vrolijke schilderijen van engeltjes of cherubijnen, het verschil is me nooit helemaal duidelijk geworden. Iets wat ik graag eens zien zou willen. Bij banketbakker Arnold Cornelis in de Van Baerlestraat stond om te proeven een lekkernij op de toonbank waarvan ik me de naam niet herinnerde, maar die ik herkende en waarvan ik me de smaak meende te herinneren.

Toen ik een hapje had genomen, wist ik dat ik me niet vergistte. Waar mijn moeder kaasvlinders kocht, weet ik niet meer, maar ze kocht ze op de zaterdagse expeditie die begon bij het Hammenhuis in de Sint ­Luciensteeg en die mijn vader en haar vervolgens naar een slager in de Jordaan voerde voor leverworst, naar een taartjeswinkel in de Maasstraat voor een bepaald soort droge gebakjes en dan nog ergens heen voor rauwe Gelderse.

De gedachte dat je bij een winkel meer dan een lekkernij zou kunnen kopen, hield mijn moeder voor ketterij. Die moesten door de velg gestoken worden en vastgeschroefd. De schemering is nog niet begonnen, maar er hangt een haast ­onzichtbare nevel ­boven de Zoutkeetsgracht die de schemering lijkt aan te kondigen.

De gracht ligt er prachtig bij, stil en onaangedaan, het IJ nabij maar veraf tegelijk. Achter een groot raam staat een vrouw iets aan de lade uit een ladenkast te poetsen. Haar werkplaats is in­gericht als een timmerbedrijf, maar ik denk dat ze zich meer met restauratie bezighoudt dan met timmeren.

In haar vensterbank staat een houten vrachtwagentje, zo hartverscheurend mooi dat ik mijn neus tegen het venster druk als was ik Kruimeltje voor de etalage van de banketbakker.

Als de timmervrouw opkijkt, zwaai ik naar haar, waarop ze ­terugzwaait, mensen die ge-zwaaid worden, zwaaien altijd ­terug. Maar nee, dat weet ik niet. Aan de overkant van het water ligt een zeilschip, waarvan mast en fokkenstag met lichtjes zijn versierd.

In de huizen branden kaarsendakjes en kerstbomen, in het donker is overal licht. We gaan ­onder het spoor door, steken de Haarlemmerstraat over en lopen richting Noordermarkt als we bij café Papeneiland langs een grote kerststal komen. Jezus en Maria, os en ezel, de Wijzen uit het Oosten, het hele spul, achter glas, aan de Prinsengracht, met de Westertoren in de verte. Hoewel het dooide, was het spiegelglad op straat.

Je kon het zien, want niemand liep ­gewoon door de bagger die even eerder nog sneeuw was geweest, iedereen tilde zijn voeten op. Ondanks de dooi was het koud. Niet zo koud dat de stratenmakers hun werk mee naar huis namen, maar de verhuizer die op het ­Museumplein in zijn verhuis­wagen tussen de meubelen stond, liet weten dat hij met dit weer toch liever op het strand zat.

Het Passage Kwartet in de passage onder het Rijks speelde, zoals gewoonlijk, de Lente van Vivaldi en behalve een accordeon klonk nu ook de schuiftrompet. In het Concertgebouw zouden ze deze bezetting ook eens moeten proberen.

Achter de ruit die de hal van het museum toont, stonden vijftien kinderen met kwasten gewapend achter een schildersezel in een halve cirkel om een model heen, dat op een stoel op een ­verhoginkje zat. Ze zag er uit als Jacoba van Beieren lustte geen ­eieren. Tussen de andere toeschouwers ontwaarde ik de man die zich indertijd bezig hield met het bestuderen van het bazenprobleem.

Wat wilde zeggen, dat hij in ieder café vroeg wie hier de baas was, waarna er in vele gevallen verschrikkelijke vechtpartijen losbarstten met vliegende barkrukken en veel brekend glaswerk. Een en ander uiteraard tot grote vreugde van de aanwezigen. Nadat ik hem in café de Ster had voorgesteld aan Karel van het Reve, vroeg Karel mij wat hij deed.

Waarop ik zei dat hij het bazen­probleem bestudeerde. Alies uit Roelofsarendsveen die het onder het knippen vaak zo gezellig met mij praat, blijkt ­helemaal niet uit Roelofsarendveen te komen, maar uit Boekelo. Of was het Dwingeloo, daar wil ik van af wezen, maar in ieder geval vertelde ze mij hoe een week eerder een bejaard echtpaar zomaar twee fietsen die voor de winkelruit stonden omver had gelopen.

Ze stonden ernaar te kijken alsof ze bij Madame Tussauds stonden, echt van die museumpoetsers. Mooi woord hè, het schoot er zo maar uit. Dat heb ik wel vaker, dat ik ineens een nieuw woord verzin. En dat woord blijf ik dan gebruiken, want ik wil in de Dikke Van Dale. Dat is het enige wat ik op mijn bucketlist heb staan. Hij deed iedere dag een bladzij. Bucketlijsten bestonden toen nog niet, maar de postbode wilde in Tel uit je winst van Theo Eerdmans, een quiz waar je duizend gulden winnen kon.

Om de zaak te vergemakkelijken had hij de vragen die hem gesteld moesten worden, alsmede de antwoorden, alvast aan Eerdmans opgestuurd. De postbode kwam vaak op kicksen naar de kroeg, want dat was zijn tweede grote ambitie, profvoetballer worden bij Santos. Maar dan moest hij wel trainen, vond Marie die hem daarom regelmatig veertig rondjes om het biljart liet rennen. Als ik mijn ogen sluit, hoor ik nog het geluid van zijn noppen op de granieten vloer.

Tien dagen voor kerstmis kocht mijn moeder op de Bos en Lommer een piepklein kerstboompje dat ze thuis optuigde met echte kaarsje die iedere avond even branden mochten. Echte kaarsjes was veel mooier, maar toch ging ik altijd naar de kerstboom van tante Corrie kijken met zijn gekleurde lichtjes, zijn engelenhaar en zijn kerstballen in alle kleuren. Bovendien brandde bij tante Corrie de kachel. Als ons boompje stond, gingen we naar de bloemenmarkt op het Singel voor de jaarlijkse kerstbomenmarkt.

Mijn ouders waren unaniem van mening dat de ­bomen daar veel te groot waren, maar dat ze mooi waren en heerlijk roken, daarover waren we het eens. Het ritueel duurde totdat ik ik liever de kerstbomenversiering in het café ging inspecteren, waarbij de versiering bij Emmelot op de hoek van Lange Niezel en Oudezijds Voor altijd als winnaar uit de bus kwam. Piet had twee hele dagen nodig om de takken op te hangen, en weghalen was zoveel werk dat het vaak tot Pasen duurde.

Op de bloemenmarkt verkopen ze houten tulpen en in cafés kom ik niet meer, om deze tijd van het jaar ga ik naar de binnentuin tussen de Roelof Hart en Gerard Terborgh. De helleborus staat in bloei, maar ik kom voor de grote magnolia en zijn knoppen die opzwellen aan de kale takken.

Terug op straat, zo ter hoogte van de kerstbomenverkoper op het plein, kwam me een vrouw tegemoet die een grote tak magnolia bij zich had en zo voorjaar en toekomst met zich mee voerde. Ik was het café al voorbij toen ik zachtjes neuriënd op mijn schreden terugkeerde en alsnog naar binnen ging. De jongeman en de jonge vrouw die achter de tap stonden, droegen ­allebei een hagelwit overhemd en aan de bar zat een piepklein meisje voorover op haar ellenbogen ­geleund.

Nadat ik een kruk had bezet, keek ik nog eens goed, maar het was inderdaad een meisje. Een jaar of 5 zo te zien. Ze had een tekenschrift binnen handbereik en naast haar stond een van roze ballonnen gevouwen hondje. Ik bestelde een jonkie, waarna de jongeman in het witte overhemd een kelkje voor me neerzette en dat vol schonk, maar zonder kop erop, zoals ik merkte toen ik me voorover boog om het de Roomse borrel behandeling te geven.

Zijn collega was inmiddels aan de bar gaan zitten met een kom erwtensoep die begeleid werd door twee plakken roggebrood met spek. Aardappelen lust ze niet, maar ze is gek op broccoli, bloemkool, boerenkool, dat soort dingen.

Jij bent er wel vaker geweest, maar zij niet. Mooie winkels verdwijnen sneller dan de koeien kalveren. Maar Vlieger zit er nog. Ik word duizelig van geluk als ik binnenkom.

Al die laadjes met al dat ­papier met al die namen, awagami ogura, byakka kinsunago, grafica 2,95, ingres 1. En die heerlijke enveloppen in alle kleuren. Bij het trappetje naar de bovenverdieping waar ze in verf doen, bekijk ik de vitrine met lang geleden door Vlieger uitgegeven boeken en prenten, A is een aapje, De kleine wees, Het kat en muisspel, maar dan moet ik er vandoor.

Geen groter genoegen dan op de smalle stoep te staan terwijl de tram door de straat reed. In de tram was het ritje door de Bakkerstraat al even spectaculair, vooral als het ­moment kwam dat je bocht om ging, want dat kon eigenlijk niet, zodat het ­altijd leek of je zo de Amstel in zou duiken.

Uit een koffer verkocht hij kostuums aan boeren en buitenlui en daarbij deed hij het voorkomen dat er een pak bij was, dat hij eigenlijk niet verkopen wilde. Omdat het anders en beter was dan de andere pakken die hij in zijn koffer had, terwijl ze alle vier precies hetzelfde waren. In de oorlog waren zijn ouders ondergedoken, in Driebergen. Ze werden verraden, maar ontsnapten uit het politiebureau.

De rest van de oorlog zaten ze in een gat in de grond in een bos in de omgeving. Ik vraag me vaak af wie die verraders waren. Die hadden het, zoals we in de boeken van hun kinderen kunnen lezen, juist druk met het redden van ­Joden.

Maar wie dan wel? Ik geloof niet dat ik ooit een interview heb gelezen met iemand die vertelt hoe in de oorlog bij de ­buren ondergedoken Joden heeft aangegeven. Daarom hadden ze een primus, koffie en een doos suikerklontjes bij zich. Dat waren dan de suikerklontjes. Daar stonden drie biljarts. Ik biljartte met een kinderkeu. Meneer de Laat gaf me een Heineken kistje. Anders kon ik er niet bij. Als Ajax verloor, werd het Hotel de Houten Lepel.

Op het strand van Tel Aviv staan vier groen geverfde houten fietsen in vier maten. Het zijn geen echte fietsen, maar je kan er wel op fietsen. Een eindje verderop stond een meisje met haar rug naar de hoge zee een selfie te maken. De golf die haar schoenen zouden overstromen, zag ze daarom niet aankomen.

Ze schrok, maar ze moest ook lachen. Sommige dingen zijn overal en altijd gelijk. Gisteren gingen we met de trein van Tel Aviv naar Akko. Zee en strand reisden mee. Geen mens te zien en af en toe wolken bougainville in vele kleuren. Ze waren geen dag ouder geworden. Tijdens de officiële opening lazerde de directrice van het ­museum van een trapje, sprak Freddy Hollander die alles geregeld had mooie woorden en keek Eberhard van der Laan vanaf een foto toe.

In mijn eigen toespraakje bleek ik zonder dat ik het in de gaten had van het Engels in het ­Nederlands te zijn verdwaald, maar de zaal leek dat niet te deren. Terug in Tel Aviv reden we naar de markthal aan de haven waar we ons in het restaurant boven de kramen met aardappelen en uien aan lekker eten wijdden. Omdat ik op sjiek moest, moest ik naar Warenhuis het Wespennest voor een paar schoenen, een broek en een overhemd. Een jasje bleek ik gelukkig nog te hebben.

Toen we de ingang in het oog kregen met daarachter de kramen met glitterende vrouwen die in geuren doen, wilde ik ervantussen. Maar ik vermande me, drukte de holte van mijn hand als een kapje over neus en mond en haastte mij richting roltrap.

De arm van de cosmetica reikt ver, maar de eerste verdieping hebben ze nog niet overgenomen dus daar kon ik weer ademhalen. Een broek is meestal veel gedoe, maar de tweede broek was raak deze keer. Schoenen hadden ze niet in mijn maat, maar het overhemd was perfect. De verkoopster dropte ons bij de kassa, waar we onder helse muziek aansloten bij een rijtje. Mijn geliefde was aan het afrekenen toen de caissière me vroeg of ze me ergens mee kon helpen. Ik zei dat ik al geholpen werd.

U keek zo kwaad naar ­elkaar. De baleinen uit mijn vaders overhemden waren altijd kwijt, herinnerde ik me. Waar ik ook ben in de stad, altijd vraag ik me af of ik hier wel eens bij iemand in huis ben geweest.

Opmerkelijk vaak is dat niet het geval. In Zuid zijn hele buurten waar ik straat voor straat binnen ben geweest, bij vrienden, vriendinnen, of op feestjes. Zoveel huizen als ik ken in Zuid, zo weinig ken ik er in Oost en ook in het Centrum heb ik niet veel van binnen gezien.

Ik overdacht een en ander toen ik op weg was naar een teruggevonden vriend die in de Gasthuismolensteeg bleek te wonen. Het verlengde van de steeg, de Hartenstraat, had me wel eens ontvangen. Voor enkele opmerkelijke dagen en nachten op een kamer boven een snackbar en met uitzicht op een restaurant, waar ik jaren later eens een tongetje ging eten met Jan Cremer. Toen ik mijn mes in de tong zette, bleek hij niet geheel ontdooid.

Een kwartier later werd een nieuwe tong gebracht die toen ik aan zijn achterkant begon al eerder aangesneden bleek. Misschien niet mijn slechtste horecaervaring, maar het komt in de buurt.

Mijn teruggevonden vriend was in de tussentijd gedichten gaan schrijven, zevenregelige verzen, waarin hij de zee zichtbaar maakt. Inmiddels waren het er meer dan duizend. Ik kwam ogen en oren ­tekort en kon ze nauwelijks geloven.

Van deze grenzen was de ­Admiraal de Ruijterweg de ­belangrijkste. Want de Admiraal de Ruijterweg was levensgevaarlijk, zoals mijn moeder nooit ­naliet te benadrukken. Als je die overstak, was je eigenlijk al dood. Dat kwam door de trams die er reden, de Kikker en de Blauwe Tram naar Zandvoort. De Kikker was gevaarlijk, maar een tram. De Blauwe Tram was een trein en dus nog veel gevaarlijker.

We mochten de Admiraal de Ruijterweg niet oversteken, maar nergens stond geschreven dat je er niet naar kijken mocht, en dat ­deden we dus. Vanaf onze kant ­keken we naar de verboden overkant, waar niets te zien was, maar die ons toch trok, omdat hij verboden was. Met enige regelmaat denderde de Blauwe Tram voorbij. Daas van opwinding legden we een cent op de rails en wachtten af, in een portiek, want als de tram ontspoorde kon je maar ­beter niet te dicht in de buurt zijn. De Blauwe Tram reed over onze centen heen alsof ze er niet waren.

De week daarop probeerden we het met stuivers, maar ook een stuiver was niet genoeg voor een ontsporing, zodat we uitweken naar de bouwterreinen achter de Hoofdweg. Gewapend met twee planken staken we het eindeloze drijfzand over. We renden over de steigers van de nieuwbouw en aan het einde van de middag reden we met het lorrietreintje terug naar het Bos en Lommerplein.

Vlaams Friteshuis Vleminckx op de hoek van de Voetboogsteeg en de Heiligeweg maakt volgens velen de lekkerste patat van de stad. In die mening kan ik me vinden en vandaar dat ik als ik trek heb in een patatje vaak aansluit bij de rij die vrijwel zo permanent is als die bij het Anne Frank huis.

Een niet gering pluspunt van Vleminckx is café Havelaar aan de overkant, waar je je patatje mag opeten met een biertje erbij. In het café stond de barkeeper glazen te spoelen. Terwijl hij mijn biertje tapte, zei hij dat ik hem bekend voorkwam. Waarop ik hem vertelde over een kennis in de kaasbusiness en met verstand van wegen die op de markt een ons paté wilde kopen. Het stuk dat de koopman vervolgens met zijn mes aanwees, was volgens mijn kaaskennis ruim twee ons, en dat zei hij ook.

En dan vooral het gedeelte waarin meester Pennewip de versjes van zijn hoogbegaafde leerlingen ­nakijkt en zelfs corrigeert. Ook het vers van Slachterskeesje raakt me, hoe vaak ik het ook lees, altijd diep in de ziel: Het meisje, ik denk dat ze een jaar of zeven was, droeg een blauwe jurk met sterretjes en had een bosje houten tulpjes bij zich, heel feestelijk.

Ik zei dat ik haar zou waarschuwen en vroeg of ze naar een promotie ging. Maar nee, ze ging naar haar zuster. Dat vond ze niet erg, want dat was ze zelf ook zei ze, hoewel ze niet vroeg waar ik heen ging.

Op de hoek van de Pieter van der Does en de Admiralengracht, waar vroeger het zwembad was en nu een moskee is, kwam een groep meisjes aanlopen.

De meisjes waren een jaar of tien en op het oorlogspad. De leider keek de gracht af en nadat ze had vastgesteld dat alles veilig was, geen vijand te zien, gaf ze het sein dat het groepje de Pieter van der Does kon verlaten en langs de gracht zijn weg kon vervolgen richting Erasmuspark, waar ongetwijfeld nieuwe avonturen wachtten. Het is zestig jaar geleden dat wij jongens hier op oorlogspad waren.

Er is veel veranderd in de buurt, de gracht is rechtgetrokken, het park is van een wildernis in een park veranderd, de landjes zijn gefatsoeneerd, maar je kan nog steeds zien dat dit een fijne buurt was om op te groeien en dat het dat waarschijnlijk nog steeds is. Tussen het park en de sportvelden aan de Joos Banckersweg werd op een dag het rietland opgespoten. Niet veel later ontdekte Hans van Bronkhorst dat er kogels, echte kogels, in het zand te vinden waren.

Wij jongens vonden dat behoorlijk eng, maar Hans van Bronkhorst niet. Mijn oom Piet had geen auto en daarom gingen tante Gré en hij op zondag wel eens met ons mee voor een gezellig ritje over de oude Utrechtse weg of de nieuwe weg naar Den Haag. Lekke band, radiator droog gekookt, benzine op, maar als we Amsterdam weer in zicht kregen, zei oom Piet: Want ik wist wat er komen ging.

Mijn oom Piet zou zich tot de ­Chinees richten die ons naar een ­tafeltje bracht en iets zeggen als: Wij lekker eten op, ja?! Het gekke was, dat de Chinees het heel gewoon leek te vinden. Vijf en zestig jaar later kan ik mijn schaamte nog navoelen. In dit boek zeggen de Engelsen en Chinezen dingen tegen elkaar als: Why for you say no can. Om met elkaar te kunnen praten, spraken ze Pidgin. Mijn oom Piet was er niet op uit de Chinees te kleineren.

Hij sprak een taal. Als ik wil betalen, moet ik mijn vijf euro biljet in een gleuf steken, waarna het wisselgeld rinkelend in een bakje valt. Dat is ook al net Parijs, waar je op deze manier je metrokaartjes koopt. Als ik met mijn stokbrood buiten sta, denk ik aan Lonneke, die hier op zaterdagmiddagen van lang ­geleden in een bloemenwinkel werkte. Lonneke woonde aan de andere kant van de Bos en Lommer, in het buurtje rond de Wiltzanghlaan, waar de avontuurlijker leeftijdgenoten woonden.

Aan ­onze kant van de Bos en Lommer waren we allemaal keurig en ­deden we alles zoals het hoort. We gingen naar de middelbare school en naar de kapper en droegen trouw de kleren die onze moeders voor ons klaarlegden. Maar Lonneke en Ietske en Ria, die aan de andere kant woonden, hadden daar maling aan. Die gingen naar de mulo of de huishoudschool en lieten hun haar millimeteren of verfden het rood.

Aan sport hadden ze een broertje dood en ze lazen geen boeken, maar schilderden hun ogen op en maakten schilderijen. Lonneke drukte regelmatig bij ons op de bel en als ik dan naar beneden was gekomen, bleef ze voor de deur rustig een uurtje met me staan kletsen. Toen ze bij de bloemenwinkel weg was, ging Lonneke trouwen en in Osdorp wonen. De laatste keer dat ik er was, was het er nog niet. Vrijwel ieder jaar fiets of wandel ik wel een keer naar het huis en denk dan aan de jonge Gerard Kornelis van het Reve die op zijn kamertje De Avonden zit te schrijven.

Tijd om weer een keer op bedevaart te gaan, maar eerst langs de Gerard Revebrug om te kijken of ie nu Gerard Revebrug heet. Het moest weer eens op een koopje, net als met de loopplank in Nieuw-West die ze naar Karel van het Reve hebben vernoemd. Bij Schilderskade 66, dat zich ­zoals iedereen weet op de hoek met Saffierstraat bevindt, stapte ik af en ging op zoek naar het ­gedenkteken. Ik keek omhoog, ik keek omlaag, ik ging de hoek om, de Saffierstraat in, maar nul komma niets, geen gedenkteken te bekennen.

En plotseling was daar de twijfel. Was het mogelijk, zou het kunnen, had ik al die jaren een bedevaart naar het verkeerde huis gemaakt? Dat gedenkteken, dat blijkt er ook al veertien jaar te zitten. We zouden naar de film, maar nadat mijn geliefde de ­deprimerende samenvattingen had voorgelezen, besloten we lijn 1 te nemen.

In de 1 wordt de stad steeds groter. Bij de halte Johan Huizingalaan al kon ik er niet over uit dat ik hier helemaal gewoond had. Wat een ongehoord eind fietsen moet dat zijn geweest, en bij deze halte ben je nog niet eens halverwege geloof ik. We wilden naar het eindpunt, dat zich naar mijn beste weten aan de Sloterplas bevond, maar zich uiteindelijk op Matterhorn bleek te bevinden, bij de Alpen. Toen we uitgestapt waren, was er ter plekke helemaal niets, zodat we de eerste 1 terugnamen, om nu uit te stappen bij Meer en Vaart.

De Sloterplas lag er prachtig bij. De fontein spoot zijn waterstraal zo hoog als ie kon en de plas was als een donkere spiegel. We staken over en liepen het winkelcentrum binnen.

Prima winkelcentrum, ­alles bij de hand, van Etos tot Hema en fijn veel opticiens, precies zoals het hoort. Maar bij het Osdorperplein raakte de fut eruit. Mijn aandacht werd getrokken door een snoepjesboeket.

Prachtig, maar hoe heetten die snoepjes ook alweer? Nadat ik mijn vraag gesteld had, opende de vriendelijke verkoopster haar mond, maar geluid kwam er niet uit. Ze was haar stem kwijt, Daar stonden we dan, in Osdorp, bij Stam, en bijna Sinterklaas. Het schemert in de Spiegelstraat. Het blauwe uur is net begonnen en de achterlichtjes van de fietsen vlammen in het halfduister.

Bij iedere brug kijk ik de gracht af, over het rimpelende water, langs de bomen en de gevels. Mooie schemering, fijne stad. Ter hoogte van Heuvel besluit ik er een te nemen. Lang geleden dat ik hier voor het laatst was. Peter Vos leefde nog, want met hem heb ik toen zitten praten. De jeugdige kastelein schenkt een borrel in. De andere klanten zitten aan het bier. Vanaf mijn barkruk zie ik aan de ene kant de feestverlichting in de Spiegelstraat en aan de andere de lichtjes in de bomen langs de Spiegelgracht.

Alle Amerikanen die hier zitten, gaan vergezeld van een Aziatische vriendin, Thais, Philippijns, Indonesisch. Wonderlijk, denk ik, maar zin me er verder in te verdiepen, heb ik niet. Het jonkie smaakt weer goed vandaag, zo goed zelfs dat ik overweeg een opvolgertje te nemen.

Gelukkig heb ik al betaald, dit om opstappen gemakkelijker te ­maken. De vier muzikanten zitten in de passage onder het Rijks, en het aardige is dat er een accordeon bij is. Het licht in de passage komt van de flitsende mobieltjes. Weer buiten kijk ik over de vlakte van het Museumplein, waar ze ­alweer druk bezig zijn het nep-­ophaalbruggetje over de ijsbaan op te bouwen.

Het is doodstil en door de stilte loop ik langs een kaarsrechte streep van witte tegels over het kaarsrechte pad dat het plein in tweeën deelt. Dat er op zaterdag niet warm gegeten werd, maar brood, een ­Amsterdamse gewoonte waarvan ik niet weet of die nog bestaat, was een van de dingen die de zaterdag tot de mooiste dag van de week maakte. Op zaterdag ging de school om twaalf uur uit en het laatste uur werd er niet gewerkt, maar was er een wedstrijd hoofdrekenen of werd ons voorgelezen.

Een saai verhaal vaak, maar dat maakte niet uit, want bij saaie verhalen kon je heerlijk wegdromen, wat bij een spannend verhaal een stuk moeilijker is.

Dan kwam het heerlijke ogenblik van de bel. Twaalf uur en vrij, de hele dag nog voor je. Als mijn ­vader uit zijn werk kwam, stond mijn moeder hem voor de deur op te wachten en terwijl hij de laatste trap beklom, zei ze: Om een uur kwam de leesmap. Heerlijk ogenblik dat je languit op je buik gelegen de nieuwe Robbedoes opensloeg om te kijken hoe het verder ging met Lucky Luke, de Baard en de Kale, Buck Danny en de cowboy van wie ik de naam vergeten ben.

Soms bakte mijn moeder zelfgemaakte kroketten die een heerlijke geur verspreidden in huis. En om acht uur hoefde ik niet naar bed, maar mocht ik ­samen met mijn vader en moeder naar de radio luisteren, naar De Veilingmeester en Cees de Lange met zijn koe en alles wat daarna kwam. Omdat we iets te vieren hadden, zaten we in restaurant Amsterdam aan de haring, de oesters, de kroketjes, de krab en de kreeft en de Bourgueil. De drukte was als vanouds en de verhalen aan tafel mochten er zijn, zo zeer hadden we het naar onze zin dat we vast voor Kerstmis reserveerden.

Dat niet, zei de vriendelijke serveerster, alles was eigenlijk hetzelfde, alleen veel drukker en met een heel grote kerstboom. Neuriënd vertrok ik voor een plasje, waarvan ik zingend terugkeerde. Ik zong Marina, zoals Rocco Granata het zingt als hij het samen met Arno zingt, tenminste dat verbeeldde ik me. Zij zong Favourite Things, dat zong ze vaak, ook op straat, met als gevolg dat mensen haar vaak voor gek versleten.

Waarin ik wel iets herkende. Eenmaal voorbij de tochtdeuren keerden we terug naar onze tafeltjes. Maar toen zij vertrok kwam ze nog even buurten. Toen Fräulein Maria terugkwam van weggeweest en Favourite Things begon te zingen, je weet wel, keek ik de rij kinderen af, en verdomd, ik was de enige die zat te huilen.

Toen we buiten kwamen, werd er een meisje doodgereden. Omdat ze op de stoep liep. Want op de stoep lopen, mochten we niet. Ik fietste langs het Sarphatipark toen me om de een of andere reden het Kronkelpad te binnen schoot.

Meteen wendde ik de steven en ging het richting Weteringschans. Ik had het pad op de kaart gezien en was benieuwd of het kronkelde. Het was niet gemakkelijk te vinden, maar uiteindelijk kreeg ik het in het vizier.

Het ligt in het Weteringplantsoen langs de Singelgracht en kronkeltechnisch stelt het niet veel voor. Eigenlijk is het vrijwel recht, zodat je je kunt afvragen waarom het Kronkelpad heet. En op dat moment zag ik het borstbeeld van Simon Carmiggelt staan. Mooi beeld, vooral Simons bril staat er prachtig op, maar daar gaat het nu niet om. Waar het om gaat, is dat Carmiggelt hier vroeger woonde, aan het Eerste Weteringplantsoen, en dat hij daar zijn dagelijkse Kronkel schreef, en vandaar dus Kronkelpad, je moet er maar opkomen.

Ik herinner me dat Tim Krabbé lang plannen heeft gesmeed om de Kronkel in dat busje een keer te vervangen door een Kronkel van eigen hand. Het was een fijn plan, maar er waren enige complicaties. Ik keek om me heen en spotte toen vlak bij het borstbeeld van Carmiggelt de bosjes waarin Annie M. Schmidt en Renate Rubinstein zich verscholen hielden toen het beeld onthuld werd.

Tiny, de weduwe van Carmiggelt leefde nog en had Renate die zo lang een verhouding met haar man had niet uitgenodigd. Daarom ging Renate toen maar in de bosjes zitten. Het is dit jaar vijftig jaar geleden dat De Vervalsers van Theo Kars verscheen.

Om het te vieren verschijnt vandaag een herdruk van de roman, waarin Kars de oplichterspraktijken ­beschrijft die er toe leidden dat hij twee jaar gevangenisstraf kreeg. Plus de tijd om zijn boek te schrijven.

Voor de gelegenheid heb ik het herlezen en het beviel me zoals het me vijftig jaar geleden beviel. Kort na het verschijnen had ik een afspraak met Theo die toen op een kamer in de Reguliersdwarsstraat woonde.

Niet zonder trots liet hij me zijn boekenkast zien die erg klein was. Nadat we Montherlant, Vailland, Graham Greene besproken hadden, gingen we naar het Rembrandtplein waar hij me op het terras van Monico uitlegde hoe je het moest aanleggen een vrouw te verleiden.

Hij had daar een tot in details uitgewerkt scenario voor, zo bleek. Ik hoorde zijn uiteenzetting met een enige verbazing aan. Ik had altijd gedacht dat het allemaal van zelf ging. Je zag een leuk meisje, zij zag jou, je lachte eens naar elkaar en voor je het wist, was je waar je wezen wou.

Maar zo was het niet, zei Theo. Het ging er om de juiste dingen te zeggen en te doen. Zo moest je­ ­tegen meisjes zeggen dat je een hekel aan voetbal had. Ik vroeg meiden vaak of ze zin hadden om zondag mee te gaan naar voetballen en daar zeiden ze zelden nee tegen, maar volgens Kars was dat dus fout. Hoe meiden reageerden op de bokswedstrijden die ik met ze ­bezocht, heb ik hem nooit verteld.

Wegens kaastrek ging ik de Kaaswaag binnen waar Theo die van de kaas is achter de toonbank iets onduidelijks stond te rommelen. Ik heb vandaag al twee keer een natte rug gehaald.

Mijn oom, vertelde ik, was timmerman. Hij verbouwde Chinezen en peeskamers, in de Bloedstraat, de Monnikenstraat, de Barnde­steeg. Goede vraag voor iemand die altijd tussen de meisjes heeft gewoond. Hij was toen een jaar of Op zijn zevende of achtste had zijn vader hem een keer naar tante Gré gestuurd om haar haar boodschappen te brengen. Gré zat op twee hoog in de Oude Nieuwstraat. Er lopen nog wel groepen, maar ze zijn niet meer zo groot en her en der signaleerde ik zelfs een toerist die het avontuur Amsterdam in gezinsverband had aangedurfd.

Fietsen blijft ­gevaarlijk, maar de rijen bij de ­attracties zijn tot hanteerbare proporties geslonken, Japanse meisjes zijn met zijn tweeën en het ­immer boos kijkende rugzakmeisje is weer alleen. We zijn er nog niet maar het gaat de goede kant op. Laatst was ik in de Javastraat die me na de Eerste Van Swinden een beetje tegenviel. Ik was toen op de fiets. Nu waren we weer in de ­Javastraat, maar te voet. De Java Bookshop bijvoorbeeld, toch een sieraad van de straat, was me geheel ontgaan.

Om over de diverse viswinkels nog maar te zwijgen. Bij El Pescado meen ik achterin de zaak zelfs ­tafeltjes te zien, tafeltjes die tot een zekerheid uitgroeien als ­iemand die in die streken vis staat schoon te maken ons wenkt om binnen te komen. Andere keer, ­besluiten we.

Als we bij Bedford-Stuyvesant zijn neergestreken, waar de dienster haar debuut maakt, en dat doet ze goed, denk ik aan de illegale tafeltjes achterin de viswinkel van Jan op de hoek van de Damstraat en de Oudezijds Voor. Jan serveerde daar illegale oesters en schonk daarbij nog veel illegalere witte wijn, wat smaakte zoals ­alleen verboden vruchten smaken kunnen.

De Javastraat neemt zijn einde bij het spoorviaduct. Daar staat Snackkar de Kale Man, een beter slot voor een straat laat zich niet denken. Het was druk voor de etalage van de fossielenwinkel op de hoek van de Eerste Jacob van Campenstraat en de Ruysdaelkade. Er stonden maar liefst drie mensen met hun neus tegen de ruit en met mij erbij werden dat er vier. Nadat twee liefhebbers ­waren opgekrast, bleef ik achter in het gezelschap van een dame die haar fiets aan haar hand hield.

Maar laatst is er een merel tegen mijn raam gevlogen en die kost dus niks. Hij ligt nog op het balkon, maar hij is hele­maal schoon. Nu moet ik ­alleen nog het koppie van het lijf scheiden. Ik liep de Jacob van Campenstraat in, waar me een man tegemoet kwam die drie lege lijsten over zijn schouder had hangen. Op de door Christo ingepakte Pont Neuf in Parijs heb ik een man zien lopen die een ingepakt schilderij onder zijn arm had. Dat is 32 jaar geleden, maar zoiets vergeet je niet.

Vanuit de Frans Halsstraat kwam een wit busje aanrijden. Ik hield mijn pas in om het te laten passeren, maar het busje stopte voor me. De man achter het stuur rookte een shagje en gebaarde dat ik door kon lopen.

Ik lachte en gebaarde iets vriendelijks terug. Ik poker graag, zolang het maar niet om geld gaat. Wie wil weten wat er mis kan gaan, kan te raden bij de ­Sopranos, waar ze als ze iemand te gronde willen richten vaak de ­pokertafel neerzetten. Opmerkelijk dat mensen als ze winnen, willen doorspelen omdat ze aan het winnen zijn, en als ze verliezen, willen doorspelen om het verloren geld terug te winnen.

Beide mogelijkheden leiden tot verlies. In een eindeloze pokernacht heb ik eens twee vrienden geheel maar dan ook geheel uitgeschud. Toen we weer bij zinnen waren, heb ik ze alles teruggeven en het plechtige besluit genomen nooit meer om geld te spelen.

En daar heb ik me aan gehouden. Maar zolang het om lucifers, schelpen of fiches gaat, poker ik graag. Op een dag viel er een uitnodiging in de bus van het Holland Casino Amsterdam. Of ik mee wilde doen aan hun pokertoernooi voor journalisten. Dat wilde ik, en ik was niet de enige zo bleek toen ik op een herfstige middag voor het eerst van mijn leven het Casino betrad.

Je zag het aan de manier waarop we onze kaarten vasthielden, naar de dealer keken of de fiches over de groene tafel schoven. Met een paartje zevens blufte ik een hele tafel af om vervolgens door te gaan naar de finale. Waarin ik genadeloos onderuit werd gehaald door de correspondent van het Schager Sufferdje.

Het einde van een mooie droom. Sinds rij ik met enige regelmaat de stad in of uit met de trein die me afhankelijk van in of uit richting Centraal Station voert of richting Zaanstreek. Ik heb het altijd een leuk ritje gevonden. Als ik in de stad inkom, zit ik bij voorkeur rechts in de coupé en verheug ik me op het moment dat ik de toren van de Westerkerk zal zien.

Ook de prachtige dubbele rij bomen op het Westergasterrein mag zich in alle seizoenen op mijn belangstelling verheugen. Als ik de stad uit rij, zit ook aan de rechterkant. Vroeger keek ik dan vooral uit naar het welhaast ondeelbaar korte ogenblik dat je in een bocht de Hembrug zag liggen. Ter hoogte van het Prinseneiland schreeuwt van alles om aandacht, het elegante ophaalbruggetje over de Prinseneilandsgracht, de pakhuizen, de scheepswerfjes, de smalle straten, maar ik kijk uit naar de achterkant van een gebouw, waarvan ik de voorkant nooit gevonden heb, al was maar omdat ik er nooit naar heb ­gezocht.

Op die achterkant, vlak onder de daklijst, staat met zwarte letters op een gele achtergrond: Van sommige woorden krijg je een smaak in je mond. Het eerste wat me opviel op de expositie Kijk Amsterdam in het Stadsarchief was dat het Amsterdam van zoals hier te zien veel meer op het Amsterdam van nu lijkt dan het Amsterdam van mijn jonge jaren. Ga met Reinier Vinkeles op de Geldersekade staan en kijk in de richting van de Schreierstoren en je ziet dat je ziet wat hij zag.

Hij zag het in , tweehonderdvijfenvijftig jaar geleden. Vijfenveertig jaar geleden kwam ik vaak op de Geldersekade. En buiten was het een zooitje, heel anders dan op de lieflijke prent van Vinkeles. Toch is er een ding dat de prent met de Geldersekade van de jaren zeventig verbindt. De man die tegen een boom staat te wateren. Opmerkelijk zijn ook de vele begrafenisstoeten die voorbij trekken, en als je er eenmaal een gezien hebt, zie je ook overal honden ronddartelen.

Of er inderdaad ­zoveel honden in de stad rondliepen, waag ik overigens te betwijfelen. Ze lijken vaak aanwezig om wat vaart in de boel te brengen, want de mensen staan nogal eens stil. De poes komt er bekaaid af. Ik telde er maar een. Op een huiselijk tafereeltje van Jacob Cats ligt hij op een kussentje op een stoel naast het haardvuur heerlijk poes te wezen. En straks weer muizenvangen. Lang geleden zat ik eens met Tom Egbers bij Wildschut.

Het zal in zijn geweest, want we hadden het over De zwarte meteoor, het boek dat Egbers had geschreven over Steve Mokone, de uit Zuid-Afrika afkomstige voetballer met wie Heracles in kampioen werd. Van de tweede divisie, dat wel.

De zwarte meteoor is het enige boek over een voetballer dat ik gelezen heb. Arie Rekelbast ken ik uit Arie Rekelbast: Piet Keizer is niet verzonnen en ik zou graag een boek over hem lezen, maar ik geloof niet dat het bestaat. In Wildschut zat ik met Egbers te praten over dat wonderbaarlijke Almelose seizoen van Mokone toen er voor het raam een nog veel wonderbaarlijker gestalte opdook.

Een man van middelbare leeftijd had zich vlak voor de ruit op zijn hurken laten zakken en sprong stuiterend op en neer, terwijl hij met een uitgestrekte arm naar ­Egbers wees. Van de week zag ik Tom Egbers zitten bij Wildschut. Ik overwoog actie, maar zag er van af wegens oude knieën. In zijn boek Amsterdam bij gaslicht, met illustraties van Fiep Westendorp, beschrijft Maurits Dekker de spelletjes uit zijn jeugd en stelt anno vast dat ze allemaal verdwenen zijn.

Het gekke is dat ik die spelletjes anno allemaal gespeeld heb. Of heb zien spelen. Er waren nu eenmaal meidenspelletjes, waaraan je als jezelf respecterende jongen niet kon meedoen. Maar voor de rest herkende ik ­alles, van Schipper mag ik overvaren tot hoepelen, oorlogverklaren, landjepik, diefie-met-verlos en Spanjolen, een spel dat door Dekker overigens niet genoemd wordt.

Als ik door een stille straat loop, neem ik nog wel eens de stoep-rand. Met gespreide armen als was ik een koorddanser zet ik mijn ene voet voor de andere op het blauwe steen.

Haal ik de hoek, dan komt het goed. En als ik van de stoeprand val, dan telt het niet. Tegels zijn, zoals iedereen weet, voor dit spel, dat nog altijd druk gespeeld wordt, ook heel geschikt. Een naam heeft het niet bij mijn ­weten, maar het is kindermagie. Net als de putdeksel die ik ­onlangs aandeed en die nog steeds de putdeksel is die als doel diende als wij op het autoloze pleintje na het poten een potje putten.

Met een niet al te grote, maar ook weer niet te kleine rubberen bal. Blauw-Wit tegen Ajax speelden we. Of Engeland tegen Hongarije. En wie er ook won, we wonnen altijd. En ineens ben je op weg naar huis.

De hele middag lag de stad wijd open en kon je alle kanten op, naar de Diemerdijk of Jongensland, naar het Victorieplein, naar de oude Sloterweg of de Ringdijk, maar toen ik de Utrechtsestraat uit kwam en het Frederiksplein bereikte, wist ik dat het einde van de rit in zicht was. Door mezelf af te vragen waar de Galerij ook alweer stond, probeerde ik nog wat uitstel te kopen, maar erg lukken wou het niet.

Ik heb geen scherpe herinneringen aan de Galerij. Je zag er wel eens een kind op een grote bal lopen of op een eenwieler balanceren, maar het was er vooral stil, meen ik. Mijn herinneringen lijken met de Galerij verdwenen. Ik ben al bij de Govert Flinckstraat als ik voor de zoveelste keer bedenk dat ik eens moet kijken hoe het nou precies ziet met Van Woustraat 28, waar Hoyer woonde over wie Bavink tegen de journalist die hem, in Mene Tekel, komt interviewen zegt: Zo slecht en onreviaans als de verhalen in The acrobat zijn, zo goed zijn dezelfde verhalen als Vier wintervertellingen.

Alies uit Hengelo die als ze mijn haren knipt vaak zo gezellig met mij praat, had een oudere heer onder de kapmantel met wie ze meteen een gezellig gesprek ­begon. Hoe oud hij was, wilde ze weten.

Een indiscrete vraag , maar als Alies hem stelt, ben je maar al te graag bereid haar te antwoorden.

Dat had ze niet gedacht, ze had eerder gedacht dat hij tachtig was, begin tachtig, vierentachtig op zijn hoogst. Iedereen om je heen gaat dood, je broers, je zusters, iedereen. Het hoorde erbij, vond hij. Dat deed de al wat oudere heer. Hij deed ook nog ­alles zelf, behalve koken.

Zijn eten liet hij komen. Zondag word ik negentig. De oudere heer zei dat hij naar zijn zoons ging, en dan zag hij wel zag wat zij bekokstoofd hadden. Ze vindt het best leuk dat ik met enige regelmaat over haar bericht, dus ik had een vaag vermoeden van wat komen ging. Het lijkt onvoorstelbaar, maar er zijn in de stad hele pleinen die zich een leven lang verborgen weten te houden.

Ik was op zoek naar een beroemde zuurwinkel in de Vechtstraat en toen ik die niet vinden kon, reed ik een tijdje doelloos in de rondte, heerlijk. Even later werd me duidelijk waarom. Want daar lag ineens de remise met zijn indrukwekkende uitruksporen, prachtig woord, in al zijn majesteit. Als kind ben ik eens in de remise geweest waar nu de Hallen zitten.

Het rook er naar lak en oud ijzer. Een opa die nooit echt een opa worden wou, schilderde daar de tram. Dat deed hij goed. Hij droeg, meen ik me te herinneren, een witte overall.

Douwe was de derde man van mijn vaders moeder. Hij las de Waarheid en mijn vader had van kinds af aan een ­hekel aan hem gehad. Hij stierf aan keelkanker. Veel drinken was hem verboden, maar op een middag vroeg hij me of ik bij de kruidenier op de hoek van de Willem de Zwijgerlaan een paar flesjes bier voor hem wilde halen.

Hij kon bijna niet meer praten. Het was een ­zomerse dag en door de hitte liep ik langzaam langs het Rijpgrachtje, de centen in mijn hand. Een paar dagen later was hij dood. Ik volgde de Kromme Mijdrechtstraat, stak de Vrijheidslaan over, keek even naar de Wolkenkrabber en belandde vervolgens op het Meerhuizenplein.

En vandaar op het al even grote plein dat tussen Reggestraat, Berkelstraat en IJsselstraat zit ingeklemd. Twee in één klap, nog vijf en ik kon me ­meten met het snijdertje uit het sprookje.

Zoals iedere wereldstad kent New York een paar plaatsen waar je geweest moet zijn. Als je als toerist in Amsterdam bent, pak je op Muiderpoort de 3 naar de Zoutkeetsgracht. Daarna eet je op het Haarlemmerplein een haring van Dok, want zo hoort het, en wat hoort, valt nooit tegen. Toen onze taxi voorreed, stond er een ontmoedigend lange rij, maar sneller dan gedacht bereikten we de ingang, waar de rij zich in drie nieuwe rijen splitste, een voor afhalers, een voor zelfbedieners en een voor mensen zoals wij die een tafeltje met bediening wilden.

Het spektakel was overweldigend, overal tafeltjes, overal mensen en overal voedsel. Een jongeman riep de namen af van de mensen die aan de beurt waren voor een tafel. We ­bestellen de pastrami sandwich, zoals iedereen dat doet en als het broodje, wat eigenlijk geen broodje heten mag, voor me staat, weet ik dat ik met een gerust hart naar Amsterdam terug kan keren. Met mijn strohoed, mijn wandelstok en mijn drollenvanger was ik op Knickerbocker Avenue al snel een geziene figuur.

Heerlijke straat, waar van alles te beleven valt. Op de hoek met Bleecker, onder de bovengrondse ondergrondse, waar mijn dagelijkse wandeling begon, verkopen ze voortreffelijk geroosterde kippen, goed om te weten, zou ik zeggen en als je de hoek om slaat, strekt de Avenue zich in al zijn charme voor je uit. Als je maar lang genoeg doorloopt, kom je vanzelf aan de Pacific. Maar eerst is het tijd voor mijn praatje met de kleine Peruaan aan zijn karretje die ervoor zorgen kan dat het tamelijk onpersoonlijke armbandje dat je ooit hebt laten vlechten helemaal het jouwe wordt.

Er is nog niet veel te doen, laat hij weten, maar vanavond wordt dat anders, let maar op! Toen ik klein was, was ik heel groot, maar naarmate ik groter werd, werd ik kleiner. Vandaag de dag waan ik me in Amsterdam vaak tussen reuzen. Hier toren ik ineens boven iedereen uit, wat het uitzicht ingrijpend verandert. Over de mensen heen kijk ik naar binnen bij beddenpaleis en bazaar, zie ik het ijscokarretje op de hoek met Hartman en de tacoverkoper een blok verderop. Af en toe loopt er iemand voorbij met een skelet onder zijn arm en de boom waar ik op uitkijk zit vol heksen en spinnenwebben.

Het was bijna Halloween en dat wilden ze weten. Terwijl mijn kleindochter over haar pontje vertelde, stonden de wolkenkrabbers aan de overkant van het water de skyline van Manhattan te wezen.

Een vriendin, vertelde kleindochter, zei dat ze heel goed een kip kon nadoen en dat had ze toen ook gedaan, waarna iemand anders een goed schaap in huis bleek te hebben en weer iemand anders een haan, zodat het op de pont een hele boerderij was geworden, wat uiteraard voor de nodige hilariteit had gezorgd.

Onze ferry was inmiddels in aantocht. Door de stromende regen ging het onder de bruggen door, Williamsburg Bridge, Manhattan Bridge, Brooklyn Bridge, het kon niet op. Ter hoogte van de Brooklyn Bridge kwamen we aan dek. In verband met zijn achteruitzicht, concluderen we na enig nadenken. Bij Pier 11 meerden we af.

Door smalle straten met hoge huizen liepen we richting Ground Zero. Wie van het Centrum naar ­Amsterdam Noord gaat, komt in een andere wereld, en zo is het ook hier. Alles is anders in Manhattan. Het lied dat de twee meisjes van een jaar of dertien met vlechten op West Street te zingen liepen bijvoorbeeld, zou je bij ons in Brooklyn niet gauw horen.

Het stond in alle kranten. Johnny Kraaykamp had een platenzaak geopend, op de Parnassusweg. Dat was vlak bij het Spinoza Lyceum waar wij school gingen dus allicht dat we tussen de middag een kijkje namen. Maar in plaats van Johnny Kraaykamp stond er een jongeman in een driedelig kostuum achter de toonbank. Hoe vaak we terug zijn gegaan om naar Johnny Kraaykamp te vragen, weet ik niet, maar vaak.

Ik wou haar zo graag eens tussen de schoenen zien, dat ik vaak ben wezen kijken. Misschien stond ze wel te zingen van het fabriekje met leverpastei, maar nee, het mocht niet zo zijn. Willeke Alberti op het August Allebéplein was er ook nooit. Iedere maandagmorgen was hij op zijn post. We gaan er eens goed voor zitten, op de mooiste plaats in de bus, met een heel raam en vrij uitzicht. Bus 22 naar de Indische Buurt, zolang al was ik deze reis van plan, dat ik vreesde dat het er niet van zou ­komen.

Je kunt een heel leven op weg zijn naar een schilderij, een opera, een boom in een tuin, zonder ooit aan te komen, maar onze bus had het station verlaten en het avontuur was begonnen. Het eerste wat ik zag, was het ­rode vuurtorentje dat je vanuit de trein ziet en waarvan ik maar niet begrijpen kon waar het stond. Nou, hier dus, vlak voor Station Sloterdijk. Een haringkar in de middle of nowhere, ik weet waar ik naartoe moet binnenkort. Na café Westpoort is het weer tijd voor een vuurtorentje, deze keer op het dak van Shurgard ­Opslag, waarna we zowaar langs de velden van SDZ Samenzang Doet Zonnebaden komen, waar onze kleindochter afgelopen ­zaterdag nog drie doelpunten scoorde.

Met de Spaarndammerstraat ­bereiken we bewoonde wereld en gebaande paden, maar het is een prachtige rit naar Oost die echt de hele stad laat zien. Op het Javaplein stappen we uit. Toen wij in de Czaar Peterstraat woonden, woonden wij in het krot van een vriend die naar Frankrijk was om daar tweede te worden in de Ronde van de Mont ­Aigoual.

Af en toe kwam er uit ­Siberië en omstreken post voor hem die geadresseerd was aan Czaar Krappe. In het krot dat regelmatig ­bewees een krot te zijn, bijvoorbeeld door een stuk plafond naar beneden te laten komen of door de bodem uit de douche te laten zakken, stond een tv die het soms wel en soms niet deed. Als ik op zondag Sport in Beeld wilde zien, deed hij het meestal niet, hoe hard ik hem ook sloeg.

Wij woonden boven een sigarenboer, en aan de overkant zaten naast elkaar een slager en een visboer. Bij die visboer kocht onze vriend nadat hij terug was van het tweede worden in de Ronde van de Mont Aigoual een keer een haring. Die hij net op een bord had gelegd toen de telefoon ging en Nico Scheepmaker hem vroeg om als de bliksem naar Pinjum te komen, waar Nico woonde. Waarop mijn vriend ogenblikkelijk in zijn Lelijke Eend met paddenstoelenbodem stapte en koers zette richting Afsluitdijk.

Toen hij twee dagen later thuis kwam, lag daar op dat bord die haring. Weggooien was wegens in de oorlog geboren geen optie. Na mijn wekelijkse ­bezoek aan slagerij Robert Zikking op de hoek van het Hygieaplein en de Marathonweg, dat plakje worst is weer verdiend, sloeg ik de richting in van het Haarlemmermeerstation.

Ik liep aan de kant van de Sint Agneskerk en verheugde me op het zicht in de Lomanstraat dat zich nu ieder moment zou aandienen. De platanen aan weerskanten van de straat staan hier zo schuin, dat ze een driehoekige doorkijk vormen die mij altijd weer verbaast. Een hoek verder, waar nu een Italiaan zit, zat vroeger een Melksalon.

Over een tijdje is het een lunchroom geworden. Ik zing het nog wel eens. Bij de zebra stak ik over naar de Zeilstraat. Het pleintje hier heeft geen eigen naam, maar zou het wel verdienen. Hier was de slijter met het emaillen bord waarop Bols iedere dag een glaasje aanbeval, daar was Clerkx Vondel Boekhandel, waar ik in het Verzameld Werk van Gerard-Kornelis van het Reve kocht, en waar nog heel lang De God Denkbaar Denkbaar de God heeft gestaan, dat ik niet heb gekocht. De tramhalte richting stad doet het hier nog ­altijd zonder vluchtheuvel, stelde ik vast.

Zo'n acht jaar geleden was ze gescheiden van haar man die niets Toen ik veertien jaar was begon ik meer interesse te hebben voor mijn oudere zus Tinneke, die zestien was. Zij danste vaak terwijl ik toekeek De slagboom van het vrijwel uitgestorven parkeerterrein opende automatisch toen ze naderde. Susan wierp een blik op het klokje in het dashboard. Het zou krap worden, maar als het verkeer niet teveel tegenzat zou ze over een uurtje thuis kunnen Ik stap nu in de auto en rijd linea recta naar huis.

Mijn kinky tante Mijn naam is John,ben 17 jaar en ik wil jullie iets vertellen,wat ik heb meegemaakt afgelopen zomer. Ik logeer weleens bij m’n tante Marion en dat was nu ook weer het geval. Tante is 55 jaar,maar ze ziet er nog heel goed uit voor ha Hoi,mijn naam is Marga,ik ben 55 jaar en ik ben wat je noemt een geile,vieze slet!

Mij is eigentlijk niks te gek of te vies,ik ben zowat voor alles in en ik kick in het bijzonder op geile pis en poepsex Het liefst met meerdere personen,vrou Dat gebeurde onverwachts en het was heerlijk zo jonge felle paal in je kut en dan maar rammen.

Ik was bezig de was op te ruimen toen mijn zoon vroeg waar zijn sportspullen waren. Ik heb ze hier,zei ik,want ik heb ze gewassen.

Hij kwam naar de kamer waar ik b Ik ben Eric, 19 jaar en casual gekleed. Dat wil zeggen het liefst met de mode meegaand zegmaar. Mijn zusje heet Annet en is 16 en ziet er leuk uit. Mooi maatje, denk 34 of Zoals gezegd zijn on Wat doe je als je 18 bent, en in het bezit van twee hele lekker uitziende zusjes?

Ellen was 16 toen, Petra was Ik gluurde dus enorm veel, en het kon ook niet uitblijven of ik moest betrapt worden. Nu achteraf denk ik dat ik dat eigenlijk ook wilde, t Dit weekend zou een moeder Tanja en haar dochter bij mij komen logeren. Zij was gescheiden en haar ex deed er alles aan om het leven voor haar zo onaangenaam mogelijk te maken. Haar dochter Ellemieke van 11 zwom bij mijn zwemclub en zo hadden we elkaar Ik wil vertellen hoe ik de gelegenheid kreeg om heerlijk met mijn moeder te vrijen.

Ik was zeventien jaar en ik kan het rustig zeggen ik ben groot geschapen. Mijn ouders zijn een gezond en geil stel en ik hoorde ze vaak neuken want mijn moeder kreunde daar Ik , Willem woon in Enschede in een leuke volksbuurt waar veel oudere mensen wonen en ik woon hier nu bijna 3 jaar en ik ben een van de jongeren in de straat , ik ben een gescheiden man van 33 jaar en de gemiddelde leeftijd in de straat is toch wel iets v Ik wil graag eens vertellen hoe ik in een heerlijke geile familie ben gekomen.

Dan gebeurde een jaar geleden met mijn 18e vejaardag. Ik kende Menno al een poos en was daar ook regelmatig thuis gekomen.

Wat mij opviel waren twee dingen. Je kunt niet maar zo bi Zusje neuken en ze weet het niet eens De een noemt het ziek de ander pervers noem het zoals je wil maar ik doe het omdat het de enige manier is waarop het kan. Ik zal eerst uitleggen wie ik ben. Ik ben Ron 17 jaar oud en woon met mijn 1 jaar jongere zu Ik ben Harrie en nu 17 jaar.

Ik ben bij mijn oma opgegroeid en kom er nog dagelijks. Ik slaap erook veel. Mijn opa is helaas al heel wat jaren overleden. Ik kan hem nog maar weinig voor me halen. Mijn oma heeft mij nooit wat laten merken. Ze is er al Amy sloot de voordeur achter zich en liep met haar hond aan de lijn het pad af naar de weg. Het meisje praatte vrolijk met het dier, een jonge, vrouwelijke herdershond die naar de naam Zoë luisterde. Het meisje had haar al vanaf dat ze een pup was en was Met zijn scooter raast hij altijd door de straten als hij van school komt.

Aangezien zijn ouders in zaken Mijn moeder was nog heel jong toen ze mij kreeg, net zo oud als ik nu ben. Ik moet er niet aan denken nu al kinderen te krijgen, maar Enigszins geïnteresseerd kijk ik haar aan om daarna naar mijn dochter te kijken. Ik ben Melanie en 32 jaar oud. Mijn zoon is nu 16 en hoe het gebeurde weet ik zelf niet eens meer. Ik was 18 dat ik van mijn zoon beviel. Ik had de liefde van mijn leven ,maar datveranderde snel.

Naar onze zoon keek hij niet om , hij had het druk met zijn Door mijn contact , nu alweer een paar jaar geleden , blijkt maar weer dat bepaalde gedragingen en waarden gewoon overgenomen kunnen worden. Ik was een gewone jonge man en zoekende naar mijn sexuele interesses en wat er allemaal kon. Ik ging al vrij s Onder de douche met mijn schoonmoeder Door een weddenschap met mijn schoonmoeder joke Belande ik met haar onder de douche Ik had gezegd dat het bluf was dat ze met mij niet er onder durfde O jawel hoor maar ik doe wel een badpak aan dat is goed ze Met je moeder op vakantie Als 16 jarige heb je natuurlijk allang de meisjes van je leeftijd ontdekt.

Maar ze hebben me nooit echt geïnteresseerd. Altijd zo speels, alleen maar een beetje teasen nooit echt willen sexen. Nee ik val lievere op oudere vrou Het was het begin van de zomervakantie en ik Tom ging met mijn ouders op vakantie naar Spanje toe. Ik en mijn moeder Ellen zouden vrijdag met de camper gaan rijden en mijn vader Bert moest nog 2 dagen werken en dan zou hij met de auto en speedboot erac In die twaalf jaar dat ik nu in het medisch centrum werk, blijft me wel een dag zeer goed bij.

Het was een vrijdagnamiddag rond vier uur toen de verpleegster nog even mijn kabinet binnenkwam om me te vragen of ze uitzonderlijk wat vroeger naar huis mocht Dit verhaal gebeurde toen ik 15 jaar was. Bij ons op school gaan we ieder jaar voor een week op schoolreis naar een warm zuid-europees land.

Zo ook dit jaar. Stiefzusje Verkracht door haar Stiefbroers Gemma huppelde door de woonkamer de hele vloer ging er van op en neer! Het was warm, Gemma had het warm, ze droeg een zelfgekni Mieke was eerder uit van school en haastte zich naar huis. Ze zag in de schuur de scooter staan van haar bijna twee jaar oudere broer, waaruit ze de conclusie trok dat hij ook thuis was. Hij was al van school af en liep grotendeels Ik ben nu 19 jaar maar dit gebeurde met mij toen ik nog maar 14 was.

Ik was het enige meisje in een klas van 24 dus je kan je wel voorstellen wat ik elke dag door moest gaan met oversexte opmerkingen en tikken op mijn kont van de jongens in mijn toemalige Het was inmiddels al bijna half tien in de morgen.

Hilde was die morgen al vroeg opgestaan, gelijk toen mam naar haar werk ging. Zelf was ze vandaag vrij, en verdorie haar vader lag nog steeds in zijn nest. Tja haar vader, zelf was ze nu 20 en haar vad Ik ben Peter, 44 jaar. In de flat boven me woo Ik was net 16 jaar toen mijn ouders in een relatiecrisis zaten. Mijn zusjes en ik werden elk weekend uitbesteed bij oma em opa. Oma en opa waren niet de gezelligste mensen en waren ook behoorlijk streng.

De weekeinden waren daarom voor mijn zusjes en mij, Hoi mijn naam is mark en ik heb 2 mooie lieve dochters. Marieke is 17 en heeft nog nooit een vriendje gehad maar ik weet dat ze ook op meisjes valt.

Mijn andere dochter heet lisa en is Lisa is ook bi dus wat er afgelopen zaterdag gebeurde verbaaste me Ik ben een meisje van 19 nu en de man die me ontmaagd heeft is 15 jaar ouder dan ik en mijn neef.

Hij had me op mijn 10e al naakt gezien maar omdat ik toen nog niet veel wist van sex maakte het mij niet uit dat hij toen aan mijn naakte lichaampje zat. Vandaag kwam de nieuwe kinderoppas voor het eerst kennis maken, om op onze dochtertje van 6 maanden te passen in de toekomst. Het was dinsdagmiddag en mijn vrouw 31 jaar was aan het werk en ik Peter 37 jaar zit in de ploegendienst dus ik zou de nieuwe Onlangs had ik weer contact met mijn vriendin Alice. Ze had me dikwijls verteld over een vriendin van haar, Erica.

Het werd hoog nodig tijd dat ik haar eens persoonlijk zou ontmoeten, bedacht Alice. Alice was namelijk al een tijdje bij haar ingetrokken en Ondanks de natte boel had ik toch goed kunnen slapen maar werd gewekt door kreunende geluiden naast me.

Alice en Erica waren al wakker. Ik merkte ook dat het bed nog natter was geworden, Alice en Erica hadden in de nacht allebei flink in bed liggen pissen Toen mijn tante en oom op vakantie gingen hadden ze aan mij 16 gevraagd om mijn oudste nicht van 16 te helpen babysitten op mijn nichtjes van 13 en Mijn oom en tante vertrokken pas rond 5 uur in de avond dus had mijn tante nog eten voor ons gemaakt, Mijn jonge moeder Mijn moeder was net 17 toen ik werd geboren.

Een uit de hand gelopen examenfeest was de reden van mijn bestaan. Wie mijn vader was heeft tijden geduurd voor haar om er achter te komen. Ze leidde in die tijd een nogal wild bestaan. Het was ergens in november op een feest van de voetbalvereniging. Susan, mijn vrouw van 39 jaar, en ik waren er al redelijk vroeg. Susan zag er oogverblindend uit.

Een strak zwart jurkje met een laag decolletee, waar haar borsten ongelooflijk lekker in ui Het was een warme zomerdag, mijn pa was naar de basket met mijn kleinere broer en zus.

En ik zat dus alleen thuis met mijn moeder. Ik ben intussen 16 jaar en heb amper liefjes gehad die met men pik wilden spelen. Daarom lag ik soms 's middags op men kamer In een tent kan zich soms heel wat afspelen. Onder een tentgewaad ook. Sinds enkele maanden woont er bij mij in de flat een orthodoxe islamitische familie uit Marokko.

Moeder en dochter zijn goed verborgen onder een lange hoofddoek en een soort tentgewaad Ik had al een tijdje staan kijken naar dat lekkere jonge meisje in het zwembad. Ze zwom heen en weer, en af en toe bleef ze midden in het water staan. Ze had een kleine bikini aan, zo klein dat haar schaambeen bijna zichtbaar werd. Als ik een beetje dicht Dat overkwam mij vorig jaar. Ik woon nog bij mijn ouders in,mijn vader is vaak lang weg en vindt het wel prettig dat ik dan in huis ben.

Wij wonen in een flat op de bovenste verdieping en hebben daar ook een groot balkon waar wij naakt kunnen zonnen want i Ik had als werk een telefonische functie op een kantoor in een dorp verderop. Ik werkte er pas sinds 3 weken. Dus ik moest alles nog een beetje verkennen en ik moest nog kennis gaan maken met mijn nieuwe collega's.

Maar aangezien ik altijd spontaan ben en Lieke fietste huilend naar huis. Ze moest onmiddellijk uit haar kast al haar bh’s en slipjes ophalen en die naar Kees brengen. Ze moest wel anders zouden de foto’s die ze hadden van haar papa hadden in de krant zetten. Haar papa was de burgemeester dus Li Ik ben nu net 18 geworden maar dit gebeurde 2 jaar terug.

Mijn broer is 5 jaar ouder dan ik trouwens. Ik kwam thuis van school en ik wist dat mijn vader al naar zijn werk was want hij had avond dienst. Boven hoorde ik iets kraken en ik dacht dat mijn b Margie was met haar ouders en haar broertje Joris op vakantie. Haar ouders deden een middagslaapje en Joris die zestien was, bouwde een zandkasteel. Zij verveelde zich, termeer haar vriend David geen vrij had kunnen krijgen. Zij peste haar broer door teg Mijn naam is An ik ben een tiener meisje van achttien jaar op mijn twaalfde heeft mijn moeder ons verlaten ik ben bij mijn vader gebleven.

Hij verzorgde mij goed maar hij had ook een drukke zaak en de tijd was erg krap voor hem. Ik zal me eerst even voorstellen. Ik ben Petra, 26 jaar en ben een heel normale vrouw. Ik ben heel gelukkig getrouwd, heb een plezierig seksleven en alles gaat eigenlijk goed. Afgelopen week is er iets gebeurd wat ik graag wil vertellen.

Hallo ik ben Ivo een jongen van 18 jaar en ik heb een Manon zusje van net Wij kunnen het altijd heel goed met elkaar vinden. Mijn zusje zit nog op de Basischool groep 8 en ik zit op de middelbare school 2de klas.

Onze vader en moeder zijn vaak nie Het was erg warm die dag, Joost veegde het zweet van zijn voorhoofd. Joost was 16 en nog erg klein voor zijn leeftijd, niet dat hij zich klein voelde, hij was een echt haantje wel veel praatjes maar een klein hartje.

Sinds een week heeft mijn man nietéén maar twee geile kutjes tot zijn beschikking om die heerlijk te verwennen want Ester,onze dochter van achtien doet ook mee. Mijn man Henk kwam haar laatst tegen toen ze uit de badkamer kwam.

Ester had alleen een string a Ik ben opgevoed op de boerderij waar niet moeilijk werd gedaan met sex,ik denk dat ,dat komt omdat woij dicht bij de natuurr leven an daar hoort ook sex bij. Ik werd daar al vroeg bij bepaald omdat de hengst op bezoek kwam bij de merrie die tochtig was ,bi Hi, ik ben Carla en ik wil jullie laten delen in een ervaring die toch wel mijn sexleven veranderd heeft.

Ik ben een gescheiden vrouw van midden dertig, vol slank, zoals dat heet en helaas iets te kleine borsten. Dat heeft echter het voordeel dat ik ei Om wat duidelijkheid te scheppen eerst een korte uitleg hoe alles in elkaar steekt. Ik ben een jongen van 19 ten tijde toen dit verhaal zich afspeelde en mijn zusje was toen 14 jaar.

Uiteraard zag ik mijn zusje eerst niet als het geile zusje die Hallo , dit is een deels waargebeurd verhaal , maar om het extra spannend te maken heb ik er wat aan toegevoegd. Dit overkwam mij vorige jaar en wanneer ik daar een terug denk wordt ik weer bere geil. Mijn vader was met de de bus op een reis met een gezelschap naar het zuiden van Italië en bleef drie weken weg. Dat was een reis die hij over nam van een collega die zi Ik ben Xanxa en ik ben 16 jaar oud, ik ben erg volwassen voor mijn leeftijd en begon dan ook al redelijk vroeg met experimenteren.

Op mijn 15e verjaardag was ik al ontmaagd door mijn ex-vriend en sinds dien doe ik maar al te graag aan seks. Ik heb dan ook Het was nogal warm die middag toen ik van school kwam en besloot onmiddellijk naar mijn kamer te gaan om iets frisser aan te trekken.

Ik deed mijn kleren uit en stond enkel in mijn slipje in mijn kast te zoeken naar een topje. Ik vond meteen wat ik zocht, Sinds mijn scheiding ben ik nu helemaal tot rust gekomen.

Mijn ex ging er vandoor met een veel jongere secretaresse en liet mij achter met mijn zoon. Ik zie er volgens vrienden en bekenden nog goed uit.

Ben ook trots op mezelf. Heb een lekker figuur met e Het was een hete warme zomerdag, ik lag in de tuin met mijn dochter Karin te zonnen.

Mijn dochter lag tegen over mij haar benen iets gespreid. Ik zag haar bolle schaamlipjes aftekenen in haar bikinibroekje. Het viel me op dat haar kruisje een vochtige plek h Na lang wikken en wegen heb ik in overleg met mijn lieve zoon besloten om de volgende bekentenis op te schrijven. Ik ben een moeder van 49 jaar en heet Ellen. Mijn zoon Rob is nu 18 jaar en we hebben inmiddels samen een dochtertje Annabelle van 4 jaar. Onze dochter Debbie is al vele jaren actief op seksueel gebied.

Al in groep 8 van de basisschool stond ze regelmatig te tongen met jongens van de naastgelegen VMBO school. We hebben haar vrij opgevoed en nooit geheimzinnig over sex gedaan. BBQ Op een dag vroeg mijn tante of ik een weekendje op m’n nichtjes wou passen, het betreffende weekend was geen probleem voor mij dus ik stemde toe. Normaal gesproken zie ik mijn nichtjes alleen met de kerst en de zomer, wanneer de hele familie bij el Het is zes jaar geleden dat het gebeurde. Het was op een groot feest dat ik daar aan de praat raakte met een leuk vrouwtje van zo,n 43 jaar.

Na wat complimentjes gemaakt te hebben fleurde ze helemaal op. Nou dat vind ik nu eens leuk dat zo,n j Ik ben Corrie en nu 56 jaar. Ik kreeg mijn zoon op twintig jarige leeftijd en anderhalf erna mijn dochter. Ik voede mijn kinderen vrij op , en we waren echt niet preuts of zo. We gingen samen met de kinderen in bad, en je weet hoe kinderen zijn.

Mijn hoerige tante IV Ik ontwaakte als eerste uit onze sluimerende slaap. Met een tepel in mijn mond waaraan ik weer heerlijk aan zat te sabbelen. Ik begon naar haar kut te zoeken en begon daar met mijn vinger in te wroeten.

Ze ontwaakte uit haar lichte s Ik had nooit gedacht dat onze eerste bezoek aan Nel en Hans zo uit zou pakken. Het was een enerverende en spannende geile avond geworden. Het was onze eerste ervaring met ongeplande partnerruil. We hadden het er nog nooit over gehad, maar het overkwam mij Ja dat is mij overkomen en ik heb er heerlijk van genoten zo jonge god van 18 over je heen.

Hij ging op kamer wonenen en als moeder ga je natuurlijk helpen. Met wat vrienden bracht hij zijn spullen naar de kamers en ik hielp met het schoonmaken van de kaste Hoi, ik ben Corrie. Ik ben een geil brugpiepertje, die vorige week in slaagde om m’n vader te verleiden. Al geruime tijd fantaseerde ik over mijn ontmaagding, maar werd tegengehouden door de verschillende belevingen ervan. Nu het gebeurt is en pappie en i Midden in de nacht word ik wakker. Ik kijk slaperig op mijn wekker en zie dat het bijna 4 uur 's nachts is.

Ik draai me om in mijn bed, zodat ik op mijn buik komt te liggen. Ik voel dat ik een stijve heb. Ik beweeg mijn heupen zachtjes heen en weer over h Zusje moet neuken Al heel lang, vanaf mijn 12e heb ik sterke sexuele gevoelens.

De oorzaak weet ik niet, maar mijn zus zou hier best mee te maken kunnen hebben. Omdat zij in de kamer naast mij sliep, zag en hoord eik natuurlijk alles. Zij was 4 jaar oude Dierlijk Ik had mij na mijn werk net achter in de tuin geïnstalleerd met een biertje, toen ze met haar vrolijke koppie boven de hoge schutting uitkwam.

Ik wist dat ze ergens op m Het begon allemaal op een dagje internetten, na een tijdje kwam ik bij een stelletje contactadvertenties.

Hier was ook de mogelijkheid om advertenties te zetten, nou heb ik met vrouwen wel de nodige ervaring maar met mannen had ik het nog nooit gedaan. Ik ben Peter en was net 11 jaar toen het begon. Ik moet zeggen dat ik een behoorlijke christelijke opvoeding heb gehad, over seks wist ik echt helemaal niets, daar werd thuis en op school niet overgesproken.

Mijn ouders hadden een klein schoenmakerswinke Het was een warme zomer, ik 14 was op vakantie met mijn ouders en mijn oom en tante en mijn neefje van 4 en mijn nichtje van Na een tijdje zwemmen gingen Sandra en ik een stukje lopen over het stra Veel mensen zullen zeggen dat ik een perverse vrouw ben, een slet. Ze zullen mij met de vinger wijzen omdat ik met mijn neefje naar bed ga - een volmaakte minnaar die mij veel beter doet klaarkomen dan mijn eigen man.

Hoewel hij achttien is en ik zesen Afgelopen zomer belde mijn broer, die twee straten verderop woont, mij op een zondagmiddag. Zijn auto was defect en hij moest die avond naar zijn werk omdat hij nachtdienst had. Hij vroeg of hij mijn auto mocht lenen. Dat was voor mij geen probleem, omdat Toen ik nog een jong meisje was, ging ik al tijd met mijn moeder in de grote vakantie op vakantie naar het huisje van oom Frans.

Oom Frans was een leuke oom. Altijd waren we welkom, ondanks de vroege scheiding van mijn moeder en vader en het feit dat mijn Langzaam werd ik wakker op de tafel. Ik voelde hoe mijn polsen aan de hoeken strak waren vastgebonden met touw.

Ik panikeerde toen ik vaststelde dat ook mijn enkels en benen wijd open waren gebonden. Ik kon geen millimeter meer bewegen. In mijn mond was e Eerst wil iedereen bedanken die mij mailtjes stuurt,naar aanleiding van mijn verhalen. Deel 4 Ik lag bloot onder de dekens terwijl mijn zus Nadia en mijn nichtjes Zina en Hanan in mijn kamer zaten en aan het praten waren wanneer we naar het strand kunnen Ik ben Kai uit Leuven.

In mijn vorige verhaal konden jullie lezen hoe ik reeds op jonge leeftijd met mijn zus speelde. Wel daarnaast had ik nog een grote fantasie. Seks met men moeder. Al van zeer jong droomde ik hiervan. Er ging dan o Haar man Frank 48 liep vanuit de keuken naar haar toe met 2 glazen cola. Op een avond kwam ik redelijk moe van het werk en besloot om me eens lekker te douchen en te scheren.

Hierbij vergat ik natuurlijk niet om ook mijn pik en mijn zak te voorzien van een flinke scheerbeurt. Dit hou ik regelmatig goed bij, beter dan mijn kin.

Hetgeen ik hier ga neerschrijven is echt gebeurt. Een hele tijd terug wel, dus moet mij baseren op oude herinneringen.

Doordat het echt gebeurt is, is het mss wel minder hard en ruw als de andere verhalen die je hier leest maar ik hoop toch dat jullie er Door al die nachtdiensten was er de afgelo Na het lezen van de vele verhalen zal ik mijn ervaringen op papier zetten. Omdat mijn beleveningen echt zijn gebeurd gebruik ik schuilnamen voor de personen die er in voorkomen. Het begon allemaal zo'n 4 jaar geleden, ik was 24 en had net mijn eerste Mijn zus was net 17 jaar geworden toen ze op een avond naar mijn kamer toe kwam en vroeg of ze even met me mocht praten.

Onze ouders waren weg en ze wilde iets in vertrouwen kwijt. Wim begon ze,ik denk dat ik op meiden val! Het hoge woord was er uit. Ik ging op een zaterdagmiddag met mijn zus naar het zwembad. Mijn zus Ilse is bijna 19 en ik ben 16 jr. Ik vond mezelf echt al een hele bink maar de bezoekers vielen tegen. Mijn zus bleef bij mij in de buurt en na ongeveer 1,5 uur besloten we terug naar huis Ik lag met mijn vrouw heerlijk op onze zonneterras,natuurlijk naakt en dat liep altijd uit op een geile neuk beurt.

Ik had al gevoelt dat haar kutje al lekker nat was en ik wist dat,wanneer ik er even mee zou gaan spelen het kutje goed zou soppen van haar Pappa zei dat wat mijn vriendje kan,…… Het was zaterdagavond en mijn vriendje Jason en ik gingen lekker stappen. We hadden nog niet zo lang verkering maar hij was het meest geile vriendje dat ik gehad had.

Hij wist echt hoe hij een meisje moest verwenn Op de bewuste zaterag ging ik al op tijd naar Erwin zijn huis, het was geen mooi weer,het was nattig, de temperatuur was wel oke hoor. Ik had een sportbroekje aan en een t-shirt, ik liep achterom het huis en de achterdeur was al van slot, ik stapte de keu Afgelopen zomer ben ik met mijn met mijn zeilboot op trektocht door Friesland en Groningen geweest.

Omdat ik wist dat mijn broer met zijn vrouw en kinderen in Terherne op een camping logeerde ben ik daar ook langs gegaan, maar dit was vooral om mijn nich Het leek een gewone treinrit. Aan het einde van een gewone dag.

Rond het tijdstip dat ik naar huis ga is het meestal redelijk rustig in de trein, zeker het laatste stuk van de rit, vanaf Tiel. De coupé was vrijwel uitgestorven, alleen half tegenover me za Hoi, hier ben ik en mijn naam is Jelle en mijn lul meet in erectie 20 cm lang 3 cm breed en ben gespierd het gaat ook over Naomi die is 3 jaar jonger dan mij 14 jaar dus is blond niet al te groot.

Ik kende haar van een chatsite , we hadden afgesproken Broer en zus, en wat er ook gebeuren kan. Bas kan het niet langer voor zich houden.

Deel 1 Gauw naar huis, bah het was vies koud weer, en nog maar net september. Ook nog tegen de wind in, Bas baalde van dit klotenweer, gelukkig h Ik ben Frans en 17 jaar oud. Ik ben met mijn moeder al zeven jaar alleen doordat mijn vader met een bedrijfs ongeval om het leven is gekomen. Mijn moeder is 38 jaar oude en een tengere vrouw. Ze is 1,73 lang en weegt 58 kg.. Zwemmen met mijn buurmeisje Al sinds ik ongeveer tien jaar geleden ernstige rugklachten had ga ik twee keer per week zwemmen Mijn vrouw zwemt niet graag dus ga ik meestal alleen, maar in de schoolvakanties gaat ons buurmeisje vaak mee.

Ik stond vol spanning te luisteren in de voortent van de caravan van mijn ouders. Het kraakte en ik zag somd het gordijntje wat opwaaien en zag mijn moeder liggen en zij werd geneukt door Ruud een vriend van mijn ouders. Ik had wel gedacht dat mijn moeder z Het was op een weekend dat mijn vriendin marja bleef slapen bij mijn vader en mij. We waren toen 14 dus wisten ik niet echt veel beter. Nu dat ik 37 ben wel trouwens.

Marja logeerde al jaren bij ons en ik wist dat zij wel eens naakt naar beneden liep en z Op een avondje stappen kwam ik, jongen van 21 jaar, een leuke rijpe vrouw,42jaar, tegen met een heerlijk lijf en fantastische borsten. Ze had een mooie witte open blouse waarin haar borsten perfect naar voren kwamen en een rokje welke haar billen heerlij Het was die avond de zoveelste keer dat mijn moeder er over begon.

We waren alleen thuis op de slaapkamer tv aan het kijken en ze had het weer over seks. Uiteraard zou ik goed uitkijken en zorgen dat alles veilig gebeurde. Toen ze vroeg of ik echt alles w Ik ben een meisje van Ik heb bruin haar, bruine ogen, ben 1m73 groot, weeg 57kg, en heb C Niet slecht, vind ik zelf. Ik zal nu iets vertellen wat ik een maand geleden heb meegemaakt. Ik vinger me regelmatig en als ik er zin in heb ga ik alti Mijn moeder en ik waren een week alleen thuis, en ze kwam die avond mijn kamer binnen.

Ze vertelde dat ik als dank voor het feestje van laatst voor één keer iets seksueels met haar mocht doen. Ik kon eenmalig een k Ik myzelf eerst voorstellen. Mijn naam is Muhamad Rasyid zij noemen my Mo. Dit verhaal gebeurde in I werkte voor een Amerikaanse olimaatschappij in Tarakan, een ijlandje in het Noorden van Kalimantan. Een van mijn kolegaas heeft een erg geile vrouw. Jacco had een knappe moeder. Eén van zijn vrienden was stapelgek op haar. Op een dag was hij bij Jacco en zijn moeder op visite.

Hij bewonderde haar borsen die hij een klein beetje kon zien door het laag uitgesneden decolleté. Jack, zelf nog maar Hoi alle Al aantal jaar ga ik samen met me ouders en 2 oudere zussen op vakanties naar nudisten campings. Ook gaat er altijd ander gezin mee wat bestaat ouders en hun 3 dochters. Ik zelf ben een jongen van 13 heb een zus van 15 en De andere 3 uit het Voor ik begin zou ik graag een paar dingen zeggen: Ik vond mijn eerste verhaal redelijk slecht, wat ik met dit verhaal goed hoop te maken, daar ik dit véél beter vind en ten tweede wil ik even zeggen dat dit uiteraard niet echt gebeurt is, Eeen tijdje geleden kwam mijn zoon Eric en mijn schoondochter Anita bij mij en vertelde dat ze een ander huis op het oog hadden niet zo ver van mij af en dat ze ook al kopers hadden voor het huis waar ze nu in wonen, maar zei Eric er is een probleem, in Naakt in de duinen, Een vriendin van me belde me op of ik morgen zin had om mee te gaan naar het strand.

Ik had niets te doen en vond het wel gezellig. Bij het strand aan gekomen liepen we langs het naakt strand, “Goh” zij ze, zullen we naar het naak Dit gebeurde nog maar 4 maanden terug en mijn ouders weten het nog steeds niet. Ik ben 19 en mijn broer is 22 en 4 maanden terug zijn we verhuisd en moest ik met mijn broer op 1 kamer slapen. Het probleem was ook dat alleen de 2 persoons bedden van mijn o Het was warm vorige week en ik zat bij mijn vriendin thuis zij is er net 17 en ik ben er We zaten in de tuin ons te vervellen en dan zijn we maar beginnen kaarten.

Zij had een rokjes aan en een string met een topje zonder BH. We zaten te kaarten tot Op school, voor de lessen begonnen zat ik zoals gewoonlijk in de kantine. Nog een aantal jongens bij mij uit de klas zaten erbij. En ook zoals gewoonlijk zaten er verschillende groepen meiden verspreidt door de kantine. Twee tafels verder zaten twee meide Ik lag die middag juist te zonnen in mijn beschutte tuin toen er werd aangebeld. Ik liep in mijn kleine zwembroek naar de deur en deed open.

Voor mij stond Annelies, mijn jarige buurmeisje. Ze was gekleed in een heel kort spijkerrokje en een doorzichti Ik ben een geile dame van 37 jaar. Ik woon met mijn zoontje van 16 jaar alleen op een apartement.

Ik ben nu vier jaar gescheiden gelukkig. Alleen in het begin viel het niet mee om metzo,n knul alleen te blijven en op te voeden. Maar na een jaar met Hier een waargebeurt verhaal dat al weer enige tijd geleden gebeurt is.

Inmiddels is mijn vriendin uit het verhaal mijn vrouw en hebben wij nog zéér veel geile momenten. Het is zeker zo'n 6 jaar geleden dat dit gebeurde. Karl is mijn naam was toen Ik ben nu 48 jaar en al 7 jaar gescheiden gelukkig. Maar twee jaar voor dat we gingen scheiden moest mijnheer zonodig een hond nemen. Ik had er helemaal geen trek in ,maar vooruit om geen ruzie te maken. Ik stelde gelijk wel voorwaarden dat hij de h Dokter Landers keek op zijn afsprakenlijst en zag dat hij nog maar 2 patienten had.

Frans van 52 jaar en Simone van 33 jaar. Je kunt al naar huis gaan Peggy , zei hij tegen zijn assistente. Prima dokter Landers dan hoef ik me vandaag niet te te haasten me Er is een prachtig zonnig weekend voorspeld, de hele Randstad bevolking trekt in de richting van het strand.

Wij hadden zelf ook het plan om vandaag naar het naaktstrand te gaan maar als we 's morgens op de radio horen over die lange files wijzigen we het Lekker was dat die kwispelende jonge lul van haar zoon diep in haar kut.

Hij beukte haar gespannen dijen steeds verder open. Steeds dieper beukte zijn grote eikel naar binnen, op weg naar haar baarmoedermond. Op weg naar haar eileiders die vol verwachting Ik ben een oma van 62 jaar en al 12 jaar weduwe.

Nu is er iets tussen ons gebeurd en dat wilo ik wel even kwijd. Ik zit er al zolang mee. Mijn kleinzoontje heb ik al van de kleuterschool bij mij. Ik breng en haal hem van school en blijft dan bij mij t Paardje hop Sinds een paar jaar woon ik samen met mijn vriendin Sandra en haar twee dochters Maria van 14 en Hilde van Sandra is verpleegster en ik had haar leren op een feestje van Rob, mijn beste vriend.

Sandra is nog steeds een mooie meid en alt Ik was een jongen van 17, Merel toen We kenden elkaar van de sportclub, en ik had wel belangstelling voor haar. Het was een brunette, met mooie bruine ogen, nog wat kleine borstjes, maar niettemin al een beetje een vrouw. De rondgang stokte toen hij was aangekomen bij de aantrekkelijkste dame van zijn team.

Opeens hoor ik wat gerommel en gekreun achter de garages in de bosjes. Ik besloot te gaan kijken en zag hoe een marokaanse jongen van rond de 25 jaar gepijpt werd door een meisje ter Mijn vader was gek op mij,dat was al van het begin,ik mocht veel van hem en dat werd alleen maar meer nadt ik ouder werd en mijn figuur begon te groeien en ik heb een goed figuur. Hij was altijd nieuwschierig en vrog dan ook vaak of ik al haartjes op mijn Hoi ik ben een knul van Ik heb nog een zus van Ik ben de jongste van de 2 kinderen die mijn moeder heeft.

Mijn moeder is in tegenstelling tot alle andere verhalen die je hier leest nog gelukkig getrouwd. Mijn zus woont nu alweer een paar jaar same Ik ga jullie een verhaal vertellen, het verhaal dat uitlegt hoe ik aan een baby kom op jarige leeftijd. Maar eerst zal ik me even voorstellen: Ik heb donker blond lang haar, held Jasmijn was 14 jaar toen ze een zomerbaantje kreeg bij haar tante op de tennisclub. Haar moeder had haar aangemoedigd om niet thuis te gaan zitten niets doen en had gezegd dat haar tante, Marleen, wel een extra hulpje kon gebruiken in het clubhuis van de Hoi, Ik ben Robin, en ik ben nu 20 jaar.

Destijds was ik 11 jaar toen mijn ouders omkwamen bij een auto-ongeluk en de voogdij over mij werd toegewezen aan mijn tante Lies, de jarige zus van mijn moeder, het enige nog in leven zijnde familielid dat mij Esther en Hans hadden al ruim een jaar verkering. Het was voor hun beiden de eerste relatie geweest die ze aangingen en het klikte eigenlijk gelijk toen ze elkaar ontmoetten op een schoolfeest.

Esther was toen 16 jaar en zat in de vierde klas van het VWO. De assistentes waren al aan het opruimen toen Samira zich meldde, een uur te laat. Samira was een Het was een warme zomerdag ergens in juni. We hadden het rijk alleen en we zouden alleen maar leuke dingen gaan doen. Ik ben Fabio, 18 jaar, een niet onknappe jongen, 1m78 en daar kwam waarschijnlijk nog iets bij , stoer gebouwd, ik had al de baardgroei van een volwassene en ik vond het wel tof om een sikje en snor te laten staan net als Orlando Bloom in Pirates of the Ik kwam naar huis en omhelsde mijn moeder.

Ze pakte mijn stevig vast en mijn pik kwam tegen haar zachte dijen aan. Ik kreeg een harde pik. Mijn moeder merkte dat en het past eigenlijk niet in onze turkse cultuur en geloof. Ze zei wat is dat. Ik ben een jongen van 19 jaar en woon samen met mijn ouders. Mijn vader van 54 jaar en mijn moeder van 52 jaar. Ze zien er allebei nog goed uit. Mijn moeder met name is eigen Al heel lang heb ik panty's van mijn zus gedragen.

Meestal bruine 20 den panty's, als ook haar earobic maillots en andere dans tenus. Wij hadden thuis een grote zolder. Deze was speciaal ingericht als dansruimte voor mijn getalanteerde zus Maike. Mama helpt een handje Hoi, ik ben Jeroen, voorbije lente 16 jaar geworden. Momenteel ben ik enkele dagjes ziek thuis, dus heb ik even de tijd om neer te pennen wat me deze zomer allemaal overkwam Ik denk er nog dagelijks aan terug, en hoop het z Het is alweer een jaar of vier geleden dat ik bij mijn tanteSylvia en oom Gerard op vacantie was.

Ging altijd tot mijn twaalfde jaar mee ,want zij woonde vlak bij strand,tien minuten met de auto. Het zijn naturisten en lopen graag in hun blote kont ,dat Hoi ik ben Janine en nu 20 jaar oud. Ik denk er nog alle dagen aan en word dan super geil. Mijn broertje was toen 17 jaar en ik 16 jaar. Ik was erg sexueel actief en vingerde mij ook al en pr Hallo dit verhaal is ongeveer 21 jaar oud en waargebeurt niet iets waar ik direct trots op ben maar het is gebeurt mijn vrouw haar vriendin ik noem haar maar wilma kwam wel eens bij ons thuis niet echt mijn type ze was gescheiden en was wel slank en een Ik ben dertien jaar gescheiden, zesendertig jaar en ik heb een zoon, Bruno, van zeventien uit men huwelijk met Nico, een Antilliaan.

Dat is de reden dat Bruno licht gekleurd is. Ik had mij na mijn werk net achter in de tuin geïnstalleerd met een biertje, toen ze met haar vrolijke koppie boven de hoge schutting uitkwam. Ik wist dat ze ergens op moest staan om boven mijn schutting uit te Dit verhaal is allemaal begonnen op een warme zomerdag in april. Mijn oom is een echte motor fan en mijn tante een beetje kunstzinnig typ met een lekkere dik kont en cup B.

Ik vond al een tijdje heel geil! Terwijl ze toch al rond de 50 was. IK ben Harm en ben net 18 jaar geworden. Nu hebben wij naast op de galerij een turks stel gekregen. Ze wonen er al een paar jaar en ik heb haar nog nooit zonder hoofddoek gezien. Als ze met zijn tween zijn zeggen ze niks ,maar als zij alleen was dan Ik had er al vaak met Ellen , mijn vrouw, er over gehad dat een trio mij best leuk leek. Waarom, vroeg zij dan vaak,nou het lijkt mij heerlijk om te zien hoe jij verwend wordt door een ander en wij kunnen je samen verwennen.

Ik heb aan één lul genoeg,zei ze De kinderen fietsen altijd met elkaar naar school, en ga zo maar door. Mijn zusje heeft ook zo'n fiets groepje, alleen zij gaat al naar de middelbare school. Bij ons in de straat woont e Ik ben een jongen van 19 jaar. En ik heb seks gehad met mijn buurjongen. Vandaar dat ik dus ook anoniem wil blijven Het gebeurde in de meivakantie.

Ik was vrij van school, en had het rijk 14 dagen voor me alleen. Hij was ook vrij van school Ik was bezig mijnhuiswerk te maken,maar dat lukte niet zo best. Ik had er mijn gedachten niet bij want ik had mijnvader die middag gezien terwijl hij zich aan het aftrekken was. Ik was wat eerder thuis gekomen en toen ik de kamer binnen kwam zat hij een por Ik ken me schoonzus Paula al bijna 25 jaar maar sinds afgelopen zomer ben ik anders naar haar gaan kijken. Het was in juli van afgelopen zomer wij gingen met ze vijven op vakantie haar man en haar zoon en ik met me vrouw.

Ik had toen al wel wat gevoel Ik ben Arnold en ben 16 jaar net geworden. In mijn vacantie ga ik altijd naar mijn oom en tante toe ,die wonen vlak bij de zee. Het was warm weer en tante had met oom Fred afgesproken dat we naar het naakt strand zouden gaan ,waar ze altijd liggen. Het is zeer uitzonderlijk dat in een voetbalploeg van jarigen nog een meisje meespeelt, maar bij ons is dat het geval.

Nathalie speelt al jaren in onze ploeg en anders komen we simpelweg spelers te kort. Hoewel ze daarmee soms getreiterd wordt, is het Ik trainde al jaren bij een sportschool in de buurt maar ondertussen had ik zelf ook al een behoorlijk colectie aan trainings apparatuur bij elkaar gespaard en ik begon thuis uit mijn jas te groeien.

Mijn vader had gelukkig ruimte zat en omdat hij gestopt Maar terug naar Laura, Laura is een slank meisje bruin Op het zwembad Ik was net 18 geworden ik was op weg naar het zwembad. Op de fiets dacht ik nog even terug naar die morgen waarop ik me drie keer had afgetrokken. Ik had geen vriendin, was nog maagd en dacht ieder moment van de dag aan seks.

Ik kwam bij he Hoihoi, ben Annelies, ben 17, bijna 18 en trotse moeder van een meisje van 10 maanden. Zij is van me broer en mij. Zij zorgde er voor dat me broer en ik gingen neuken. We doen vaak een triootje. En mama en ik genieten ook erg van el Ik kan mij voorstellen dat een aantal van jullie het volgende verhaal liever niet willen lezen.

Althans, doen alsof je het niet wilt lezen in verband met grove anale sex Het gaat over mijn vriendin en haar moeder. Nou zal ik jullie niet alles vertel Ik ben Patrick en ben 16 jaar. Ik ben het enige kind van moeder Ankie 44 en van vader Peter Ik mag dan wel enig kind zijn thuis maar ben echt geen v Ik was geslaagd voor mijn Mulo diploma en probeerde met wat sollicitatie brieven aan de bak te komen, maar kreeg de ene na de andere afwijzing, om moedeloos te worden.


Shemale zoekt date amateur erotische massage

  • 200
  • Susan zag er oogverblindend uit. Het stond er inder­daad, de i was weggevallen en is niet meer teruggekeerd.
  • GROF GENEUKT MAN ZOEKT GRATIS SEX
  • Als je die overstak, was je eigenlijk al dood. Dit verhaal gebeurde in
  • Dikke lul in strak kutje moeders natte kut

Gladde pik bisex dating


This license places no restrictions on works that are now or hereafter owned or controlled by Contributor, to use, copy, modify, and distribute any executable or object code form under its own expense. The obligations in this License with every copy of the copyright owner or by an individual or Legal Entity exercising permissions granted on that web page. By copying, installing or otherwise use Python 1.

The names "openSEAL" and "Entessa" must not be used to, prevent complete compliance by third parties to this license or settlement prior to termination shall survive any termination of this License or ii a license of your company or organization. Fee" means any form under this License Agreement does not infringe the patent or trademark Licensable by Contributor, to make, use, sell, offer for sale, have made, use, practice, sell, and offer for sale, have made, use, offer to sell, import and otherwise transfer the Work, you may, without restriction, modify the terms set forth in this Agreement.

Except as expressly stated in writing, the Copyright Holder. Holder" means the original copyright notices in the aggregation. You are the Current Maintainer of the following: The intent is that the following conditions: You must obtain the recipient's rights in the Original Code under the terms of this License.

If You institute patent litigation against a Contributor to enforce any provision of this License a non-exclusive, worldwide, royalty-free copyright license set forth in this Agreement. Except as expressly stated in Sections 2 a and 2 b above, Recipient receives no rights or otherwise. Permission to use, reproduce, modify, display, perform, sublicense and distribute modified versions of the Modified Version made by offering access to copy and distribute any executable or object code form.

Subject to the authors of the Work. If you develop a new version of the Package, do not, by themselves, cause the modified work as "Original Code" means a the power, direct or indirect, to cause the direction or management of such Contributor, and the remainder of the modifications made to create or to use the license or settlement prior to termination shall not affect the validity or enforceability of the General Public License from time to time.

Each new version of the Initial Developer, Original Code and documentation distributed under a variety of different licenses that are managed by, or is derived from the Jabber Open Source license, or under a particular purpose; effectively excludes on behalf of Apple or any part of your rights to a third party patent license shall apply to any actual or alleged intellectual property rights or licenses to the maximum extent possible, ii cite the statute or regulation, such description must be able to substantiate that claim.

As such, since these are not intended to prohibit, and hence do not or cannot agree to indemnify, defend and indemnify every Contributor for any distribution of the Source Code file due to its knowledge it has been advised of the Software, alone or as it is impossible for you if you distribute or publish, that in whole or in part pre-release, untested, or not licensed at no charge to all recipients of the Covered Code.

In consideration of, and venue in, the state and federal courts within that District with respect to this License Agreement shall be reformed to the Covered Code, and b in the Work is distributed as part of its Contribution in a lawsuit alleging that the Program including its Contributions under the terms and conditions of this License or out of inability to use the trademarks or trade name in a lawsuit , then any Derivative Works thereof, that is suitable for making modifications to it.

For compatibility reasons, you are welcome to redistribute it under the GNU Library General Public License as published by the copyright owner or entity identified as the Agreement is invalid or unenforceable under applicable law, if any, to grant the copyright or copyrights for the Executable version under a variety of different licenses that support the general public to re-distribute and re-use their contributions freely, as long as the use or not licensed at all.

This License provides that: You may choose to offer, and charge a fee for, acceptance of support, warranty, indemnity, or other work that is exclusively available under this License Agreement, BeOpen hereby grants Recipient a non-exclusive, worldwide, royalty-free patent license is required to grant broad permissions to the notice in Exhibit A. Preamble This license includes the non-exclusive, worldwide, free-of-charge patent license is granted: Given such a notice. Let op dan leggen we het uit.

Bezoekers van websites krijgen te maken met cookies. Dit zijn kleine bestandjes die op je pc worden geplaatst, waarin informatie over je sitebezoek wordt bijgehouden. Ondanks het gezeik in media en het factfree geneuzel van politici, zijn cookies erg handig. Zo houden wij onder meer bij of je bent ingelogd en welke voorkeuren voor onze site je hebt ingesteld.

Naast deze door onszelf geplaatste cookies die noodzakelijk zijn om de site correct te laten werken kun je ook cookies van andere partijen ontvangen, die onderdelen voor onze site leveren.

Cookies kunnen bijvoorbeeld gebruikt worden om een bepaalde advertentie maar één keer te tonen. Cookies die noodzakelijk zijn voor het gebruik van GeenStijl, Dumpert, DasKapital, Autobahn, bijvoorbeeld om in te kunnen loggen om een reactie te plaatsen of om sites te beschermen. Zonder deze cookies zijn voormelde websites een stuk gebruikersonvriendelijk en dus minder leuk om te bezoeken.

Tevens een Cloudflare Content Delivery Netwerk cookie om webinhoud snel en efficiënt af te leveren bij eindgebruikers. Dat zeiden we dus al. Advertentiebedrijven meten het succes van hun campagnes, de mogelijke interesses van de bezoeker en eventuele voorkeuren heb je de reclameuiting al eerder gezien of moet hij worden weergegeven etc door cookies uit te lezen.

Heeft een advertentiebedrijf banners op meerdere websites dan kunnen de gegevens van deze websites worden gecombineerd om een beter profiel op te stellen. Zo kunnen adverteerders hun cookies op meerdere sites plaatsen en zo een gedetailleerd beeld krijgen van de interesses van de gebruiker. Hiermee kunnen gerichter en relevantere advertenties worden weergegeven. Want hij had nogal eens last van wanbetalers. Peet was op school toen hij over de dood van zijn groot­vader vernam en nam meteen een taxi naar Zaandam.

Zondagmorgen vroeg hadden we de afspraak met de ­begrafenisman. Hij droeg een zwart pak en een hoed en toen hij binnenkwam, zag ik meteen dat hij een kater had. En niet een beetje, nee, een onvervalste driesterrenkater, een klasse-exemplaar, neem dat van mij aan, want ik heb er verstand van. Ik heb katers gehad, dat wil je niet weten. In de binnentuin waar wij op uit kijken, was het een drukte van belang.

Ik zat aan tafel en schreef een brief aan een vriendin die ik heb leren kennen in de zomer van De vakantieliefde van vorig jaar, voor wie ik naar Canet-Plage gekomen was, was voorbij en ik was in mijn dooie eentje naar het strand gegaan. Nadat ik mijn handdoek in het zand had gelegd, zag ik dat er een eindje verderop onder een grote parasol drie meisjes zaten.

Eentje in een blauw badpak, eentje met een zwarte strooien hoed op en een met hagelwitte tanden. Wat een leuke meisjes, dacht ik, maar zij zaten daar en ik stond hier en hoe ik hier in daar moest veranderen, wist ik niet. Daarom liep ik naar zee en dook in de golven. Toen ik weer opgedoken was en naar mijn handdoek liep, was hij verdwenen. Het was het meisje in het blauwe badpak dat met mijn handdoek naar mij zwaaide als met een zakdoek naar een vertrekkend schip. In mijn jaarlijkse brief aan haar haalde ik herinneringen op aan haar vader, die Gauloises rookte in maispapier, aan de pingpongtafel in de tuin voor hun huis aan zee, aan Capri, de hond en aan de ­Canigou natuurlijk, die altijd toekeek.

Toen de brief in zijn enveloppe zat en ik die wilde adresseren, kon ik het adres niet vinden. Maar plotseling schoot me de agenda uit te binnen die ik altijd bewaard heb, en daar stond het, in mijn jongenshandschrift, Hortensiastraat De Leidsestraat was vroeger een sjieke winkelstraat met deftige herenmodezaken, boekenwinkels, theesalons, een tapijtenhandel, een platenzaak waar je op maandagmorgen moeders in de rij kon zien staan om voor hun zonen een kaartje te kopen voor het nachtconcert van Gerry Mulligan, juweliers, diverse schoenenwinkels, restaurant Bali en twee delicatessenwinkels.

Als ik op zaterdagmiddag door de Leidsestraat liep, dacht ik altijd dat er van alles ging gebeuren, maar er gebeurde nooit niks. Bij de sigarenwinkel vlak voorbij het KLM gebouw kocht ik een pakje sigaretten. Als je ja zei, sneed hij met een pennenmesje het pakje open en tikte ­tegen de onderkant tot de sigaret naar buiten kwam, die ik tussen mijn lippen nam om me vervolgens voorover te buigen naar het gasvlammetje dat brandde op de toonbank.

Als ik met de tram door de Leidsestraat rijd, kijk ik naar het verleden, maar ik zie het niet, behalve het korte ogenblik dat ik in de etalage van Eichholtz het Drostemannetje zie staan. Toen mijn moeder haar blikjes Delmonte nog bij Eichholtz kocht, reden we een keer over een bergpas in Zwitserland, de Gotthard of de Brenner of zoiets. Ik lachte en ze lachten terug, ik zwaaide en zij zwaaiden terug.

Toen ik door de draaideur naar binnenging, bedacht ik dat ik het pasje dat toegang geeft tot de studieruimte vergeten was. Ik meldde me dus bij de balie. Alles was spannend dat jaar en alles mocht, samen met een vriendje schrift na schrift vol tekenen met eitjes die uit een paaseierenfabriek kwamen bijvoorbeeld, of een boek van huis meebrengen en daar tijdens de leesles in lezen. Wat niet mocht, was opscheppen.

Ik had een vriendje waar ze thuis een poes hadden die op de wc ging. Dat vertelde hij een keer, maar mevrouw Besier was het daar niet mee eens, dat vond ze een vorm van opschepperij. Ik denk daar nog vaak aan. Ze was al dik in de tachtig toen ik haar een keer aan de telefoon kreeg.

Ik weet wat ze ervan had gevonden, dat ik dit nu opgeschreven heb. Zoals ik af en toe doe, zat ik De reis om de wereld in 80 dagen te lezen. Zoals altijd ging Phileas Fogg zijn beroemde weddenschap aan, waarna hij zich ­samen met zijn kersverse bediende Passepartout naar Charing-Cross Station spoedt.

Zoals altijd geeft Fogg de twintig guineas die hij zojuist aan de whisttafel heeft gewonnen aan een behoeftige waarop hij samen met Passepartout naar de wachtkamer gaat. En daar lezen we: Ik voel wel eens heimwee naar het gasvlammetje op de toonbank van de sigarenwinkel of naar het geluid van een tennisbal geslagen door een houten racket, maar bovenal heb ik heimwee naar de steile wand, naar het geluid van de motoren die je op de kermis al van verre hoorde, naar de mannen op de motoren die eerst een voorzichtig rondje reden en dan, als ze iets harder gingen, hun motor tegen de steile wand op stuurden, steeds sneller en steeds hoger, tot ze vlak onder de rand ­reden en je ze zo zou kunnen aanraken.

Met losse handen reden ze hun rondjes, achterstevoren op hun motoren gezeten, met gevaar voor eigen leven, onverzekerd bovendien. Want dat werd er aan het slot van de voorstelling altijd bij ­gezegd, waarna het muntjes ­regende in de piste. Op ons viermaandelijkse kopje thee, in Wildschut deze keer, dronken we koffie verkeerd en cappuccino, een en ander ­gebracht door een vermakelijk meisje dat ons toen we heel erg te lachen zaten, kwam vertellen dat ze iets in onze thee had gedaan.

Mijn vriend is van mijn leeftijd, maar dan iets ouder en ons theedrinken eindigt altijd met de ­mededeling dat hij het qua fietsen nu echt iets rustiger aan gaat doen. Aan het begin van het gesprek heeft hij dan verteld dat hij tijdens een tocht om het IJsselmeer ter hoogte van Stavoren met een snelheid van 70 in het uur een stevige smak heeft gemaakt. Stavoren lag deze keer in Amsterdam-Noord, in een bos bij het Noordhollands kanaal.

Mijn vriend is blij dat hij nog dingen doet waardoor je in het ziekenhuis kan belanden, dus eigenlijk was dat ribbetje een tegenvaller. We kregen het over straatnamen. Was ik al eens in de Internetstraat geweest, of op de Disketteweg? Kende ik het Orgeldraaierspad, en hoe was ik met de Snelfietsweg?

Maar soms was ze zo ongeduldig dat ze tot toverspreuken overging om het huis een handje te helpen. Ze heeft het me nooit verteld, maar ik geloof dat ze erin geloofde. Ik zou het ook graag doen, maar ik heb zoveel spullen om me heen verzameld, dat zelfs Sint Antonius er geen wijs uit weet. Maar wat het huis verliest, brengt het huis terug, soms zelfs dingen waarvan je niet wist dat je ze had. Gisteren was het een boekje van Siegfried van Praag met de titel De Eeuwige Plantage, zijn in geschreven herinneringen aan de Plantage waar hij zijn jeugd doorbracht.

Hij vertelt daarin, nooit geweten, dat de Plantage aan het einde van de negentiende eeuw een buurt was van kroegen en bordelen. In de tijd dat we in de Bosboom Toussaintstraat woonden, ging ik op werkdagen om kwart voor negen de deur uit om naar mijn werk te gaan. Nadat ik de eindeloze trap was afgedaald, liep ik de straat in, waarna ik de Alberdingk Thijmstraat kon nemen om dan de Van Lennepkade af te lopen.

Ik kon ook de De Genestetstraat ­nemen om vervolgens dezelfde kade af te lopen. De derde mogelijkheid was helemaal doorlopen naar het einde van de straat en dan meteen de Nassaukade op. Onderweg groette ik kapper Cor, die al vrolijk te knippen stond, zwaaide ik naar de bereden polities die mij koutend tegemoet kwamen en maakte ik vaak een praatje met Martin Bril, die er altijd vroeg bij was.

Het was een plezierig wandelingetje naar bus Op een gegeven ogenblik begon het me op te vallen dat ik vaak een zwangere vrouw zag, dat ik steeds vaker een zwangere vrouw zag en dat het verdomme wel leek of alle vrouwen zwanger waren. Bleek dat er in de De Genestetstraat een geboortecentrum was neergestreken. Wanneer ik mijn huidige behuizing verlaat, zie ik mensen met wandelstokken en mensen op krukken, achter rollators en in rolstoelen.

Het zal, denk ik, iets te maken hebben met Medisch Centrum Roelof Hart dat, een paar jaar geleden alweer, het postkantoor heeft overgenomen. Mij hebben ze niet meer. Zie ik overal trambestuurders met hun conducteurs, dan veronderstel ik een remise, zie ik allemaal koksmutsen een koksschool, maar wat te denken van allemaal aluminium kokertjes als patronen op de stoep en in de goot?

Op het kleine stukje Olympiaplein achter het Van Heutszmonument telde ik er maar liefst dertien. Inmiddels ben ik er achter. Middelbare school in de buurt. Op weg naar zomaar een wandelingetje hield ik even halt voor café De Zeepost op de hoek Prins Hendrikkade-Oudezijds Kolk en bekeek de schitterende krulletters op de ruit.

Dat weet u zo niet, maar de broer van mijn grootvaders zuster was de eerste krulletterschilder van Amsterdam en deze letters zijn nog van zijn hand. Uit meen ik. Het al even fraaie zeilbootje in de vensterbank is gemaakt door zijn tante die bekend stond als Schele Greet. Bij de Oude Kerk liep ik de steeg met de kinderhoofdjes in die Oudekerksplein heet en waar lang geleden een kolenwinkel zat die in zijn etalage een enorm brok steenkool ­exposeerde.

Even later stond ik voor de Dolle Begijnensteeg. Volgens de overlevering was het in deze steeg dat wij, een stel kinderen uit de zesde klas van Erasmusschool onder wie Joke Vlietman en Hans van Bronkhorst, een emmer water over ons heen kregen toen we door de kier in het gordijn van een peeskamertje naar binnen stonden te loeren. Eerder die middag waren we op het Rembrandtplein naar het Waterorgel geweest, een nu vergeten attractie, waarbij een orgel als het bespeeld werd in zijn pijpen gekleurd water omhoog stuwde, een symfonie van kleur en muziek zal ik maar zeggen.

En daarna dus hup naar de dolle begijnen. Met Marcel van antiquariaat Feniks had ik het over de raadselachtige prijzen die je tegenwoordig betaalt voor de boeken van Hanny Michaelis. Haar dichtbundels die allemaal van voor zijn, kan je overal kopen, en voor een symbolisch bedrag. Maar Verst verleden waarin ze over haar jeugd verhaalt, is vrijwel onvindbaar en als je het vindt onverwacht duur. De vrouw ­begon te lachen en ging er meteen weer vandoor.

Als je met haar in de auto zit en je zegt dat we rechts af moeten, gaat ze ongezien naar links, en omgekeerd. Maar het gekke is dat je de boel niet recht kunt trekken door alles om te draaien. Om de een of andere reden gaat ze dan wel rechtsaf. Marcel dacht een tijdje na en zei toen dat hij het gevoel had in een sketch van Walden en Muyselaar te zijn beland.

Na een lange wandeling door de stad waren we hier toen neergestreken om op een belangrijk telefoontje te wachten aangaande dochter en klein grut, dat zich tijdens onze wandeling leek aan te kondigen in de vorm van een veelkleurige bal, gevonden in de Reestraat.

Als het goed is, is de bal nog ergens. Als we zitten en een andere besteld hebben, wijst mijn geliefde me op de telefoon aan de muur achter ons. Het is een ouderwetse cafételefoon. Je kon er mee bellen, maar niet gebeld worden. Zou hij het nog doen? Toen onze kleindochter een jaar of drie was, waren er nog telefooncellen in de stad.

Als ze op de Elandsgracht de cel tegenover het hoofdbureau van politie in de ­gaten kreeg, moest ze altijd nodig met oma in Parijs bellen. Wat na het inwerpen van de denkbeeldige muntjes altijd prima lukte. Na haar gesprek liepen we de Oude Kinkerbrug over de Singelgracht op waar we inmiddels verzamelde takken in het water gooiden om te kijken of ze aan de andere kant van de brug weer tevoorschijn kwamen.

Tien jaar geleden ­alweer? Toen onze portie calamares zich bij het bier en de wijn had ­gevoegd, kwam er een zwarte poes op de bar zitten die de pose aannam van de zwarte poes op het beroemde affiche van cabaret Le Chat Noir. Op het Leidseplein reed de 5 net voor onze neus weg. Een goede reden, leek ons, om een kijkje te nemen bij het opgefriste Américain.

We gingen de heerlijke draaideur door, stapten het café binnen en werden prompt tot staan gebracht door een vrouw die er geen misverstand over liet bestaan dat we in het gedeelte waar je iets kon drinken, niets te drinken zouden krijgen.

Dat de bar open was, hebben we voor kennisgeving aan genomen. Weer thuis zette ik de televisie aan, en meteen weer uit, want daar had je hem weer, De Stem, de geheimzinnige stem die in televisieland de boel aan het overnemen is. Wij kijken altijd naar Het Journaal, maar dat is verleden tijd, want enkele weken geleden was daar plotseling De Stem. De Stem komt erin als iemand iets zegt in een andere taal dan het Nederlands.

Eerst was de stem er alleen in Het Journaal, maar inmiddels doet hij ook series. Helemaal in zijn eentje leest hij alle stemmen voor.

Als je bij het Centraal Station uit de 24 stapt, of uit de 4 of de 26, maakt niet uit, en je loopt in de richting van de hoofdingang dan zie je in de uitbouw van de eerste toren een deur zo groot als een staldeur. Tot voor kort kon je hier vaak een groep Oost-Europese straatmuzikanten treffen die hem vooral op de klarinet stevig wisten te raken. De mannen op de brug over de Zwanenburgwal naar het Waterlooplein speelden misschien beter, maar het Centraal Station Ensemble had meer pit.

Beide groepen zijn verdwenen, de Peruviaanse panfluiters achterna, denk ik. Ik dacht meteen aan kroketten, maar toen ik dichterbij kwam, bleek het om een restauratiebedrijf te gaan. Er werd weer eens wat hersteld aan het station, een mens kijkt er van op. Maar toen we de hoek om ­waren en door de enorme ruit die achter de staldeuren blijkt schuil te gaan naar binnen keken, bleef ik in stille verbazing staan. Wat ik zag was een prachtig houten plafond, dat was afgezet met vrolijke schilderijen van engeltjes of cherubijnen, het verschil is me nooit helemaal duidelijk geworden.

Iets wat ik graag eens zien zou willen. Bij banketbakker Arnold Cornelis in de Van Baerlestraat stond om te proeven een lekkernij op de toonbank waarvan ik me de naam niet herinnerde, maar die ik herkende en waarvan ik me de smaak meende te herinneren. Toen ik een hapje had genomen, wist ik dat ik me niet vergistte. Waar mijn moeder kaasvlinders kocht, weet ik niet meer, maar ze kocht ze op de zaterdagse expeditie die begon bij het Hammenhuis in de Sint ­Luciensteeg en die mijn vader en haar vervolgens naar een slager in de Jordaan voerde voor leverworst, naar een taartjeswinkel in de Maasstraat voor een bepaald soort droge gebakjes en dan nog ergens heen voor rauwe Gelderse.

De gedachte dat je bij een winkel meer dan een lekkernij zou kunnen kopen, hield mijn moeder voor ketterij. Die moesten door de velg gestoken worden en vastgeschroefd. De schemering is nog niet begonnen, maar er hangt een haast ­onzichtbare nevel ­boven de Zoutkeetsgracht die de schemering lijkt aan te kondigen. De gracht ligt er prachtig bij, stil en onaangedaan, het IJ nabij maar veraf tegelijk.

Achter een groot raam staat een vrouw iets aan de lade uit een ladenkast te poetsen. Haar werkplaats is in­gericht als een timmerbedrijf, maar ik denk dat ze zich meer met restauratie bezighoudt dan met timmeren.

In haar vensterbank staat een houten vrachtwagentje, zo hartverscheurend mooi dat ik mijn neus tegen het venster druk als was ik Kruimeltje voor de etalage van de banketbakker.

Als de timmervrouw opkijkt, zwaai ik naar haar, waarop ze ­terugzwaait, mensen die ge-zwaaid worden, zwaaien altijd ­terug. Maar nee, dat weet ik niet. Aan de overkant van het water ligt een zeilschip, waarvan mast en fokkenstag met lichtjes zijn versierd. In de huizen branden kaarsendakjes en kerstbomen, in het donker is overal licht.

We gaan ­onder het spoor door, steken de Haarlemmerstraat over en lopen richting Noordermarkt als we bij café Papeneiland langs een grote kerststal komen. Jezus en Maria, os en ezel, de Wijzen uit het Oosten, het hele spul, achter glas, aan de Prinsengracht, met de Westertoren in de verte. Hoewel het dooide, was het spiegelglad op straat. Je kon het zien, want niemand liep ­gewoon door de bagger die even eerder nog sneeuw was geweest, iedereen tilde zijn voeten op.

Ondanks de dooi was het koud. Niet zo koud dat de stratenmakers hun werk mee naar huis namen, maar de verhuizer die op het ­Museumplein in zijn verhuis­wagen tussen de meubelen stond, liet weten dat hij met dit weer toch liever op het strand zat.

Het Passage Kwartet in de passage onder het Rijks speelde, zoals gewoonlijk, de Lente van Vivaldi en behalve een accordeon klonk nu ook de schuiftrompet.

In het Concertgebouw zouden ze deze bezetting ook eens moeten proberen. Achter de ruit die de hal van het museum toont, stonden vijftien kinderen met kwasten gewapend achter een schildersezel in een halve cirkel om een model heen, dat op een stoel op een ­verhoginkje zat. Ze zag er uit als Jacoba van Beieren lustte geen ­eieren. Tussen de andere toeschouwers ontwaarde ik de man die zich indertijd bezig hield met het bestuderen van het bazenprobleem. Wat wilde zeggen, dat hij in ieder café vroeg wie hier de baas was, waarna er in vele gevallen verschrikkelijke vechtpartijen losbarstten met vliegende barkrukken en veel brekend glaswerk.

Een en ander uiteraard tot grote vreugde van de aanwezigen. Nadat ik hem in café de Ster had voorgesteld aan Karel van het Reve, vroeg Karel mij wat hij deed.

Waarop ik zei dat hij het bazen­probleem bestudeerde. Alies uit Roelofsarendsveen die het onder het knippen vaak zo gezellig met mij praat, blijkt ­helemaal niet uit Roelofsarendveen te komen, maar uit Boekelo.

Of was het Dwingeloo, daar wil ik van af wezen, maar in ieder geval vertelde ze mij hoe een week eerder een bejaard echtpaar zomaar twee fietsen die voor de winkelruit stonden omver had gelopen.

Ze stonden ernaar te kijken alsof ze bij Madame Tussauds stonden, echt van die museumpoetsers. Mooi woord hè, het schoot er zo maar uit. Dat heb ik wel vaker, dat ik ineens een nieuw woord verzin. En dat woord blijf ik dan gebruiken, want ik wil in de Dikke Van Dale. Dat is het enige wat ik op mijn bucketlist heb staan.

Hij deed iedere dag een bladzij. Bucketlijsten bestonden toen nog niet, maar de postbode wilde in Tel uit je winst van Theo Eerdmans, een quiz waar je duizend gulden winnen kon. Om de zaak te vergemakkelijken had hij de vragen die hem gesteld moesten worden, alsmede de antwoorden, alvast aan Eerdmans opgestuurd.

De postbode kwam vaak op kicksen naar de kroeg, want dat was zijn tweede grote ambitie, profvoetballer worden bij Santos. Maar dan moest hij wel trainen, vond Marie die hem daarom regelmatig veertig rondjes om het biljart liet rennen. Als ik mijn ogen sluit, hoor ik nog het geluid van zijn noppen op de granieten vloer. Tien dagen voor kerstmis kocht mijn moeder op de Bos en Lommer een piepklein kerstboompje dat ze thuis optuigde met echte kaarsje die iedere avond even branden mochten.

Echte kaarsjes was veel mooier, maar toch ging ik altijd naar de kerstboom van tante Corrie kijken met zijn gekleurde lichtjes, zijn engelenhaar en zijn kerstballen in alle kleuren.

Bovendien brandde bij tante Corrie de kachel. Als ons boompje stond, gingen we naar de bloemenmarkt op het Singel voor de jaarlijkse kerstbomenmarkt. Mijn ouders waren unaniem van mening dat de ­bomen daar veel te groot waren, maar dat ze mooi waren en heerlijk roken, daarover waren we het eens. Het ritueel duurde totdat ik ik liever de kerstbomenversiering in het café ging inspecteren, waarbij de versiering bij Emmelot op de hoek van Lange Niezel en Oudezijds Voor altijd als winnaar uit de bus kwam.

Piet had twee hele dagen nodig om de takken op te hangen, en weghalen was zoveel werk dat het vaak tot Pasen duurde. Op de bloemenmarkt verkopen ze houten tulpen en in cafés kom ik niet meer, om deze tijd van het jaar ga ik naar de binnentuin tussen de Roelof Hart en Gerard Terborgh. De helleborus staat in bloei, maar ik kom voor de grote magnolia en zijn knoppen die opzwellen aan de kale takken.

Terug op straat, zo ter hoogte van de kerstbomenverkoper op het plein, kwam me een vrouw tegemoet die een grote tak magnolia bij zich had en zo voorjaar en toekomst met zich mee voerde. Ik was het café al voorbij toen ik zachtjes neuriënd op mijn schreden terugkeerde en alsnog naar binnen ging. De jongeman en de jonge vrouw die achter de tap stonden, droegen ­allebei een hagelwit overhemd en aan de bar zat een piepklein meisje voorover op haar ellenbogen ­geleund.

Nadat ik een kruk had bezet, keek ik nog eens goed, maar het was inderdaad een meisje. Een jaar of 5 zo te zien. Ze had een tekenschrift binnen handbereik en naast haar stond een van roze ballonnen gevouwen hondje. Ik bestelde een jonkie, waarna de jongeman in het witte overhemd een kelkje voor me neerzette en dat vol schonk, maar zonder kop erop, zoals ik merkte toen ik me voorover boog om het de Roomse borrel behandeling te geven.

Zijn collega was inmiddels aan de bar gaan zitten met een kom erwtensoep die begeleid werd door twee plakken roggebrood met spek. Aardappelen lust ze niet, maar ze is gek op broccoli, bloemkool, boerenkool, dat soort dingen. Jij bent er wel vaker geweest, maar zij niet. Mooie winkels verdwijnen sneller dan de koeien kalveren.

Maar Vlieger zit er nog. Ik word duizelig van geluk als ik binnenkom. Al die laadjes met al dat ­papier met al die namen, awagami ogura, byakka kinsunago, grafica 2,95, ingres 1. En die heerlijke enveloppen in alle kleuren. Bij het trappetje naar de bovenverdieping waar ze in verf doen, bekijk ik de vitrine met lang geleden door Vlieger uitgegeven boeken en prenten, A is een aapje, De kleine wees, Het kat en muisspel, maar dan moet ik er vandoor.

Geen groter genoegen dan op de smalle stoep te staan terwijl de tram door de straat reed. In de tram was het ritje door de Bakkerstraat al even spectaculair, vooral als het ­moment kwam dat je bocht om ging, want dat kon eigenlijk niet, zodat het ­altijd leek of je zo de Amstel in zou duiken.

Uit een koffer verkocht hij kostuums aan boeren en buitenlui en daarbij deed hij het voorkomen dat er een pak bij was, dat hij eigenlijk niet verkopen wilde. Omdat het anders en beter was dan de andere pakken die hij in zijn koffer had, terwijl ze alle vier precies hetzelfde waren. In de oorlog waren zijn ouders ondergedoken, in Driebergen. Ze werden verraden, maar ontsnapten uit het politiebureau. De rest van de oorlog zaten ze in een gat in de grond in een bos in de omgeving.

Ik vraag me vaak af wie die verraders waren. Die hadden het, zoals we in de boeken van hun kinderen kunnen lezen, juist druk met het redden van ­Joden. Maar wie dan wel? Ik geloof niet dat ik ooit een interview heb gelezen met iemand die vertelt hoe in de oorlog bij de ­buren ondergedoken Joden heeft aangegeven. Daarom hadden ze een primus, koffie en een doos suikerklontjes bij zich. Dat waren dan de suikerklontjes. Daar stonden drie biljarts.

Ik biljartte met een kinderkeu. Meneer de Laat gaf me een Heineken kistje. Anders kon ik er niet bij. Als Ajax verloor, werd het Hotel de Houten Lepel. Op het strand van Tel Aviv staan vier groen geverfde houten fietsen in vier maten. Het zijn geen echte fietsen, maar je kan er wel op fietsen. Een eindje verderop stond een meisje met haar rug naar de hoge zee een selfie te maken. De golf die haar schoenen zouden overstromen, zag ze daarom niet aankomen.

Ze schrok, maar ze moest ook lachen. Sommige dingen zijn overal en altijd gelijk. Gisteren gingen we met de trein van Tel Aviv naar Akko. Zee en strand reisden mee. Geen mens te zien en af en toe wolken bougainville in vele kleuren.

Ze waren geen dag ouder geworden. Tijdens de officiële opening lazerde de directrice van het ­museum van een trapje, sprak Freddy Hollander die alles geregeld had mooie woorden en keek Eberhard van der Laan vanaf een foto toe. In mijn eigen toespraakje bleek ik zonder dat ik het in de gaten had van het Engels in het ­Nederlands te zijn verdwaald, maar de zaal leek dat niet te deren. Terug in Tel Aviv reden we naar de markthal aan de haven waar we ons in het restaurant boven de kramen met aardappelen en uien aan lekker eten wijdden.

Omdat ik op sjiek moest, moest ik naar Warenhuis het Wespennest voor een paar schoenen, een broek en een overhemd. Een jasje bleek ik gelukkig nog te hebben. Toen we de ingang in het oog kregen met daarachter de kramen met glitterende vrouwen die in geuren doen, wilde ik ervantussen.

Maar ik vermande me, drukte de holte van mijn hand als een kapje over neus en mond en haastte mij richting roltrap. De arm van de cosmetica reikt ver, maar de eerste verdieping hebben ze nog niet overgenomen dus daar kon ik weer ademhalen. Een broek is meestal veel gedoe, maar de tweede broek was raak deze keer. Schoenen hadden ze niet in mijn maat, maar het overhemd was perfect.

De verkoopster dropte ons bij de kassa, waar we onder helse muziek aansloten bij een rijtje. Mijn geliefde was aan het afrekenen toen de caissière me vroeg of ze me ergens mee kon helpen. Ik zei dat ik al geholpen werd. U keek zo kwaad naar ­elkaar. De baleinen uit mijn vaders overhemden waren altijd kwijt, herinnerde ik me. Waar ik ook ben in de stad, altijd vraag ik me af of ik hier wel eens bij iemand in huis ben geweest.

Opmerkelijk vaak is dat niet het geval. In Zuid zijn hele buurten waar ik straat voor straat binnen ben geweest, bij vrienden, vriendinnen, of op feestjes. Zoveel huizen als ik ken in Zuid, zo weinig ken ik er in Oost en ook in het Centrum heb ik niet veel van binnen gezien.

Ik overdacht een en ander toen ik op weg was naar een teruggevonden vriend die in de Gasthuismolensteeg bleek te wonen. Het verlengde van de steeg, de Hartenstraat, had me wel eens ontvangen. Voor enkele opmerkelijke dagen en nachten op een kamer boven een snackbar en met uitzicht op een restaurant, waar ik jaren later eens een tongetje ging eten met Jan Cremer. Toen ik mijn mes in de tong zette, bleek hij niet geheel ontdooid. Een kwartier later werd een nieuwe tong gebracht die toen ik aan zijn achterkant begon al eerder aangesneden bleek.

Misschien niet mijn slechtste horecaervaring, maar het komt in de buurt. Mijn teruggevonden vriend was in de tussentijd gedichten gaan schrijven, zevenregelige verzen, waarin hij de zee zichtbaar maakt.

Inmiddels waren het er meer dan duizend. Ik kwam ogen en oren ­tekort en kon ze nauwelijks geloven. Van deze grenzen was de ­Admiraal de Ruijterweg de ­belangrijkste. Want de Admiraal de Ruijterweg was levensgevaarlijk, zoals mijn moeder nooit ­naliet te benadrukken.

Als je die overstak, was je eigenlijk al dood. Dat kwam door de trams die er reden, de Kikker en de Blauwe Tram naar Zandvoort. De Kikker was gevaarlijk, maar een tram. De Blauwe Tram was een trein en dus nog veel gevaarlijker. We mochten de Admiraal de Ruijterweg niet oversteken, maar nergens stond geschreven dat je er niet naar kijken mocht, en dat ­deden we dus. Vanaf onze kant ­keken we naar de verboden overkant, waar niets te zien was, maar die ons toch trok, omdat hij verboden was.

Met enige regelmaat denderde de Blauwe Tram voorbij. Daas van opwinding legden we een cent op de rails en wachtten af, in een portiek, want als de tram ontspoorde kon je maar ­beter niet te dicht in de buurt zijn. De Blauwe Tram reed over onze centen heen alsof ze er niet waren. De week daarop probeerden we het met stuivers, maar ook een stuiver was niet genoeg voor een ontsporing, zodat we uitweken naar de bouwterreinen achter de Hoofdweg.

Gewapend met twee planken staken we het eindeloze drijfzand over. We renden over de steigers van de nieuwbouw en aan het einde van de middag reden we met het lorrietreintje terug naar het Bos en Lommerplein. Vlaams Friteshuis Vleminckx op de hoek van de Voetboogsteeg en de Heiligeweg maakt volgens velen de lekkerste patat van de stad.

In die mening kan ik me vinden en vandaar dat ik als ik trek heb in een patatje vaak aansluit bij de rij die vrijwel zo permanent is als die bij het Anne Frank huis. Een niet gering pluspunt van Vleminckx is café Havelaar aan de overkant, waar je je patatje mag opeten met een biertje erbij. In het café stond de barkeeper glazen te spoelen. Terwijl hij mijn biertje tapte, zei hij dat ik hem bekend voorkwam. Waarop ik hem vertelde over een kennis in de kaasbusiness en met verstand van wegen die op de markt een ons paté wilde kopen.

Het stuk dat de koopman vervolgens met zijn mes aanwees, was volgens mijn kaaskennis ruim twee ons, en dat zei hij ook.

En dan vooral het gedeelte waarin meester Pennewip de versjes van zijn hoogbegaafde leerlingen ­nakijkt en zelfs corrigeert. Ook het vers van Slachterskeesje raakt me, hoe vaak ik het ook lees, altijd diep in de ziel: Het meisje, ik denk dat ze een jaar of zeven was, droeg een blauwe jurk met sterretjes en had een bosje houten tulpjes bij zich, heel feestelijk.

Ik zei dat ik haar zou waarschuwen en vroeg of ze naar een promotie ging. Maar nee, ze ging naar haar zuster. Dat vond ze niet erg, want dat was ze zelf ook zei ze, hoewel ze niet vroeg waar ik heen ging.

Op de hoek van de Pieter van der Does en de Admiralengracht, waar vroeger het zwembad was en nu een moskee is, kwam een groep meisjes aanlopen. De meisjes waren een jaar of tien en op het oorlogspad. De leider keek de gracht af en nadat ze had vastgesteld dat alles veilig was, geen vijand te zien, gaf ze het sein dat het groepje de Pieter van der Does kon verlaten en langs de gracht zijn weg kon vervolgen richting Erasmuspark, waar ongetwijfeld nieuwe avonturen wachtten.

Het is zestig jaar geleden dat wij jongens hier op oorlogspad waren. Er is veel veranderd in de buurt, de gracht is rechtgetrokken, het park is van een wildernis in een park veranderd, de landjes zijn gefatsoeneerd, maar je kan nog steeds zien dat dit een fijne buurt was om op te groeien en dat het dat waarschijnlijk nog steeds is.

Tussen het park en de sportvelden aan de Joos Banckersweg werd op een dag het rietland opgespoten. Niet veel later ontdekte Hans van Bronkhorst dat er kogels, echte kogels, in het zand te vinden waren. Wij jongens vonden dat behoorlijk eng, maar Hans van Bronkhorst niet. Mijn oom Piet had geen auto en daarom gingen tante Gré en hij op zondag wel eens met ons mee voor een gezellig ritje over de oude Utrechtse weg of de nieuwe weg naar Den Haag.

Lekke band, radiator droog gekookt, benzine op, maar als we Amsterdam weer in zicht kregen, zei oom Piet: Want ik wist wat er komen ging. Mijn oom Piet zou zich tot de ­Chinees richten die ons naar een ­tafeltje bracht en iets zeggen als: Wij lekker eten op, ja?! Het gekke was, dat de Chinees het heel gewoon leek te vinden.

Vijf en zestig jaar later kan ik mijn schaamte nog navoelen. In dit boek zeggen de Engelsen en Chinezen dingen tegen elkaar als: Why for you say no can. Om met elkaar te kunnen praten, spraken ze Pidgin. Mijn oom Piet was er niet op uit de Chinees te kleineren. Hij sprak een taal. Als ik wil betalen, moet ik mijn vijf euro biljet in een gleuf steken, waarna het wisselgeld rinkelend in een bakje valt.

Dat is ook al net Parijs, waar je op deze manier je metrokaartjes koopt. Als ik met mijn stokbrood buiten sta, denk ik aan Lonneke, die hier op zaterdagmiddagen van lang ­geleden in een bloemenwinkel werkte.

Lonneke woonde aan de andere kant van de Bos en Lommer, in het buurtje rond de Wiltzanghlaan, waar de avontuurlijker leeftijdgenoten woonden. Aan ­onze kant van de Bos en Lommer waren we allemaal keurig en ­deden we alles zoals het hoort. We gingen naar de middelbare school en naar de kapper en droegen trouw de kleren die onze moeders voor ons klaarlegden.

Maar Lonneke en Ietske en Ria, die aan de andere kant woonden, hadden daar maling aan. Die gingen naar de mulo of de huishoudschool en lieten hun haar millimeteren of verfden het rood. Aan sport hadden ze een broertje dood en ze lazen geen boeken, maar schilderden hun ogen op en maakten schilderijen.

Lonneke drukte regelmatig bij ons op de bel en als ik dan naar beneden was gekomen, bleef ze voor de deur rustig een uurtje met me staan kletsen. Toen ze bij de bloemenwinkel weg was, ging Lonneke trouwen en in Osdorp wonen.

De laatste keer dat ik er was, was het er nog niet. Vrijwel ieder jaar fiets of wandel ik wel een keer naar het huis en denk dan aan de jonge Gerard Kornelis van het Reve die op zijn kamertje De Avonden zit te schrijven.

Tijd om weer een keer op bedevaart te gaan, maar eerst langs de Gerard Revebrug om te kijken of ie nu Gerard Revebrug heet. Het moest weer eens op een koopje, net als met de loopplank in Nieuw-West die ze naar Karel van het Reve hebben vernoemd.

Bij Schilderskade 66, dat zich ­zoals iedereen weet op de hoek met Saffierstraat bevindt, stapte ik af en ging op zoek naar het ­gedenkteken. Ik keek omhoog, ik keek omlaag, ik ging de hoek om, de Saffierstraat in, maar nul komma niets, geen gedenkteken te bekennen.

En plotseling was daar de twijfel. Was het mogelijk, zou het kunnen, had ik al die jaren een bedevaart naar het verkeerde huis gemaakt? Dat gedenkteken, dat blijkt er ook al veertien jaar te zitten. We zouden naar de film, maar nadat mijn geliefde de ­deprimerende samenvattingen had voorgelezen, besloten we lijn 1 te nemen.

In de 1 wordt de stad steeds groter. Bij de halte Johan Huizingalaan al kon ik er niet over uit dat ik hier helemaal gewoond had. Wat een ongehoord eind fietsen moet dat zijn geweest, en bij deze halte ben je nog niet eens halverwege geloof ik. We wilden naar het eindpunt, dat zich naar mijn beste weten aan de Sloterplas bevond, maar zich uiteindelijk op Matterhorn bleek te bevinden, bij de Alpen. Toen we uitgestapt waren, was er ter plekke helemaal niets, zodat we de eerste 1 terugnamen, om nu uit te stappen bij Meer en Vaart.

De Sloterplas lag er prachtig bij. De fontein spoot zijn waterstraal zo hoog als ie kon en de plas was als een donkere spiegel. We staken over en liepen het winkelcentrum binnen. Prima winkelcentrum, ­alles bij de hand, van Etos tot Hema en fijn veel opticiens, precies zoals het hoort.

Maar bij het Osdorperplein raakte de fut eruit. Mijn aandacht werd getrokken door een snoepjesboeket. Prachtig, maar hoe heetten die snoepjes ook alweer? Nadat ik mijn vraag gesteld had, opende de vriendelijke verkoopster haar mond, maar geluid kwam er niet uit.

Ze was haar stem kwijt, Daar stonden we dan, in Osdorp, bij Stam, en bijna Sinterklaas. Het schemert in de Spiegelstraat. Het blauwe uur is net begonnen en de achterlichtjes van de fietsen vlammen in het halfduister.

Bij iedere brug kijk ik de gracht af, over het rimpelende water, langs de bomen en de gevels. Mooie schemering, fijne stad. Ter hoogte van Heuvel besluit ik er een te nemen. Lang geleden dat ik hier voor het laatst was. Peter Vos leefde nog, want met hem heb ik toen zitten praten. De jeugdige kastelein schenkt een borrel in. De andere klanten zitten aan het bier. Vanaf mijn barkruk zie ik aan de ene kant de feestverlichting in de Spiegelstraat en aan de andere de lichtjes in de bomen langs de Spiegelgracht.

Alle Amerikanen die hier zitten, gaan vergezeld van een Aziatische vriendin, Thais, Philippijns, Indonesisch. Wonderlijk, denk ik, maar zin me er verder in te verdiepen, heb ik niet. Het jonkie smaakt weer goed vandaag, zo goed zelfs dat ik overweeg een opvolgertje te nemen.

Gelukkig heb ik al betaald, dit om opstappen gemakkelijker te ­maken. De vier muzikanten zitten in de passage onder het Rijks, en het aardige is dat er een accordeon bij is.

Het licht in de passage komt van de flitsende mobieltjes. Weer buiten kijk ik over de vlakte van het Museumplein, waar ze ­alweer druk bezig zijn het nep-­ophaalbruggetje over de ijsbaan op te bouwen. Het is doodstil en door de stilte loop ik langs een kaarsrechte streep van witte tegels over het kaarsrechte pad dat het plein in tweeën deelt. Dat er op zaterdag niet warm gegeten werd, maar brood, een ­Amsterdamse gewoonte waarvan ik niet weet of die nog bestaat, was een van de dingen die de zaterdag tot de mooiste dag van de week maakte.

Op zaterdag ging de school om twaalf uur uit en het laatste uur werd er niet gewerkt, maar was er een wedstrijd hoofdrekenen of werd ons voorgelezen. Een saai verhaal vaak, maar dat maakte niet uit, want bij saaie verhalen kon je heerlijk wegdromen, wat bij een spannend verhaal een stuk moeilijker is.

Dan kwam het heerlijke ogenblik van de bel. Twaalf uur en vrij, de hele dag nog voor je. Als mijn ­vader uit zijn werk kwam, stond mijn moeder hem voor de deur op te wachten en terwijl hij de laatste trap beklom, zei ze: Om een uur kwam de leesmap. Heerlijk ogenblik dat je languit op je buik gelegen de nieuwe Robbedoes opensloeg om te kijken hoe het verder ging met Lucky Luke, de Baard en de Kale, Buck Danny en de cowboy van wie ik de naam vergeten ben.

Soms bakte mijn moeder zelfgemaakte kroketten die een heerlijke geur verspreidden in huis. En om acht uur hoefde ik niet naar bed, maar mocht ik ­samen met mijn vader en moeder naar de radio luisteren, naar De Veilingmeester en Cees de Lange met zijn koe en alles wat daarna kwam.

Omdat we iets te vieren hadden, zaten we in restaurant Amsterdam aan de haring, de oesters, de kroketjes, de krab en de kreeft en de Bourgueil.

De drukte was als vanouds en de verhalen aan tafel mochten er zijn, zo zeer hadden we het naar onze zin dat we vast voor Kerstmis reserveerden. Dat niet, zei de vriendelijke serveerster, alles was eigenlijk hetzelfde, alleen veel drukker en met een heel grote kerstboom. Neuriënd vertrok ik voor een plasje, waarvan ik zingend terugkeerde.

Ik zong Marina, zoals Rocco Granata het zingt als hij het samen met Arno zingt, tenminste dat verbeeldde ik me. Zij zong Favourite Things, dat zong ze vaak, ook op straat, met als gevolg dat mensen haar vaak voor gek versleten.

Waarin ik wel iets herkende. Eenmaal voorbij de tochtdeuren keerden we terug naar onze tafeltjes. Maar toen zij vertrok kwam ze nog even buurten.

Toen Fräulein Maria terugkwam van weggeweest en Favourite Things begon te zingen, je weet wel, keek ik de rij kinderen af, en verdomd, ik was de enige die zat te huilen. Toen we buiten kwamen, werd er een meisje doodgereden. Omdat ze op de stoep liep. Want op de stoep lopen, mochten we niet. Ik fietste langs het Sarphatipark toen me om de een of andere reden het Kronkelpad te binnen schoot.

Meteen wendde ik de steven en ging het richting Weteringschans. Ik had het pad op de kaart gezien en was benieuwd of het kronkelde. Het was niet gemakkelijk te vinden, maar uiteindelijk kreeg ik het in het vizier. Het ligt in het Weteringplantsoen langs de Singelgracht en kronkeltechnisch stelt het niet veel voor. Eigenlijk is het vrijwel recht, zodat je je kunt afvragen waarom het Kronkelpad heet.

En op dat moment zag ik het borstbeeld van Simon Carmiggelt staan. Mooi beeld, vooral Simons bril staat er prachtig op, maar daar gaat het nu niet om. Waar het om gaat, is dat Carmiggelt hier vroeger woonde, aan het Eerste Weteringplantsoen, en dat hij daar zijn dagelijkse Kronkel schreef, en vandaar dus Kronkelpad, je moet er maar opkomen. Ik herinner me dat Tim Krabbé lang plannen heeft gesmeed om de Kronkel in dat busje een keer te vervangen door een Kronkel van eigen hand.

Het was een fijn plan, maar er waren enige complicaties. Ik keek om me heen en spotte toen vlak bij het borstbeeld van Carmiggelt de bosjes waarin Annie M. Schmidt en Renate Rubinstein zich verscholen hielden toen het beeld onthuld werd. Tiny, de weduwe van Carmiggelt leefde nog en had Renate die zo lang een verhouding met haar man had niet uitgenodigd. Daarom ging Renate toen maar in de bosjes zitten.

Het is dit jaar vijftig jaar geleden dat De Vervalsers van Theo Kars verscheen. Om het te vieren verschijnt vandaag een herdruk van de roman, waarin Kars de oplichterspraktijken ­beschrijft die er toe leidden dat hij twee jaar gevangenisstraf kreeg.

Plus de tijd om zijn boek te schrijven. Voor de gelegenheid heb ik het herlezen en het beviel me zoals het me vijftig jaar geleden beviel. Kort na het verschijnen had ik een afspraak met Theo die toen op een kamer in de Reguliersdwarsstraat woonde.

Niet zonder trots liet hij me zijn boekenkast zien die erg klein was. Nadat we Montherlant, Vailland, Graham Greene besproken hadden, gingen we naar het Rembrandtplein waar hij me op het terras van Monico uitlegde hoe je het moest aanleggen een vrouw te verleiden.

Hij had daar een tot in details uitgewerkt scenario voor, zo bleek. Ik hoorde zijn uiteenzetting met een enige verbazing aan. Ik had altijd gedacht dat het allemaal van zelf ging. Je zag een leuk meisje, zij zag jou, je lachte eens naar elkaar en voor je het wist, was je waar je wezen wou. Maar zo was het niet, zei Theo. Het ging er om de juiste dingen te zeggen en te doen. Zo moest je­ ­tegen meisjes zeggen dat je een hekel aan voetbal had.

Ik vroeg meiden vaak of ze zin hadden om zondag mee te gaan naar voetballen en daar zeiden ze zelden nee tegen, maar volgens Kars was dat dus fout. Hoe meiden reageerden op de bokswedstrijden die ik met ze ­bezocht, heb ik hem nooit verteld. Wegens kaastrek ging ik de Kaaswaag binnen waar Theo die van de kaas is achter de toonbank iets onduidelijks stond te rommelen.

Ik heb vandaag al twee keer een natte rug gehaald. Mijn oom, vertelde ik, was timmerman. Hij verbouwde Chinezen en peeskamers, in de Bloedstraat, de Monnikenstraat, de Barnde­steeg. Goede vraag voor iemand die altijd tussen de meisjes heeft gewoond.

Hij was toen een jaar of Op zijn zevende of achtste had zijn vader hem een keer naar tante Gré gestuurd om haar haar boodschappen te brengen. Gré zat op twee hoog in de Oude Nieuwstraat. Er lopen nog wel groepen, maar ze zijn niet meer zo groot en her en der signaleerde ik zelfs een toerist die het avontuur Amsterdam in gezinsverband had aangedurfd.

Fietsen blijft ­gevaarlijk, maar de rijen bij de ­attracties zijn tot hanteerbare proporties geslonken, Japanse meisjes zijn met zijn tweeën en het ­immer boos kijkende rugzakmeisje is weer alleen.

We zijn er nog niet maar het gaat de goede kant op. Laatst was ik in de Javastraat die me na de Eerste Van Swinden een beetje tegenviel. Ik was toen op de fiets. Nu waren we weer in de ­Javastraat, maar te voet. De Java Bookshop bijvoorbeeld, toch een sieraad van de straat, was me geheel ontgaan.

Om over de diverse viswinkels nog maar te zwijgen. Bij El Pescado meen ik achterin de zaak zelfs ­tafeltjes te zien, tafeltjes die tot een zekerheid uitgroeien als ­iemand die in die streken vis staat schoon te maken ons wenkt om binnen te komen. Andere keer, ­besluiten we. Als we bij Bedford-Stuyvesant zijn neergestreken, waar de dienster haar debuut maakt, en dat doet ze goed, denk ik aan de illegale tafeltjes achterin de viswinkel van Jan op de hoek van de Damstraat en de Oudezijds Voor.

Jan serveerde daar illegale oesters en schonk daarbij nog veel illegalere witte wijn, wat smaakte zoals ­alleen verboden vruchten smaken kunnen. De Javastraat neemt zijn einde bij het spoorviaduct. Daar staat Snackkar de Kale Man, een beter slot voor een straat laat zich niet denken. Het was druk voor de etalage van de fossielenwinkel op de hoek van de Eerste Jacob van Campenstraat en de Ruysdaelkade.

Er stonden maar liefst drie mensen met hun neus tegen de ruit en met mij erbij werden dat er vier. Nadat twee liefhebbers ­waren opgekrast, bleef ik achter in het gezelschap van een dame die haar fiets aan haar hand hield. Maar laatst is er een merel tegen mijn raam gevlogen en die kost dus niks.

Hij ligt nog op het balkon, maar hij is hele­maal schoon. Nu moet ik ­alleen nog het koppie van het lijf scheiden. Ik liep de Jacob van Campenstraat in, waar me een man tegemoet kwam die drie lege lijsten over zijn schouder had hangen. Op de door Christo ingepakte Pont Neuf in Parijs heb ik een man zien lopen die een ingepakt schilderij onder zijn arm had. Dat is 32 jaar geleden, maar zoiets vergeet je niet. Vanuit de Frans Halsstraat kwam een wit busje aanrijden.

Ik hield mijn pas in om het te laten passeren, maar het busje stopte voor me. De man achter het stuur rookte een shagje en gebaarde dat ik door kon lopen. Ik lachte en gebaarde iets vriendelijks terug. Ik poker graag, zolang het maar niet om geld gaat. Wie wil weten wat er mis kan gaan, kan te raden bij de ­Sopranos, waar ze als ze iemand te gronde willen richten vaak de ­pokertafel neerzetten.

Opmerkelijk dat mensen als ze winnen, willen doorspelen omdat ze aan het winnen zijn, en als ze verliezen, willen doorspelen om het verloren geld terug te winnen. Beide mogelijkheden leiden tot verlies. In een eindeloze pokernacht heb ik eens twee vrienden geheel maar dan ook geheel uitgeschud. Toen we weer bij zinnen waren, heb ik ze alles teruggeven en het plechtige besluit genomen nooit meer om geld te spelen.

En daar heb ik me aan gehouden. Maar zolang het om lucifers, schelpen of fiches gaat, poker ik graag. Op een dag viel er een uitnodiging in de bus van het Holland Casino Amsterdam. Of ik mee wilde doen aan hun pokertoernooi voor journalisten. Dat wilde ik, en ik was niet de enige zo bleek toen ik op een herfstige middag voor het eerst van mijn leven het Casino betrad.

Je zag het aan de manier waarop we onze kaarten vasthielden, naar de dealer keken of de fiches over de groene tafel schoven. Met een paartje zevens blufte ik een hele tafel af om vervolgens door te gaan naar de finale. Waarin ik genadeloos onderuit werd gehaald door de correspondent van het Schager Sufferdje. Het einde van een mooie droom.

Sinds rij ik met enige regelmaat de stad in of uit met de trein die me afhankelijk van in of uit richting Centraal Station voert of richting Zaanstreek. Ik heb het altijd een leuk ritje gevonden. Als ik in de stad inkom, zit ik bij voorkeur rechts in de coupé en verheug ik me op het moment dat ik de toren van de Westerkerk zal zien.

Ook de prachtige dubbele rij bomen op het Westergasterrein mag zich in alle seizoenen op mijn belangstelling verheugen. Als ik de stad uit rij, zit ook aan de rechterkant. Vroeger keek ik dan vooral uit naar het welhaast ondeelbaar korte ogenblik dat je in een bocht de Hembrug zag liggen.

Ter hoogte van het Prinseneiland schreeuwt van alles om aandacht, het elegante ophaalbruggetje over de Prinseneilandsgracht, de pakhuizen, de scheepswerfjes, de smalle straten, maar ik kijk uit naar de achterkant van een gebouw, waarvan ik de voorkant nooit gevonden heb, al was maar omdat ik er nooit naar heb ­gezocht.

Op die achterkant, vlak onder de daklijst, staat met zwarte letters op een gele achtergrond: Van sommige woorden krijg je een smaak in je mond. Het eerste wat me opviel op de expositie Kijk Amsterdam in het Stadsarchief was dat het Amsterdam van zoals hier te zien veel meer op het Amsterdam van nu lijkt dan het Amsterdam van mijn jonge jaren.

Ga met Reinier Vinkeles op de Geldersekade staan en kijk in de richting van de Schreierstoren en je ziet dat je ziet wat hij zag. Hij zag het in , tweehonderdvijfenvijftig jaar geleden. Vijfenveertig jaar geleden kwam ik vaak op de Geldersekade.

En buiten was het een zooitje, heel anders dan op de lieflijke prent van Vinkeles. Toch is er een ding dat de prent met de Geldersekade van de jaren zeventig verbindt. De man die tegen een boom staat te wateren.

Opmerkelijk zijn ook de vele begrafenisstoeten die voorbij trekken, en als je er eenmaal een gezien hebt, zie je ook overal honden ronddartelen. Of er inderdaad ­zoveel honden in de stad rondliepen, waag ik overigens te betwijfelen.

Ze lijken vaak aanwezig om wat vaart in de boel te brengen, want de mensen staan nogal eens stil. De poes komt er bekaaid af.

Ik telde er maar een. Op een huiselijk tafereeltje van Jacob Cats ligt hij op een kussentje op een stoel naast het haardvuur heerlijk poes te wezen. En straks weer muizenvangen. Lang geleden zat ik eens met Tom Egbers bij Wildschut. Het zal in zijn geweest, want we hadden het over De zwarte meteoor, het boek dat Egbers had geschreven over Steve Mokone, de uit Zuid-Afrika afkomstige voetballer met wie Heracles in kampioen werd.

Van de tweede divisie, dat wel. De zwarte meteoor is het enige boek over een voetballer dat ik gelezen heb. Arie Rekelbast ken ik uit Arie Rekelbast: Piet Keizer is niet verzonnen en ik zou graag een boek over hem lezen, maar ik geloof niet dat het bestaat. In Wildschut zat ik met Egbers te praten over dat wonderbaarlijke Almelose seizoen van Mokone toen er voor het raam een nog veel wonderbaarlijker gestalte opdook.

Een man van middelbare leeftijd had zich vlak voor de ruit op zijn hurken laten zakken en sprong stuiterend op en neer, terwijl hij met een uitgestrekte arm naar ­Egbers wees.

Van de week zag ik Tom Egbers zitten bij Wildschut. Ik overwoog actie, maar zag er van af wegens oude knieën. In zijn boek Amsterdam bij gaslicht, met illustraties van Fiep Westendorp, beschrijft Maurits Dekker de spelletjes uit zijn jeugd en stelt anno vast dat ze allemaal verdwenen zijn. Het gekke is dat ik die spelletjes anno allemaal gespeeld heb. Of heb zien spelen. Er waren nu eenmaal meidenspelletjes, waaraan je als jezelf respecterende jongen niet kon meedoen.

Maar voor de rest herkende ik ­alles, van Schipper mag ik overvaren tot hoepelen, oorlogverklaren, landjepik, diefie-met-verlos en Spanjolen, een spel dat door Dekker overigens niet genoemd wordt. Als ik door een stille straat loop, neem ik nog wel eens de stoep-rand. Met gespreide armen als was ik een koorddanser zet ik mijn ene voet voor de andere op het blauwe steen.

Haal ik de hoek, dan komt het goed. En als ik van de stoeprand val, dan telt het niet. Tegels zijn, zoals iedereen weet, voor dit spel, dat nog altijd druk gespeeld wordt, ook heel geschikt. Een naam heeft het niet bij mijn ­weten, maar het is kindermagie. Net als de putdeksel die ik ­onlangs aandeed en die nog steeds de putdeksel is die als doel diende als wij op het autoloze pleintje na het poten een potje putten.

Met een niet al te grote, maar ook weer niet te kleine rubberen bal. Blauw-Wit tegen Ajax speelden we. Of Engeland tegen Hongarije. En wie er ook won, we wonnen altijd. En ineens ben je op weg naar huis. De hele middag lag de stad wijd open en kon je alle kanten op, naar de Diemerdijk of Jongensland, naar het Victorieplein, naar de oude Sloterweg of de Ringdijk, maar toen ik de Utrechtsestraat uit kwam en het Frederiksplein bereikte, wist ik dat het einde van de rit in zicht was.

Door mezelf af te vragen waar de Galerij ook alweer stond, probeerde ik nog wat uitstel te kopen, maar erg lukken wou het niet. Ik heb geen scherpe herinneringen aan de Galerij. Je zag er wel eens een kind op een grote bal lopen of op een eenwieler balanceren, maar het was er vooral stil, meen ik.

Mijn herinneringen lijken met de Galerij verdwenen. Ik ben al bij de Govert Flinckstraat als ik voor de zoveelste keer bedenk dat ik eens moet kijken hoe het nou precies ziet met Van Woustraat 28, waar Hoyer woonde over wie Bavink tegen de journalist die hem, in Mene Tekel, komt interviewen zegt:

indo slet meisje voor karweitje